ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

TRANSLATE

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2018

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ --"ΥΛΟΤΟΜΩΝΤΑΣ" !!


Μίνα Ταβουλάρη  - Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της κυρίας Γιώτας Τριανταφυλλοπούλου-Κόμη, «Με την Μέθοδο του Υλοτόμου»! 
( Απόσπασμα ) 
Η ποιητική συλλογή της κυρίας Γιώτας ΤριανταφυλλοπούλουΚόμη, «Με τη Μέθοδο του Υλοτόμου», χωρίζεται σε τρεις ενότητες με τίτλο αντίστοιχα η καθεμία, «Φρυκτωρίες», «Οι λιγοστοί μου φίλοι» και «Ποιητικά». Των ενοτήτων αυτών προηγείται ένα ποίημα με τίτλο «Οπτασία», το οποίο είναι αφιερωμένο στην κόρη της Άννα, όπως άλλωστε και ολόκληρη η ποιητική συλλογή!!
Πρωτού ξεκινήσουμε την προσπάθεια αποκρυπτογράφησης της ποίησης της κυρίας Γιώτας Τριανταφυλλοπούλου-Κόμη, επιτρέψτε μου να αναφερθώ σύντομα, στα εκφραστικά μέσα τα οποία χρησιμοποιεί. Οι εικόνες, οι μουσικότητα του στιχουργικού μέτρου, η παραστατικότητα είναι κάποια από αυτά! Η ποιήτρια κατορθώνει χωρίς βαρύγδουπες εκφράσεις κενές νοήματος, χωρίς να επικαλείται επιφανειακά το συναίσθημα του αναγνώστη , να κινητοποιεί και τις πέντε αισθήσεις του και να εγείρει ειλικρινώς τον συναισθηματικό του κόσμου, όπως θα δούμε κατά την πορεία της παρουσίασης! 
Η ποιητική συλλογή της κυρίας Γιώτας ΤριανταφυλλοπούλουΚόμη, «Με τη μέθοδο του Υλοτόμου», αποτελεί μια θαρραλέα έκθεση , μια τολμηρή κατάθεση της ίδιας της της ψυχής!! Μιας ιδιαιτέρως ευαίσθητης ψυχής με έντονους και βαθείς προβληματισμούς πάνω σε όλα εκείνα τα θέματα που άπτονται της ανθρώπινης υπόστασης.

Τα μείζονα κοινωνικά ζητήματα της εποχής, όπως η προσφυγιά, την απασχολούν έντονα! Αναφέρω ενδεικτικά τους παρακάτω στίχους από το συγκλονιστικό ποίημά της
«Επιπολασμός στην κόπωση συμπόνοιας» :

«Στο φως σου, ήλιε μου,
η Εκάβη θρηνεί παιδιά
θαλασσοπνιγμένα
κι εκείνα που τρώνε μέλανα ζωμό
κάτω από το δρολάπι.»
Απόλυτα ταιριαστό το παράδειγμα της Εκάβης στη σύγχρονη πραγματικότητα!

Στο ποίημα «Αναγέννηση», η κυρία Γιώτα ΤριανταφυλλοπούλουΚόμη, προτρέπει να αλλάξουμε πορεία,να βγούμε από την αδράνεια στην οποία έχουμε περιπέσει ως οντότητες και να δημιουργήσουμε στο μέλλον, καλύτερες κοινωνίες:

«Ας τραβήξουμε χειρόφρενο,
ν’ αλλάξουμε, πορεία,
λέξεις-κρίκους να σπείρουμε
που αρρώστησαν σ’ ασύδοτα στόματα
-ακηδίας συνέπεια
δικαιοσύνη, δημοκρατία,
φιλία και αγάπη.
Ν΄αλλάξουμε πορεία,
ναι, αυτές θέλουμε,
αυτές να σπείρουμε,
να ξαναγεννηθούνε.»


Σε αρκετά ποιήματά της γίνεται η φωνή για όσα αποσιωπούνται, για τα αδιέξοδα και τους εγκλωβισμούς του ανθρώπου καθώς και για την θελημένη απομόνωσή του-πράγμα που φαίνεται ολοκάθαρα στο ποίημα, «Όπως μηδενί συγγένωμαι» - ή τη μοναξιά του στην οποία οδηγείται, με μαθηματική ακρίβεια, αφού ο συναισθηματικός του κόσμος συρρικνώνεται άλλοτε από την κυριαρχία της ψυχρής λογικής – όπως στα ποιήματα «Τετράγωνη λογική» και «Ψυχή»- και άλλοτε από την τυπικότητα – όπως στο «Άγνωστες οι γόρδιες λύσεις»- και την αλλοτρίωση –« Ιατρικό ανακοινωθέν»!

Ο έρωτας , η προδοσία και η φιλία κατέχουν πρωτεύοντα ρόλο στην ποίησή της. Σμιλεύονται με τρόπο αξιοθαύμαστο! Αναφέρω τα ποιήματα «Συνοδοιπόροι» και «Τα χρώματα των ταλαντώσεών και οι νόμοι σου», από το οποίο σας διαβάζω ένα ενδεικτικό απόσπασμα: 

«Κι ενώ η συγκίνηση αγκάλιαζε την ιερότητά σου 
-μεγαλωμένος Θεός πια - 
έδειξες τα νώτα σου στο ανθρώπινο βήμα μου. 
Και είδα τις καταδικασμένες φλέβες μου 
να ζητούν απαλλαγή 
από το ανεξίτηλο χρώμα σου 
δωρίζοντας όλο το αίμα τους.»

Η απώλεια και ο θάνατος είναι ζητήματα εκ των ων ουκ άνευ στην ποίηση. Η κυρία Γίωτα Τριανταφυλλοπούλου-Κόμη τα προσεγγίζει με απόλυτη συνείδηση του αναπότρεπτού τους αλλά και με βαθιά πίστη στην ιδέα πως η μνήμη έχει τη δύναμη να κρατά ζωντανούς εκείνους που χάθηκαν: 

«Κι εγώ , σ’ ατέλειωτο σκοτάδι 
αρπάζω το τελευταίο δώρο σου, 
τον φορητό φακό σου. 
Με δυνατή μπαταρία μνήμη, 
διαγράφω δρόμους φωτεινούς, 
να περπατάει επ’ άπειρον η αγάπη, 
το γέλιο κι η φροντίδα σου 
για την παιδεία, τα παιδιά και την παιδιά.»

Από το ποίημα «Fugit Inreparabile Tempus» το οποίο έγραψε στη μνήμη της αγαπημένης της φίλης Χριστίνας!

Μέσα από την προσωπική της επαγγελματική πορεία στην εκπαίδευση, την αγωνία της να προσφέρει στους νέους καθώς και τις προσδοκίες και τις ελπίδες της , γεννήθηκαν ποιήματα, όπως «Ο Δάσκαλος και οι Μαθητές του». 

Στις σχέσεις της με πολύ δικά της πρόσωπα, με το οικογενειακό της περιβάλλον αφιερώνει πολλά υπέροχα ποιήματα όπως «Το περιβόλι μας», το «Sine qua non» και η «Νοσταλγία»! Σ’ αυτά είναι εμφανής η νοσταλγία της για τον τόπο που γεννήθηκε και με τον οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένες οι παιδικές της μνήμες. Εκεί επιστρέφει αποζητώντας λύτρωση ή γαλήνη. Στο «Περιβόλι μας», συναντά τα αδέλφια της και τη φιγούρα της μάνας της μέσα στο βασίλειο των Βασιλικών της! Στην «Αυτοβιογραφία» αναπολεί τη δροσιά του νερού της πέτρινης βρύσης και τα κελαρυστά γέλια των γυναικών που γέμιζαν τις στάμνες τους. Ενώ, στο «Sine qua non» κεντρική φιγούρα είναι ο αδελφός της και τα ξέφρενα παιδικά παιχνίδια. Όμως όλα τα παραπάνω τα σάρωσε ο πόνος, ο χρόνος και ο θάνατος χωρίς έλεος! Είναι έκδηλη, λοιπόν, η πικρία της για τις χαμένες γεύσεις και μυρωδιές του παιδικού της παράδεισου. Γι αυτό ζητά απεγνωσμένα, μετακένωση ζωής από τις εφεδρείες του παρελθόντος, αγγελικές περιπολίες και νέα υλικά για την ανασυγκρότηση της ανθρώπινης ψυχής που βρίσκεται σε αποσύνθεση! 

Την ευεργετική και λυτρωτική σχέση της με την ποίηση αποτυπώνει γλαφυρά η ποιήτρια στο ποίημα «Αισθήσεις»:

«Και μόνο το μολύβι μου 
και συ είστε η αφή μου! 
Ακριβοί προστάτες μου 
από την παγωνιά των ανθρώπων».

Στην ποίηση βρίσκει «παραμυθία» και διέξοδο! Μέσα από την τέχνη της μπορεί να ξορκίζει τον πόνο, τη θλίψη , το θάνατο αντιμετωπίζοντάς τα κατάματα με παρρησία αλλά και σεβασμό!! 

«Ποίηση : Απόδοση τιμών στα ανθρώπινα πάθη. 
Ακάνθινος σταυρός που προχωρά τα βάσανα του κόσμου. 
Οι ανοιχτές αγκαλιές μιας μάνας για όλα τα παιδιά της. 
Η διαμαρτυρία του Άδη για την ερήμωση του βασιλείου του. 
Μια πεινασμένη θλίψη όλα μας τα ποιήματα.» 

Το ποίημα «Ακαριαία Ποιήματα για την Ποίηση» τα λέει όλα… 

Στο ποίημα «Παραινέσεις του Οιδίποδα» στήνει η ποιήτρια, σκηνικό ικεσίας όπως στην ομώνυμη τραγωδία και δέχεται τις συμβουλες του βασιλιά για σωτηρία της χώρας.Γρήγορα ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται την αναγωγή στη δική του πνιγηρή πραγματικότητα και καλείται να εντοπίσει τις γενεσιουργές αιτίες των αδιεξόδων και παθημάτων του γιατί μόνο έτσι θα απαγκιστρωθεί από όσα τον κατατρύχουν και θα θεραπευτεί: «Ο τρώσας και ιάσεται επαναλαμβάνει»!!
.....................................................................................
Κλείνοντας, επιτρέψτε μου να εκφράσω τον θαυμασμό μου στην ποιήτρια Γιώτα Τριανταφυλλοπούλου-Κόμη αλλά και τη βαθιά αγάπη μου για τη γυναίκα Γιώτα Τριανταφυλλοπούλου-Κόμη η οποία, εκτός από ποιήματα, ξέρει να «φτιάχνει» και ανθρώπους!! 
Καλή επιτυχία, καλή συνέχεια!!

ΓΙΩΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ - ΚΟΜΗ " Με τη Μέθοδο του Υλοτόμου ". Ποιητική Συλλογή

Γιώτα Τριανταφυλλοπούλου Κόμη - Με τη Μέθοδο του Υλοτόμου
Είδος - Ποιητική Συλλογή
Εκδότης  -ΜΙΚΡΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ( 
http://www.mikresekdoseis.gr/ )
Χρονολογία Έκδοσης  -Φεβρουάριος 2018

Διαστάσεις - 14,2 x 20,5 εκατοστά (πλάτος x ύψος)
Σελίδες - 88
ISBN - 13 9786188309661 
Εικαστική Επιμέλεια - Ελένη Κουρκουνάκη

Στο εξώφυλλο το ζωγραφικό έργο της Δήμητρας Κουλούρη «Οι Γλάροι», ακρυλικά σε καμβά, 60 x 40 εκατοστά.

Ποιητική Συλλογή σε τρία μέρη:


 Α. Φρυκτωρίες, 
Β. Οι λιγοστοί μου φίλοι, 
Γ. Ποιητικά.

Ο υλοτόμος:


Τον χρειάζεται το δάσος για να αναπνεύσει. Ρίχνεται στους κινδύνους των δυνατών ανέμων και παλεύει σε αντίξοες συνθήκες, εκτεθειμένος στην ύπαιθρο και στην απομόνωση. Αντιτάσσει δεξιότητες, μηχανικά μέσα, προσοχή και ψυχραιμία. Έχουν ανάγκη το τσεκούρι του οι συνάνθρωποί του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ 

ΜΕ ΤΗ ΜΕΘΟΔΟ ΤΟΥ ΥΛΟΤΟΜΟΥ Μας μέμφονται για νοητικές ακροβασίες γιατί συχνά ο χρόνος μας είναι πηγή αγωνίας κι αποζητούμε να ραντιστούμε με τη δροσιά της λήθης. Θανατώνουμε τα κλαδιά του πόνου περιχαράσσοντας το θεριεμένο κορμό του για να διακόψουμε την τροφοδοσία του. Οι ελπίδες μας δεν καίγονται. Ανοίγουμε, βλέπεις, ζώνες πυρασφάλειας στο δάσος του μυαλού μας. Πλήθος ηλιαχτίδες χωρίς διαβατήριο φτάνουν στις ρίζες μας. Τις βαφτίζουμε « μηχανισμούς απώθησης». Ανασαίνουμε!

❀    ❀    ❀    ❀

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ Βρισκόταν κι αυτός ανάμεσα στους πρώτους ικέτες του βασιλιά τους ικέτευε μαζί με άλλους μια λύση να μην καταστραφεί η πόλη του. Κι ο Οιδίποδας –πιωμένος απ’ το φως και τη λατρεία του Απόλλωνα: «Με μια απλή κίνηση το πρώτο κουμπί του πουκαμίσου σου να μεταφέρεις δεξιότερα -εκείνο, εκείνο, που πνίγει το λαιμό σου αντίδωρο θα είναι το οξυγόνο σου». Γρήγορες κι υπάκουες οι φωνητικές χορδές απελευθερώνουν την απελπισία του ήχου τους -στροβιλισμός επαναλαμβανόμενος σε τραγούδι απόκρυφο: «Ο τρώσας και ιάσεται*, ο τρώσας και ιάσεται, ο τρώσας και ιάσεται…» *(αυτός που σε πλήγωσε, αυτός και μόνο αυτός μπορεί να σε θεραπεύσει).Σοφοκλή Οιδίπους τύραννος.

❀    ❀    ❀    ❀

ΟΝΕΙΡΟ

Θεσπέσιο άγαλμα ώρες ατενίζοντας
αναρωτιέμαι πώς αντέχεις τόση ακινησία,
μα πώς δε δοκιμάζεις να δραπετεύσεις
εν ανάγκη να ξεριζωθείς
νύχτες αφέγγαρες, ανεμοθύελλες
να ραπίζουν το σώμα σου
-αυτό που σου έκλεψε η Αφροδίτη της Μήλου.
Μα πώς δε δοκιμάζεις να δραπετεύσεις;

Ηλιόλουστες μέρες ανάλγητες
να πυρπολούν ανελέητα
τη λευκότητα της μαρμάρινής σου οντότητας
Τέτοιες κατηγορίες ψιθύριζαν λυπημένοι περαστικοί.

Εσύ, εσύ , που ήσουν ο ίδιος ο άνεμος
Διέσχιζες βουνά –άφοβο τρένο στα τούνελ της νύχτας-
Σφύριζες αδιάφορα του φόβου.
Τραγουδούσες και έδινες παράταση στη μέρα
αφού ανέβαλλε ο ήλιος τη δύση του
για να δει λίγο ακόμα
στο σάρκινο πρόσωπό σου
τη δική του λαμπρή όψη.
Ένα βλαστάρι τρυφερό και αποφασισμένο
να δώσει άνθια και καρπούς.

Να λοιπόν
γιατί δημιουργούσες ψευδαισθήσεις αθανασίας!

Θεσπέσιο άγαλμα ώρες ατενίζοντας
αναρωτιέμαι πώς αντέχεις τόση ακινησία,
μα πώς δε δοκιμάζεις να δραπετεύσεις
εν ανάγκη να ξεριζωθείς
νύχτες αφέγγαρες, ανεμοθύελλες
να ραπίζουν το σώμα σου
-αυτό που σου έκλεψε η Αφροδίτη της Μήλου.
Μα πώς δε δοκιμάζεις να δραπετεύσεις;

Ηλιόλουστες μέρες ανάλγητες
να πυρπολούν ανελέητα
τη λευκότητα της μαρμάρινής σου οντότητας
Τέτοιες κατηγορίες ψιθύριζαν λυπημένοι περαστικοί.

Εσύ, εσύ , που ήσουν ο ίδιος ο άνεμος
Διέσχιζες βουνά –άφοβο τρένο στα τούνελ της νύχτας-
Σφύριζες αδιάφορα του φόβου.
Τραγουδούσες και έδινες παράταση στη μέρα
αφού ανέβαλλε ο ήλιος τη δύση του
για να δει λίγο ακόμα
στο σάρκινο πρόσωπό σου
τη δική του λαμπρή όψη.
Ένα βλαστάρι τρυφερό και αποφασισμένο
να δώσει άνθια και καρπούς.

Να λοιπόν
γιατί δημιουργούσες ψευδαισθήσεις αθανασίας!


❀    ❀    ❀    ❀


ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΙΑΣ ΜΕΣΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ


Πασχίζουν να μείνουν κορίτσια
μέσα στο χειμώνα
γιατί τις κούρσεψαν οι μέριμνες
και οι προσπάθειες της συνέπειας.
Λαχανιάζουν από τα σύγχρονα βήματα
του άνευρου έρωτα
που θέλει γιατρικά.
Οργανικές και ψυχολογικές μεταπτώσεις
μιας οδυνηρής κλιμακτηρίου
με τις τύψεις από τις εκδοχές.

Αποτραβηγμένες από το παράθυρο
που κεντούσαν το μέλλον
και διάβαζαν ελπίδες,
ρυθμίζουν τον εσωτερικό κλιματισμό τους:
Φιλτράρουν πάθη
θρηνώντας τη χαμένη απαιτητικότητα
και υπερασπίζουν τη νοστιμιά των νόστων τους.
Μάχιμοι ακόμα στρατιώτες
-κι ίσως με κυρτωμένη ράχη-
αναπνέουν αεράκια ποίησης
σφιχταγκαλιά
με το δραματικό ρεαλισμό τους.


❀    ❀    ❀    ❀

ποιητικόν Σώσμα- βαθιά στην ψυχή μου Αναδεύεται, Βογκάει πηχτό , θολό ,ανεξιχνίαστο, σ’ απύθμενη άβυσσο κάτι σκαρώνει πάλι -κάποτε είχα δύναμη στη μέθη μου , θυμάται,-κι ακόμα έχω, λέει θαρρετά- Βήχας πνιγερός-πόνος, σπιθίζουν φωτιές στο γιοματάρι. Εκρέει αψύ κι αράθυμο, άλλοτε ηδύ και πράο πότε- πότε κουρελιασμένο σύννεφο που δείχνει φεγγάρι. Βήχας πνιγερός –πόνος κεραυνοβόλα οργή χαλιέται σε λάμψεις περιχύνεται λάβρα , με έγκριση του Ασκληπιού, με τη συνταγή του -αδράξτε κουπιά -ευφρανθείτε, θέλω να δω το πρόσωπό σας- μη φοβάστε λοιπόν , αφήστε να σας ξοδευτεί σε φλύαρη μετουσίωση τούτο το νέκταρ.


❀    ❀    ❀    ❀

αυτοβιογραφία
Πέτρινη λαξευτή κρήνη καρφωμένη σε ρίζα του βουνού και στα μάτια μου, (πολλά λουλούδια γύρω της), τραγουδούσε με πλατάνια πάνω από τα υπόγεια νερά της στη γριά μαμή κάτω απ’ τη λάμπα πού πάσχιζε να μου δείξει τον ήλιο. Σε χειμωνιάτικη βρυσομάνα με ορμητικό κρουνό, (τον έφτιαξε πρώτα ο πατέρας μου), χρωστάει αγρυπνίες αμέτρητες η παιδική μου κούνια. Απ’ το καλοκαιρινό της κελάρυσμα έκλεψα μνήμη: Λουκούμι ξεπλενόταν απ’ την άχνη του και σκυμμένο κεφάλι που έπινε χούφτες το νάμα της . Πυρπολούσε ολόδροση χωρίς ανάπαυλα στάμνες και ξυλοβάρελα σε ώμους. -Ξένη, Αργυρώ ,Ευσταθία , ακούστε την υγρή μου πρόσκληση για μετακένωση ζωής σε διψασμένα στόματα. -Αγγελική ,Δήμητρα ,Ελένη, σε λίγο, να με ζεστάνετε να γίνω αλισίβα κι εγώ θα σας λάμψω το σαπούνι που φτιάξατε σε απλωμένα ασπρόρουχα. Πριονίζει συνέχεια τη μνήμη μου η φωτογραφία της: Πήλινες στάμνες στην αράδα συναγμένο κουβεντολόι σε χαλί υδάτινο, βρύα λουσμένα με πράσινο : -Εξαίσιο μαρτύριο- μουσικοί μου κραδασμοί και τραντάγματα σε αποφράδες μέρες. Αιφνίδιος ή τακτός κατάπλους της νοσταλγίας μου σ’ αρχέγονο νανούρισμα μέσα στο λιμάνι της.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Μια πεινασμένη θλίψη όλα μας τα ποιήματα 

Γράφει η Διώνη Δημητριάδου 

Πώς γράφεται η ποίηση; Κι ας φαίνεται εύκολη στην απάντησή της η ερώτηση, δεν είναι. Κάποιοι θα πουν πως απαιτεί το χάρισμα εκείνο που μετουσιώνει τη σκέψη σε λέξεις· κι άλλοι θα κόπτονται για τα πολλά διαβάσματά τους που κάποτε τους έκαναν τη χάρη να τους μετατρέψουν εν μία νυκτί σε ποιητές. Όσοι ξέρουν σιωπούν μπροστά στη σκέψη που δεν τολμά να προχωρήσει πιο βαθιά. Αλίμονο! Η θλίψη η πεινασμένη (η εύστοχη συνύπαρξη των δύο λέξεων) είναι που παρακινεί τη γραφή αυτή. Γιατί ούτε από μόνη της η θλίψη είναι αρκετή, μα ούτε και η πείνα· όταν οι δύο αυτές εσώτερες συνθήκες συναντηθούν σε άρρηκτη (και συνεχώς ανατροφοδοτούμενη σχέση), τότε το έδαφος είναι έτοιμο να δεχθεί τη δημιουργία του ποιήματος – και πάλι χωρίς την απόλυτη βεβαιότητα του επιθυμητού αποτελέσματος. Πάντα στη θεώρηση μιας πιθανότητας βρίσκεται ο ποιητής· θα δέσει ο λόγος του με τη θλίψη του; Και είναι αυτή η ανασφάλεια που θα τον κατέχει κάθε φορά που θα μοιράζεται τα ποιήματά του με τον ξένο και απόμακρο αποδέκτη. Και θα θλίβεται αναπόφευκτα, κάθε φορά που θα ακούει την άλλη ερμηνεία, την εσωτερίκευση από τους άλλους της δικής του αφορμής που γέννησε το ποίημα. Ο αλλότριος πόνος είθισται να συντροφεύει τα δικά του ποιήματα προσανατολίζοντάς τα σε άλλη ανοίκεια κατεύθυνση. Το τίμημα της κοινοποίησης. Γνωρίζοντας απολύτως το μέγεθος του εγχειρήματος να ερμηνεύσει κανείς όχι απλώς την ποίηση αλλά τον ξένο πόνο, προχωρώ σε μια ανάγνωση που μόνον ως προσωπική μπορεί να εκληφθεί. 

Η ποίηση της Γιώτας επικοινωνεί μαζί μας μόνο στο πρώτο ενικό πρόσωπο, ακόμα κι όταν συναντάμε στα ποιήματά της εδώ κι εκεί κάποιο δεύτερο ή τρίτο πρόσωπο – δεν μας ξεγελά η αποστασιοποίηση. Πάλι ένα «εγώ» αναδύεται στο φόντο. Η προσωπική της έτσι κατάθεση έχει τον χαρακτήρα μιας φωνής που εισέρχεται στο κάθε ποίημα με σκοπό να ακουστεί πρώτα από την ίδια, να την πείσει πως μια θλίψη εσωτερική ακόμα ζει και (διαρκώς πεινασμένη) θεριεύει ζητώντας τη λύτρωση μέσα από τη γραφή. Σ’ αυτό το τοπίο εισέρχεται και ο αναγνώστης ακολουθώντας τα βήματα των ποιημάτων. Η ποιήτρια δίνει και τη μέθοδο, του υλοτόμου, όπως θα τιτλοφορήσει και ένα ποίημά της και ολόκληρη τη συλλογή της. Και η ίδια στο οπισθόφυλλο θα διευκρινίσει: 

Ο υλοτόμος: 

Τον χρειάζεται το δάσος για να αναπνεύσει. Ρίχνεται στους κινδύνους των δυνατών ανέμων και παλεύει σε αντίξοες συνθήκες, εκτεθειμένος στην ύπαιθρο και στην απομόνωση. Αντιτάσσει δεξιότητες, μηχανικά μέσα, προσοχή και ψυχραιμία. Έχουν ανάγκη το τσεκούρι του οι συνάνθρωποί του. 

Και να πώς εδώ ξεκάθαρα διαφαίνεται και ο ρόλος του ποιητή, στη διττή του υπόσταση: να έχει να αντιπαλέψει με τους δικούς του δαίμονες (σφοδρά απαιτητικούς και πεινασμένους για πολλαπλασιασμό του πόνου και του πένθους) και ταυτόχρονα να νιώθει τη συνθήκη της αναπόφευκτης επικοινωνίας με όποιον θα θελήσει να εισέλθει στο δάσος των πελεκημένων δέντρων. Είναι ο μηχανισμός της λήθης που πελεκάει τα οδυνηρά κλαδιά που ζώνουν τον μέσα κόσμο, μήπως κι έτσι βρει τον δρόμο να συνεχίσει η ζωή, απτόητη θαρρείς από τα χτυπήματα της μοίρας. Είναι ταυτόχρονα η θλίψη που εγκαταβιοί στα απύθμενα του νου κι όλο ζητάει νέα τροφή για να μη σωθεί το δικό της το καντήλι ποτέ. Σ’ αυτό το τοπίο έρχεται το ποίημα να μιλήσει, κι όλο κραυγάζει να δούμε πίσω από τις λέξεις τον πόνο που το γέννησε. 

Μας μέμφονται 
για νοητικές ακροβασίες, 
γιατί συχνά ο χρόνος μας 
είναι πηγή αγωνίας 
κι αποζητούμε να ραντιστούμε 
με τη δροσιά της λήθης. 
Θανατώνουμε τα κλαδιά του πόνου 
περιχαράσσοντας τον θεριεμένο κορμό του 
για να διακόψουμε την τροφοδοσία του. 
Οι ελπίδες μας δεν καίγονται. 
Ανοίγουμε, βλέπεις, ζώνες πυρασφάλειας 
στο δάσος του μυαλού μας, 
πλήθος ηλιαχτίδες χωρίς διαβατήριο 
φτάνουν στις ρίζες μας. 
Τις βαφτίζουμε «μηχανισμούς απώθησης». 
Ανασαίνουμε! 

Η ποίηση της Γιώτας ακροβατεί με μια λεπτή και επίφοβη ισορροπία ανάμεσα στη μέσα θλίψη -που ολοένα βαθαίνει και εδραιώνεται- και στη φωνή της ζωής που καλεί για μια σωτήρια λήθη. Μπαινοβγαίνει στους αρχαίους μύθους, φοράει τα προσωπεία των μυθικών πλασμάτων και μιλά με τη φωνή τους βρίσκοντας στη δική τους σοφία μια ομοιότητα ιαματική – για όσο αντέξει η φαρμακευτική δράση· άλλωστε γνωστή η καβαφική ρήση για το λιγοστό της ίασης, ωστόσο επιθυμητής μέσα στην τραγικότητά της. 

[…] 

Οι χοροί του Φοίβου και του Βάκχου, 
σαν υπάρχουν μέσα μας, 
τροφοδοτούν τη σκέψη της μέρας μας: 
Με φρυκτωρίες ανάβουν 
το αναίτιο για τους άλλους 
χαμόγελο της μέρας, 
που παίρνει αμέσως θέση 
στον κύκλο του νυχτερινού χορού. 

Στο σημείο αυτό ίσως εγείρεται ένα ερώτημα: μια τόσο προσωπική στα χαρακτηριστικά της ποίηση ποια απήχηση μπορεί να έχει στον αποδέκτη της; Είναι που καλά κρατεί και η ιδεολογικά φορτισμένη θέση για τον κοινωνικό χαρακτήρα που δυνάμει καταξιώνει την ποίηση. Είναι και η εσωστρέφεια συχνά των ποιητών να αποτυπώνουν ένα μοναχικό ποιητικό υποκείμενο μέσα στους στίχους τους, που αδυνατεί να επικοινωνήσει με ό,τι βρίσκεται πιο έξω από τον στενό τους μικρόκοσμο. Απέναντι σε μια ανάλογη πραγματικότητα τι έχει να αντιπροτείνει μια ποίηση όπως αυτή που εδώ εξετάζεται απορρίπτοντας τον εγωκεντρισμό και την περιθωριοποίηση, ατοπήματα για τα οποία ελέγχεται ο ποιητής; Παραθέτω εδώ την εν συντομία και εν είδει ποιήματος Ποιητική της ποιήτριας: 

Ποίηση: 

Απόδοση τιμών στα ανθρώπινα πάθη. 
Ακάνθινος σταυρός που προχωρά τα βάσανα του κόσμου. 
Οι ανοιχτές αγκαλιές μιας μάνας για όλα τα παιδιά της. 
Η διαμαρτυρία του Άδη για την ερήμωση του βασιλείου του. 
Μια πεινασμένη θλίψη όλα μας τα ποιήματα. 

Με τον τρόπο αυτό ενώνεται η μοναχή (από τη φύση της) φωνή του ποιητή με το δράμα του ανθρώπου· έτσι ο αποδέκτης κοινωνεί τη θέαση του κόσμου από την προνομιούχο θέση του ποιητή· το ένα ποίημα μεγαλώνει τη θλίψη του για να χωρέσει τη θλίψη και την κραυγή όλου του κόσμου. Μόνο που για να λειτουργήσει έτσι η ποίηση, πρέπει να είναι η φωνή της ειλικρινής, να πηγάζει η αφορμή της από την αυθεντική ανάγκη μετουσίωσης του πάθους σε λόγο. Το ποίημα δεν γράφεται με γνώσεις στιχουργικής· αυτή θα χρειαστεί για να κερδηθεί ο ρυθμός, να μη χαθεί η αρμονία. Ωστόσο, η αληθινή της ουσία βρίσκεται στη βίωση των στιγμών του χρόνου που παρήλθε, στη συσσώρευση της πείρας από μια ζωή που πασχίζει να ιστορηθεί, γιατί αλλιώς πεθαίνει. Πώς, λοιπόν, να απαντηθεί αλλιώς το αρχικό ερώτημα αυτού του σημειώματος; Μια πεινασμένη θλίψη είναι που κρατά τη γραφίδα και έτσι μόνο γράφονται τα αληθινά ποιήματα. Η ποιήτρια εδώ μας το έδειξε με τον πλέον εύγλωττο τρόπο. 

Κοιτάζω τα πουλιά στο πέταγμά τους στο υπέροχο εξώφυλλο της Δήμητρας Κουλούρη. Γλάροι που έχασαν το θαλασσινό τοπίο και βρέθηκαν στο σκοτεινό δάσος, τρομαγμένα από τον ήχο των υλοτόμων. Ζυγίζουν τα φτερά τους και μοιάζει αυτό το ζύγισμα με μια στροφή της Μοίρας, όπως η Άτροπος αιφνιδιαστικά αποφασίζει για το νήμα της ζωής. Μια συνομιλία με τα ενδότερα του βιβλίου. 

ii Νυχτοθρεμμένες οπτασίες στην Αλταμίρα

 – γράφει ο Γιώργος Ρούσκας

Είναι από εκείνες τις φορές που πιάνοντας στα χέρια σου ένα βιβλίο, νιώθεις να αντιπαλεύουν εντός του δυνάμεις αντίθετες. Ένα υπέροχο εξώφυλλο με βαθιά γήινα χρώματα, με γλάρους που πετούν σε έναν ουρανό ο οποίος έχει γίνει ένα με τη θάλασσα, σε προϊδεάζει για πτήσεις λέξεων στον θαλάσσιο ουρανό της ποίησης, αλλά και για την τυπογραφική ποιότητα της έκδοσης, το υψηλό επίπεδο της οποίας είναι σήμα κατατεθέν του συγκεκριμένου εκδοτικού οίκου.


Ο τίτλος όμως; Όσο κι αν δίνεται με λευκά γράμματα, είναι κόκκινος, αφού είναι βαμμένος από το αίμα που έχει το τσεκούρι του. Τι κι αν οι χυμοί από τα κλαδιά των δέντρων δεν είναι κόκκινοι, τι κι αν το ρετσίνι δεν είναι πορφυρό; Αίμα δεν είναι κι αυτό; Ανατρέχοντας στο οπισθόφυλλο, ανακαλύπτεις μια αδρή επεξήγηση του τίτλου, μα δεν σε καλύπτει. Μιλάει για τον υλοτόμο, εννοώντας τον «ευσυνείδητο» υλοτόμο ή καλύτερα τον «δεντρόφιλο» υλοτόμο, μα πόσοι τέτοιοι υλοτόμοι υπάρχουν σήμερα και πόσοι έχουν υπάρξει ως τώρα; Θα προτιμούσες ένα από τα παραπάνω επίθετα να στόλιζαν την επεξήγηση. Ξέρεις πως όταν ο άνθρωπος πιάσει τσεκούρι ή αλυσοπρίονο στη ζωή του, με όσο καλές προθέσεις και αν ξεκινήσει, πολύ δύσκολα θα σταματήσει τη βία που αργά ή γρήγορα θα βγει στην επιφάνεια από τα γονίδιά του και τότε: «όποιον πάρει ο χάρος». Θα περιοριστεί στο κόψιμο των ξερών και των άρρωστων κλαδιών; Δεν θα κόψει ολόκληρα δέντρα -αδιαφορώντας αν είναι υγιή- προκειμένου να ικανοποιήσει τα κρυμμένα μέσα του άγρια ένστικτα, την ευφορία από την αίσθηση ότι είναι απόλυτος άρχων και εξουσιαστής, την απληστία, το κέρδος; Πόσοι τέτοιοι υπάρχουν και πόσοι από τους άλλους, τους ήπιους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν το δάσος με σεβασμό, με στοργή, με φιλική διάθεση και δράση;

Αν πάμε παραπέρα, πόσοι χρησιμοποιούν το τσεκούρι τους (λόγο) για να καθαρίσουν τη γλώσσα από τα άρρωστα ή τα ξερά κλαδιά που η κάθε εποχή (βλ. πολιτισμός) της φορτώνει; Πόσοι χρησιμοποιούν τη γλώσσα, που κόκκαλα δεν έχει, για να τσακίσουν κόκκαλα σε μία επίδειξη δύναμης, αντί να γλείψουν τις πληγές της; Πόσοι τροχίζουν τα εργαλεία τους με το ακόνι της ορθογραφίας, του συντακτικού, της γνώσης, της μελέτης, της παιδείας αντί να τα αλείφουν άκοπα με τεχνολογικό λάδι «για όλες τις χρήσεις» ή να τα στολίζουν με φθηνές πλαστικές επινοήσεις ή τσίγκινα συνοδευτικά αντικείμενα («αξεσουάρ» νεοελληνιστί) επισφαλούς διαδικτυακής προέλευσης;

Η Γιώτα Τριανταφυλλοπούλου Κόμη, σε ποια κατηγορία υλοτόμου ανήκει; Αυτό το βιβλίο είναι ένα δάσος υλοτομημένο από ευσυνείδητο υλοτόμο; Είναι τα σκόρπια κομμένα κλαδιά από τα δέντρα ή είναι αυτό που στα χωριά λένε «η τρακάδα με τα ξύλα», οι κορμοί των δέντρων δηλαδή κομμένοι και σχισμένοι έτοιμοι για καυσόξυλα; Το πρώτο ποίημα -το οποίο επέχει θέση προμετωπίδας με την αυστηρά κλασσική έννοια του όρου (4η σελίδα)- προσπαθεί να δώσει το στίγμα μα ποτέ μην εμπιστεύεσαι τις δηλώσεις. Δες μόνος σου, με τα δικά σου μάτια. Σημειώνεις τον πόνο της Δήμητρας που κλαίει στην Ελευσίνα και θυμάσαι τον ασυνείδητο υλοτόμο που έκοψε το δέντρο της Περσεφόνης. Εδώ βλέπεις ένα άλλο δέντρο, αυτό της Αστραπής, να έχει αγγίξει ουρανό και τα άκρα των κλαδιών του να έχουν γίνει ένα με τ’ αστέρια. Μια παρακαταθήκη είναι χαραγμένη στον κορμό του. Αστερόεσσα τη νύχτα η αγκαλιά του. Κανείς υλοτόμος δεν μπορεί να το αγγίξει.

Το εξώφυλλο αρχίζει να δουλεύει μέσα σου. Ένας απροσδιόριστος πόνος σου τρυπάει τα σωθικά, χωρίς να ξέρεις γιατί.

Η εισαγωγή, παρ’ ότι γίνεται νύχτα, υλοτομείται λυρικά:

Ανάμεσα στ’ άλλα
η νύχτα αγαπήθηκε
και για τις παραστάσεις
στ’ απλωμένα σεντόνια της

Τα σεντόνια της νύχτας φωτίζουν κωδικοποιημένες φρυκτωρίες, με τον πόθο να ανατείλουν η αισιοδοξία και η χαρά μαζί με τον ήλιο:

οι χοροί του Φοίβου και του Βάκχου, /… /
με φρυκτωρίες ανάβουν
το αναίτιο για τους άλλους
χαμόγελο της μέρας

ενώ τα σεντόνια του βιβλίου, φωτίζουν εξαίσιες λυρικές εικόνες, όπως ετούτη η αυτοβιογραφική:

Πέτρινη
λαξευτή κρήνη
καρφωμένη
σε ρίζα του βουνού
και στα μάτια μου
(πολλά λουλούδια γύρω της)
τραγουδούσε με πλατάνια
πάνω από τα υπόγεια νερά της
στη γριά μαμή κάτω απ΄ τη λάμπα
πού πάσχιζε
να μου δείξει τον ήλιο

ή τούτη, η νοσταλγική-αναγεννησιακή, θυμίζοντας κελαρυστή ποίηση περασμένων δεκαετιών:

Μακριές ταξιανθίες
φθινοπωρινών ρεικιών
σε συλλογισμένο δάσος
φωτογραφίζουν την πτώση
της Πούλιας στη θάλασσα.
-Νοέμβρης πια ,ψιθυρίζουν,
θα σπείρουμε παρέα.

Το δάσος που κατοικείς, είτε είναι πολυκατοικιών, είτε αγροτόσπιτων, είτε αγροικιών, είτε μεμονωμένων ή ομαδικών κατοικιών σε αστικό ή μη ιστό, πάνω από όλα είναι δάσος ανθρώπων με δέντρα όλων των ειδών, όλων των αποχρώσεων, όλων των ιδιοτήτων.

Κάποια είναι διορατικά. Ή απλά τιμούν τον άλλο με τον οποίο έρχονται σε στενή επαφή; Ή μήπως τον αλώνουν επιτήδεια; Ιδού η αφετηρία αυτών των τριών διαφορετικών εκδοχών:

Ακόμα και η αποικία που έχτισες μέσα μου
είναι στα μέτρα της καρδιάς μου.

Άλλα έχουν ικανότητες μοναδικές, όπως π.χ. να μεταμορφώνονται σε θάλασσα και όταν τα κοιτάζει ο σύντροφός τους να νιώθει ότι δεν είναι απλά μια θάλασσα αλλά:

είναι η απλωμένη γαλήνη
στα κοινά μας αντικρίσματα.

Άλλα είναι γεννημένοι φιλόσοφοι:

με κέντρο τον ήλιο και ακτίνα την επαιτεία, την ανέχεια και
την εξαχρείωση καταλήγουμε ευθέως σ’ ένα μεσίστιο φως.

Άλλα έχουν αναπτυγμένη τη διάκριση:

στην ταμπελίτσα της εξώπορτας «Προσοχή σκύλος»
ήταν καλά κρυμμένη η απειλή «μιας μοναξιάς»

την ονειροπόληση:

Δεν θέλουμε να φύγουμε από εκείνο το περιβόλι.
Σε κατιφέδες ανάμεσα
κρατάμε σφιχτά τη στάμνα εκείνου του νερού.
Ποτέ μέσα μας δεν βασίλεψε εκείνο το βασίλειο

την ερωτική διάθεση:

Και γι΄ αυτό θα μιλάμε
για αθώες ερωτικές σκανταλιές
που είναι κρουνοί κι αιμορραγίες
κι αποτελούν τις γενεσιουργές αιτίες

τη συναισθηματική πρόσληψη και διαχείριση γεγονότων και καταστάσεων:

θα πετρώσει το άρωμα της έκπληξης
στην υγρή παλάμη μου
από τις επιθέσεις της τετράγωνης λογικής σου

ή παραμένουν αμετανόητα ρομαντικά:

Με την αμηχανία του νεοσύλλεκτου
και ένα δισάκι πίκρα
γίνεσαι κυνηγός
άσαρκων ελπίδων.
..........................................................................
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο : http://frear.gr/

φιλόλογος, ποιήτρια 


Η Γιώτα Τριανταφυλλοπούλου κατάγεται από την Ηλεία και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι παντρεμένη με τον καθηγητή Δημήτρη Κόμη και είναι μητέρα δύο παιδιών. Σπούδασε κλασική και νεοελληνική φιλολογία. Δίδαξε για τριάντα χρόνια σε Λύκεια της Αθήνας. Γράφει πεζά και κυρίως ποίηση, ενώ κατά καιρούς ασχολείται με την κριτική λογοτεχνικών έργων. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε πολλές τοπικές εφημερίδες και ηλεκτρονικά περιοδικά.


Τα κείμενα αλιεύθηκαν από Εδώ 
Παρουσίαση κειμένων και Τίτλος: Viva.La.Revolucion

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2018

ΕΡΗΣ ΡΙΤΣΟΥ: ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ !!


Αποχαιρετισμός στον ποιητή.
Κοτζιάμ' εσύ δεν χάθηκες, σφάγιο ζηλεμένο,
είν' η θυσία ιερή και άγιος ο λόγος.
Πώς θα σταθεί η κυβέρνηση αν χάσει τον Καμμένο
και θα 'ρθει ο Κούλης νικητής κι αισχρά θριαμβολόγος.
Μα μεσ' στα φυλλοκάρδια του εσένα πάντα έχει.
Με σπαραγμό σε χώρισε, κράτησε τον αχρείο.
Ειν' η εξήγηση απλή και καθείς το κατέχει
ο θώκος έχει ζεστασιά κι είναι φρικτό το κρύο.
(Μη δα κι ο Αγαμέμνονας δεν λάτρευε την κόρη
την πρωτογεννημένη του, την ομορφοφτιαγμένη
μα στης θυσίας το βωμό την έβαλε επάνω
να μη συρθούν σε εκλογές και χάσουν οι Ατρείδες
τα σκήπτρα τα αρχηγικά σ' αυτήν την εκστρατεία.)

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2018

ΟΙ "ΧΑΜΕΝΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΩΝ" ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ !!

Τότε που το κουμάντοέκαναν νοικοκυραίοι…
Όταν έχεις ζήσει από κοντά όλες τις δημοτικές αρχές της Πάτρας, από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα και γνωρίζεις τα πεπραγμένα των διοικήσεών τους, αδυνατείς να συγκρατήσεις το θυμό σου με ορισμένες συμπεριφορές που εκδηλώνονται από παράγοντες της "παλιάς φρουράς", ενόψει αυτοδιοικητικών εκλογών.
Δε φθάνει που διαχειρίστηκαν πακτωλό εκατομμυρίων και στο τέλος παρέδωσαν έναν δήμο καταχρεωμένο…
Δε φθάνει που άφησαν μια πόλη γυμνή από υποδομές καθώς σπαταλούσαν τα λεφτά των δημοτών σε ημέτερους…
Δε φθάνει που άφησαν να καταρρεύσει η πολιτιστική κληρονομιά της πόλης και αυτό το θησαυρό τον έκαναν κάρβουνο…
Έρχονται τώρα να ζητήσουν και τα ρέστα. 
Βγήκαν να μιλήσουν για "οπισθοδρόμηση" και "παρακμή" ακόμα και για "έλλειμμα ήθους" ! 

Η καλύτερη απάντηση σε αυτούς είναι τα λόγια του Αριστοτέλη "είναι αδύνατον να δεις τον εαυτό σου χωρίς καθρέπτη"…
Το νέο αφήγημά τους είναι οι δήθεν "χαμένες ευκαιρίες" τις οποίες, όπως λένε, κλώτσησε ο Πελετίδης.
  -Εννοούν "χαμένη ευκαιρία", τη μη εγκατάσταση εργοστασίου επεξεργασίας απορριμμάτων (αυτού του τύπου εργοστάσια ακύρωσε μέχρι και η Ε.Ε. λόγω πεπαλαιωμένης τεχνολογίας) εξαιτίας του οποίου οι πατρινοί θα πλήρωναν τριπλάσια δημοτικά τέλη. Επομένως, αν χάθηκε κάτι αυτό είναι οι μίζες που είχε υποσχεθεί ο Μπόμπολας !
  -Μια άλλη "χαμένη ευκαιρία" θεωρούν τη μη συμμετοχή επιχειρηματιών στο θαλάσσιο μέτωπο για ιδιωτικές επενδύσεις. Ο μεγάλος τους καημός είναι ότι ο σχεδιασμός που γίνεται δεν αφορά τα οικονομικά συμφέροντα.
  -Η σθεναρή αντίσταση της δημοτικής αρχής στα αρχικά σχέδια της ΕΡΓΟΣΕ για επιφανειακή διέλευση του σιδηρόδρομου όπου θα προκαλούσε διχοτόμηση της πόλης, θεωρείται γι αυτούς "χαμένη ευκαιρία".
  -Η μη εγκατάσταση μονάδας Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου στο νέο λιμάνι, δίπλα από κατοικημένες περιοχές, με την οποία διαφώνησε η δημοτική αρχή για λόγους επικινδυνότητας και την οποία ακύρωσε η κυβέρνηση για τους ίδιους λόγους, θεωρείται γι αυτούς "χαμένη ευκαιρία" καθώς δεν θα μπορούν να προμηθεύονται φθηνά καύσιμα οι εφοπλιστές !
  -Η άρνηση του δήμου να εμπλακεί στη διαχείριση του φράγματος Πείρου για να μη χρεώνονται οι πατρινοί με 4,5 εκατ. ευρώ κάθε χρόνο, θεωρούν πως είναι "χαμένη ευκαιρία".

Καλό είναι που βάζουν τέτοια διλήμματα διότι όσοι παρακολουθούν ή ασχολούνται με την Αυτοδιοίκηση, αντιλαμβάνονται πως και στις επικείμενες εκλογές θα αναμετρηθούν δύο διαφορετικοί κόσμοι. 
    Ωστόσο, επειδή πολύς λόγος γίνεται εσχάτως και περί ηθικής, η προ τεσσάρων ημερών συζήτηση στο Συμβούλιο για τον Ισολογισμό του 2017 ήταν αποκαλυπτική. 

Αποδείχτηκε εκεί, ότι οι νοικοκυραίοι έπαιρναν τραπεζικά δάνεια (όταν οι κρατικές χρηματοδοτήσεις ήταν επαρκέστατες και όχι 62% μειωμένες όπως σήμερα, είχαν να αντιμετωπίσουν μια Πάτρα με γεωγραφική έκταση από Μποζαίτικα μέχρι Ιτιές κι όχι από Ροδινή μέχρι Καμίνια όπως τώρα και με διπλάσιο προσωπικό απ΄ότι σήμερα) αλλά φόρτωσαν την αποπληρωμή τους στις επόμενες δημοτικές αρχές. 
Ήρθε αυτή του Δημαρά και δεν πλήρωσε τίποτα καθώς επικαλέστηκε την κρίση, τα δάνεια κοκκίνισαν και απειλήθηκαν ακίνητα του δήμου με κατασχέσεις όταν ανέλαβε ο Πελετίδης . Όμως, στα χρόνια( 2014-2018 )που η κρίση έφθασε στο ζενίθ τα δάνεια εξυπηρετούνται κανονικά και στα 4 χρόνια έχουν πληρωθεί 12 εκατ. από τα 20 εκ. που είχαν χρεώσει τους πατρινούς.
Φυσικά δεν είναι μόνο τα δάνεια. 
Τα χρέη των νοικοκυραίων προς τρίτους είχαν ΄΄πνίξει΄΄ το δήμο ,τους δημοτικούς οργανισμούς ακόμα και την ΑΔΕΠ. Σε αυτή την ακαταστασία μπήκε μια σειρά, εξοφλούνται όλα τα παλιά χρέη, δεν ελήφθησαν νέα τραπεζικά δάνεια παρότι η πόλη τούτη την περίοδο είναι ένα εργοτάξιο , ενώ όλοι οι προμηθευτές του δήμου πληρώνονται – το αργότερο - σε διάστημα 30 ημερών.
Επομένως, όταν οι αξιολύπητοι του παρελθόντος μιλούν για ηθική, οφείλουμε να έχουμε το νου μας…

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2018

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ !!


 
Μέρα κινητοποιήσεων μαθητών και φοιτητών σε πόλεις ολόκληρης της Ιταλίας ήταν η προχθεσινή, με αιχμή του δόρατος την εκπαιδευτική πολιτική της συγκυβέρνησης Λέγκας-Πέντε αστέρων, που ευαγγελίζεται “μεταρρυθμίσεις” στην παιδεία σε αντιδραστική κατεύθυνση, εξαγγέλλοντας παράλληλα λαϊκίστικα μέτρα όπως την κατάργηση της ιστορίας από τις απολυτήριες εξετάσεις του λυκείου, την ώρα που περικόπτει 100 εκ. ευρώ από τον προϋπολογισμό για την εκπαίδευση.
Δυναμικά ήταν τα μπλοκ του Μετώπου Κομμουνιστικής Νεολαίας σε όλη τη χώρα, που κατέβηκαν για να “δώσουν ένα χαστούκι στην κυβέρνηση” και να “αφήσουν μετεξεταστέους Λέγκα και κίνημα Πέντε Αστέρων”.
“Είναι η κυβέρνηση της δήθεν αλλαγής. Για τους μαθητές μόνο καταπίεση κι εκμετάλλευση”, δηλώνει ο Αλεσάντρο Φιορούτσι, από το μαθητικό τμήμα του ΜΚΝ: “Ενώ τα πραγματικά προβλήματα των μαθητών παραμένουν άλυτα αυτή η αντιδραστική κυβέρνηση προτιμά να επιτρέπει εφόδους της αστυνομίας στη διάρκεια των μαθημάτων για να κάνει προπαγάνδα σε βάρος μας”, προσθέτοντας πως πρέπει να γίνει συζήτηση για το είδος του σχολείου που προωθεί η Ιταλική Ένωση Βιομηχάνων, η ΕΕ και η κυβέρνηση.
Αντικρούει την κυβερνητική επιχειρηματολογία για “παιδιά του μπαμπά”, όπως αποκάλεσε ειρωνικά ο υπουργός εσωτερικών Σαλβίνι τους μαθητές λέγοντας πως διαδηλώνουν οι νέοι που αγωνίζονται για ένα αξιοπρεπές μέλλον, για ένα διαφορετικό σχολείο στην υπηρεσία των μαθητών κι όχι για τα κέρδη των ολίγων. Οι μαθητές υπόσχονται να διευρύνουν τη διαμαρτυρία τους σε όλα τα σχολεία της Ιταλίας, κι ότι οι προχθεσινές διαδηλώσεις ήταν μόνο η αρχή.
Φωτό και βίντεο από τη σελίδα του Μετώπου Κομμουνιστικής Ν
Φωτό και βίντεο από τη σελίδα του Μετώπου Κομμουνιστικής Νεολαίας στο facebook Fronte della Gioventù Comunista - FGC

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2018

ΑΓΡΟΤΟΔΙΚΕΙΑ και Επί ΤΣΙΠΡΑ ;;!!

Τσίπρας στα μπλόκα 2013:«ή θα αναστρέψουμε αυτήν την πολιτική ή θα γίνετε δούλοι στα χωράφια σας»!


--Ποινές φυλάκισης σε στελέχη των Ομοσπονδιών Αγροτικών Συλλόγων Λάρισας και Καρδίτσας

Από τη χτεσινή κινητοποίηση έξω από τα δικαστήρια της Λάρισας
Ενεργώντας στο πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής στόχευσης για δημιουργία κλίματος τρομοκράτησης των μικρομεσαίων αγροτών και για καταστολή των κινητοποιήσεων ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης - ΕΕ, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Λάρισας, που δίκασε ως Εφετείο, επέβαλε χτες ποινή φυλάκισης 4 μηνών, με τριετή αναστολή, στους Ρίζο Μαρούδα, πρόεδρο της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων ν. Λάρισας, Κ. Τζέλλα και Χρ. Πάσχο, γενικό γραμματεία και μέλος της διοίκησης της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων ν. Καρδίτσας αντίστοιχα, που κατηγορούνταν για τη συμμετοχή τους στο μπλόκο της Νίκαιας το χειμώνα του 2013,στη διάρκεια της τότε πανελλαδικής αγροτικής κινητοποίησης.

Οι τρεις συνδικαλιστές είχαν δικαστεί πρωτόδικα με την απαράδεκτη κατηγορία της «διατάραξης της ασφάλειας των συγκοινωνιών με πρόθεση από κοινού, από την οποία μπορεί να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο». Καθώς ακόμα και ο αστυνομικός που κατέθεσε, δεν μπορούσε να διαβεβαιώσει το δικαστήριο ότι οι τρεις κατηγορούμενοι ήταν παρόντες, η εισαγγελέας πρότεινε να καταδικαστούν για «ηθική αυτουργία», ως μέλη των διοικήσεων των Ομοσπονδιών που οργάνωσαν την κινητοποίηση. Κι όταν με τις καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης αποδείχτηκε ότι ούτε κάτι τέτοιο στοιχειοθετείται, καθώς όλες οι αποφάσεις στο μπλόκο για τις αγωνιστικές δράσεις λαμβάνονταν σε Γενικές Συνελεύσεις στις οποίες συμμετείχαν και συναποφάσιζαν οι ίδιοι οι αγρότες, τότε παρενέβη ο πρόεδρος του δικαστηρίου και... άλλαξε την κατηγορία, κάνοντάς την «συναυτουργία για διατάραξη ασφάλειας συγκοινωνιών», με βάση την οποία επιβλήθηκαν πρωτόδικα ποινές φυλάκισης 6 μηνών.

Το χτεσινό Εφετείο επέβαλε την καταδίκη, παρότι κατά την ακροαματική διαδικασία το κατηγορητήριο κατέπεσε πλήρως, αφού ο μάρτυρας κατηγορίας, που εκείνη την περίοδο ήταν διοικητής της Τροχαίας Λάρισας, είπε ότι η κυκλοφορία είχε σταματήσει από την αστυνομία και είχε πραγματοποιηθεί εκτροπή των οχημάτων όταν οι αγρότες πραγματοποίησαν τη διαμαρτυρία τους στην ΠΑΘΕ, συνεπώς κανένας «κίνδυνος ατυχήματος» δεν υπήρχε.

Η δε εισαγγελέας της έδρας είπε ότι δεν προκύπτει από την ακροαματική διαδικασία τέτοιος κίνδυνος που εμπεριείχε το κατηγορητήριο και πρότεινε τη μετατροπή της κατηγορίας σε «παρακώλυση συγκοινωνιών», η οποία πρέπει να τεθεί στο αρχείο λόγω παραγραφής.
Με τη «βούλα» όλων των κυβερνήσεων του κεφαλαίου

Να σημειώσουμε ότι το Φλεβάρη του 2013 το ισχυρό μπλόκο των μικρομεσαίων αγροτών της Θεσσαλίας στον κόμβο της Νίκαιας έξω από τη Λάρισα αποτέλεσε «μεγάλο αγκάθι» για την τότε κυβέρνηση Σαμαρά (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ),η οποία, προκειμένου να εμποδίσει τη μετάβαση των τρακτέρ αλλά και πεζών αγροτών στο οδόστρωμα της Εθνικής Οδού Αθήνας - Θεσσαλονίκης, είχε παρατάξει ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις που είχαν στρατοπεδεύσει, επί πολλά μερόνυχτα, απέναντι από τα παραταγμένα τρακτέρ και οι οποίες χρησιμοποιούσαν άγρια βία σε βάρος των αγροτών του μπλόκου, κάθε φορά που αυτοί επιχειρούσαν να κινηθούν προς το οδόστρωμα.

Μάλιστα, το μπλόκο της Νίκαιας επισκέφτηκε τότε, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο σημερινός πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, ο οποίος, με περίσσια δόση ψευτιάς και δημαγωγίας, εξέφρασε τη στήριξή του στον αγώνα τον αγροτών και τους κάλεσε να συνεχίσουν την πάλη, λέγοντας χαρακτηριστικά: «`Η θα αναστρέψουμε αυτήν την πολιτική ή θα γίνετε δούλοι στα χωράφια σας»!

Πλέον, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ,επιβλήθηκαν και με τη «βούλα» οι απαράδεκτες καταδίκες σε βάρος των αγωνιζόμενων αγροτών για τις τότε κινητοποιήσεις...
«Δεν θα μας σταματήσουν τα "αγροτοδικεία"!»

Την «άδικη και απαράδεκτη» καταδίκη, που έγινε «με βάση καθαρά πολιτική και συνδικαλιστική δίωξη που ασκήθηκε εναντίον τους»,καταγγέλλουν οι Ενωτικές Ομοσπονδίες Αγροτικών Συλλόγων της Θεσσαλίας.

Στην ανακοίνωσή τους επισημαίνουν:
«Είναι γνωστό ότι οι κινητοποιήσεις των αγροτών λαμβάνονται μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες του οργανωμένου αγροτικού κινήματος, με αποφάσεις των Αγροτικών Συλλόγων και των Ομοσπονδιών, Γενικές Συνελεύσεις και πανελλαδικές συσκέψεις. Η απόφαση του δικαστηρίου πλήττει το δικαίωμά μας να συνδικαλιζόμαστε και να αποφασίζουμε για τον τρόπο διεκδίκησης των αιτημάτων μας, καθώς στοχοποιεί και καταδικάζει τους εκλεγμένους εκπροσώπους του οργανωμένου κινήματος (...).

Είναι τεράστιες οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για τον ολισθηρό κατήφορό της με την ποινικοποίηση των αγώνων μας, την τρομοκρατία μέσω των "αγροτοδικείων", την καταδίκη μας επειδή κάναμε το "έγκλημα" να αγωνιστούμε για την επιβίωση των οικογενειών μας.

Η σημερινή απόφαση και οι διώξεις αποτελούν συνέχεια των δικών στις οποίες σέρνονται συνδικαλιστές από εργατικά ταξικά σωματεία και δείχνει την πρόθεση της κυβέρνησης μέσω της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης και των αγώνων να ανακόψει τη λαϊκή αντίσταση στην πολιτική της που βάζει πλάτη για την κερδοφορία βιομηχάνων, εφοπλιστών, τραπεζιτών, μεγαλεμπόρων, ενάντια στα συμφέροντά μας.

(...) Μέσα από τους αγώνες μας έχουμε αποτελέσματα και έστω μερική ικανοποίηση των αιτημάτων μας, ανακόπτουμε τα χειρότερα μέτρα που ετοιμάζουν για τους αγρότες και κτηνοτρόφους και αυτόν τον τίμιο και δίκαιο αγώνα δεν πρόκειται να τον σταματήσει κανένα αγροτοδικείο, καμιά τρομοκρατία, καμιά καταδικαστική απόφαση. Ας το πάρουν χαμπάρι ότι θα βρουν μπροστά τους το αγροτικό κίνημα πολύ πιο ισχυρό, ενωμένο, μαχητικό και αποτελεσματικό, σε κοινή δράση με τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα για τα δίκαια αιτήματά μας και την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας».

Οι Ενωτικές Ομοσπονδίες απαιτούν από την κυβέρνηση να σταματήσει εδώ και τώρα το αίσχος των «αγροτοδικείων», να πάψουν οι διώξεις, η τρομοκρατία και η ποινικοποίηση των αγώνων και καλούν τους αγρότες και κτηνοτρόφους «να δυναμώσουν τους αγροτικούς και κτηνοτροφικούς συλλόγους, τις Ομοσπονδίες και να δώσουν ηχηρή απάντηση στις διώξεις και την ποινικοποίηση των αγώνων μας».
Μπαράζ διώξεων ενάντια σε στελέχη του εργατικού - λαϊκού κινήματος

Η χτεσινή καταδίκη των τριών αγροτών συνδικαλιστών έρχεται σε μια χρονική περίοδο που στη Θεσσαλία βρίσκονται σε εξέλιξη κι άλλες δικαστικές διώξεις σε βάρος στελεχών του οργανωμένου αγροτικού κινήματος, καθώς επίσης και στελεχών του ταξικού εργατικού κινήματος της περιοχής:

-- Πριν από λίγες μέρες, στο Πλημμελειοδικείο Λάρισας, αναβλήθηκε για τις 12/6/2019 η δίκη σε βάρος των Βαγγέλη Μπούτα και Κώστα Τζέλλα, προέδρου και γραμματέα, αντίστοιχα, της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων ν. Καρδίτσας και Ρίζου Μαρούδα, προέδρου της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων ν. Λάρισας, που κατηγορούνται για τη συμμετοχή τους στο μπλόκο της Νίκαιας το διάστημα Γενάρη - Φλεβάρη του 2017. Μαζί με τους αγροτοσυνδικαλιστές θα δικαστεί και ο Τάσος Τσιαπλές, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λάρισας, με την κατηγορία ότι... είχε κι αυτός τρακτέρ στον κόμβο της Νίκαιας.

-- Σε εκκρεμότητα είναι η δίκη του προέδρου του ΕΚ Λάρισας και άλλων διαδηλωτών για τις κινητοποιήσεις κατά των πλειστηριασμών, μετά από αυτεπάγγελτη εισαγγελική δίωξη η οποία έγινε με την ενεργοποίηση του «ιδιώνυμου» που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για τη δικαστική δίωξη των κινητοποιήσεων για την υπεράσπιση της λαϊκής κατοικίας.

-- Ανάλογη δικαστική δίωξη έχει γίνει σε βάρος 20 Βολιωτών για τη συμμετοχή τους σε κινητοποιήσεις κατά των πλειστηριασμών τον περασμένο Γενάρη. Μεταξύ όσων διώκονται, περιλαμβάνονται ο Κ. Στεργίου, πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Μαγνησίας και βουλευτής του ΚΚΕ, ο Γ. Βλαχούτσος, μέλος του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Βόλου, ο Θ. Βογιατζής,μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών, ο Απ. Νάνος, κομμουνιστής εκλεγμένος στο Δημοτικό Συμβούλιο κ.ά.

-- Για το Μάρτη του 2019 είναι προγραμματισμένη δίκη σε βάρος του προέδρου του ΕΚΛ και της αντιπροέδρου του Σωματείου Ιδιωτικών Κλινικών, μετά από μήνυση της εργοδοσίας του Κέντρου Αποκατάστασης «ΑΡΩΓΗ» για τις απεργίες του 2015.

-- Στην ίδια περίοδο, έχουμε και κρούσματα αστυνομικών και δικαστικών διώξεων σε βάρος στελεχών του ΚΚΕ. Ενα από αυτά έλαβε χώρα στις 2 Σεπτέμβρη στη Λάρισα, όταν η αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη και ολονύχτια κράτηση τεσσάρων στελεχών της Οργάνωσης Λάρισας του ΚΚΕ, επειδή αφισοκολλούσαν και έγραφαν συνθήματα για το Φεστιβάλ 100 χρόνια ΚΚΕ - 50 χρόνια ΚΝΕ. Οι τέσσερις συλληφθέντες θα δικαστούν στις 5/6/2019 με την κατηγορία της διακεκριμένης φθοράς.

Διαμαρτυρία για τη δίκη συνδικαλιστών στην Καλαμάτα
Σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας αύριο Παρασκευή 12/10, στις 11 π.μ., στα δικαστήρια, καλεί η Γραμματεία Μεσσηνίας του ΠΑΜΕ. Η συγκέντρωση οργανώνεται με αφορμή τη δίκη συνδικαλιστών - στελεχών του ΠΑΜΕ, που αντιμετωπίζουν κατηγορίες για τη συμμετοχή τους σε κινητοποίηση έξω από το κατάστημα της επιχείρησης «Lidl» στην Καλαμάτα, στις 27/11/2014, μέρα πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας. «Τη μέρα εκείνη, που οι εργαζόμενοι βρίσκονταν στο δρόμο, η συγκεκριμένη πολυεθνική προκλητικά καλούσε σε εγκαίνια με σκοπό να σπάσει το απεργιακό μέτωπο», σημειώνει η Γραμματεία στην ανακοίνωσή της. «Οχι στην ποινικοποίηση των εργατικών αγώνων, η τρομοκρατία δεν θα περάσει», τονίζει και απαιτεί την απόσυρση όλων των κατηγοριών.