ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

TRANSLATE

Κυριακή 27 Μαρτίου 2022

Ο ΛΕΝΙΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ
Ο 

Λένιν και οι μπολσεβίκοι για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση


Το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου αποτέλεσε μια πρωτόγνωρη, για εκείνη την εποχή, δοκιμασία για το διεθνές εργατικό κίνημα. 
Η μεγάλη πλειοψηφία των σοσιαλιστικών - εργατικών κομμάτων - τα οποία είχαν συγκροτηθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και σε ορισμένες είχαν σε έναν βαθμό αναπτυχθεί - καταπατώντας τις προηγούμενες διακηρύξεις τους πέρασαν τελικά το ένα μετά το άλλο σε θέσεις σύμπλευσης και υπεράσπισης των κυβερνήσεών τους, προδίδοντας ουσιαστικά τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

Φωτεινή εξαίρεση αποτέλεσαν οι Μπολσεβίκοι στη Ρωσία, οι Σπαρτακιστές στη Γερμανία και ορισμένες ακόμη διάσπαρτες κομμουνιστικές δυνάμεις και ομάδες σε διάφορες χώρες, διατηρώντας σταθερά συνεπείς προλεταριακές - διεθνιστικές θέσεις ενάντια στον πόλεμο, από τη σκοπιά της πάλης για την εργατική εξουσία. 
Την ώρα που οι σοσιαλσοβινιστές των συμβιβασμένων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων αναλάμβαναν «ζεστές υπουργικές θεσούλες» για να υπηρετήσουν τον πολεμικό σκοπό, οι μπολσεβίκοι και οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις αντιμετώπιζαν τις σκληρές διώξεις, την εξορία και την παρανομία.

Οι επεξεργασίες του Λένιν και των μπολσεβίκων αποτέλεσαν «φάρο» για την επαναστατική πάλη του προλεταριάτου με διαχρονική αξία.


Η στάση του κομμουνιστικού κινήματος απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι ζήτημα κορυφαίας σημασίας. Δοκιμάζει την ικανότητα της επαναστατικής πρωτοπορίας να χαράσσει γραμμή πολιτικής και ταξικής ανεξαρτησίας, για να μη συρθεί ο λαός στα καλέσματα του κεφαλαίου, να διαμορφώνονται όροι ώστε ευρύτερες λαϊκές μάζες να συνειδητοποιούν ότι ο βασικός εχθρός είναι η εξουσία του κεφαλαίου και όχι οι εργάτες και οι λαοί των άλλων χωρών.

Το ζήτημα αυτό είναι άλλωστε άμεσα συνδεδεμένο, σε συνθήκες πιθανού κλονισμού της αστικής εξουσίας στην εξέλιξη του πολέμου, με την ικανότητα της πάλης της εργατικής τάξης για την εξουσία, για να βγει ο λαός από τα δεινά της πολεμικής καταστροφής αλλά και από τον βάλτο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της «ειρήνης με το πιστόλι στον κρόταφο».

Η ιστορική πείρα έδωσε δίκιο στο Λένιν και στους μπολσεβίκους, καθώς με αυτές τις επεξεργασίες, μέσα σε ένα εξαιρετικά σύνθετο περιβάλλον, κατάφεραν να οδηγήσουν το ρωσικό προλεταριάτο στη νίκη και στο κοσμοϊστορικό γεγονός της Οκτωβριανής Επανάστασης. 
Πλευρές αυτών των επεξεργασιών παρουσιάζουμε σήμερα μέσα από τη συλλογή κειμένων του Λένιν «Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση» και την έκδοση «1917: Η Οκτωβριανή Επανάσταση από μήνα σε μήνα», που κυκλοφορούν από τη «Σύγχρονη Εποχή».

Για τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου

Α' Παγκόσμιος Πόλεμος

Οι λενινιστικές επεξεργασίες για τον πόλεμο δεν προέκυψαν ασφαλώς εν μια νυκτί. 
Αποτέλεσαν συνέχεια και ανάπτυξη της σημαντικής θεωρητικής και πολιτικής δουλειάς του μπολσεβίκικου κόμματος όλο το προηγούμενο διάστημα. 
Είχαν προηγηθεί εξάλλου οι οικονομικές μελέτες του Λένιν για την ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία όπως και για τα χαρακτηριστικά της ανάπτυξης του μονοπωλιακού καπιταλισμού, που συμπυκνώθηκαν στη συνέχεια στο εμβληματικό του έργο «Ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», που δημοσιεύτηκε το 1916.

Το θεωρητικό και πολιτικό αυτό υπόβαθρο για τον σύγχρονο μονοπωλιακό καπιταλισμό έδωσε τη δυνατότητα στους μπολσεβίκους να τοποθετηθούν με σαφήνεια για τον χαρακτήρα του πολέμου, όταν αυτός ξέσπασε το καλοκαίρι του 1914 με αφορμή τη δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου - Φερδινάνδου, διαδόχου του θρόνου της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας από έναν Σέρβο φοιτητή. 
Από την πρώτη στιγμή, ο Λένιν επισημαίνει τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου, θεμελιώδη διαπίστωση που αποτελεί και βάση για τη διαμόρφωση της στάσης των κομμουνιστών.

Απαντώντας μάλιστα σε όσους έκαναν λανθασμένες αναλογίες με προηγούμενες ιστορικές εποχές, τόνιζε ότι οι Μαρξ και Ενγκελς είχαν θέσει το κριτήριο «ποιας πλευράς πρέπει να εύχεται πιο πολύ την επιτυχία» στις πολεμικές αναμετρήσεις της περιόδου 1850-1870, όταν υπήρχαν ακόμη προοδευτικά αστικά κινήματα. 
«Στις μέρες μας θα ήταν γελοίο και να σκέφτεται κανείς για προοδευτική αστική τάξη», επισημαίνει, καθώς στο ιστορικό προσκήνιο της ανθρωπότητας έχει πια περάσει το προλεταριάτο.1
-----


«Ο ευρωπαϊκός και παγκόσμιος πόλεμος έχει σαφώς καθορισμένο χαρακτήρα αστικού, ιμπεριαλιστικού, δυναστικού πολέμου. 
Η πάλη για αγορές και η καταλήστευση ξένων χωρών, η τάση να καταπνίξουν το επαναστατικό κίνημα του προλεταριάτου και της δημοκρατίας στο εσωτερικό των χωρών, η τάση να αποβλακώσουν, να διασπάσουν και να εξοντώσουν τους προλετάριους όλων των χωρών σπρώχνοντας τους μισθωτούς σκλάβους του ενός έθνους ενάντια στους μισθωτούς σκλάβους του άλλου έθνους προς όφελος της αστικής τάξης, αυτό είναι το μοναδικό πραγματικό περιεχόμενο και το μοναδικό πραγματικό νόημα του πολέμου».

«Τα καθήκοντα της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας στον ευρωπαϊκό πόλεμο» (24 Αυγούστου 1914)

«Και οι δυο ομάδες των εμπόλεμων χωρών δεν μένουν καθόλου πίσω η μια από την άλλη στις ληστείες, στις θηριωδίες και στις ατέλειωτες βαρβαρότητες του πολέμου, για να εξαπατήσουν, όμως, το προλεταριάτο και να αποσπάσουν την προσοχή του από τον μοναδικό πραγματικά απελευθερωτικό πόλεμο - δηλαδή τον εμφύλιο πόλεμο ενάντια στην αστική τάξη τόσο της χώρας "του", όσο και των "ξένων" χωρών - γι' αυτόν τον υψηλό σκοπό η αστική τάξη της κάθε χώρας εξυμνεί με υποκριτικές πατριωτικές φράσεις τη σημασία του εθνικού "της" πολέμου και προσπαθεί να κάνει πιστευτό ότι επιδιώκει να νικήσει τον αντίπαλο όχι για λόγους ληστείας και αρπαγής των εδαφών του μα για την "απελευθέρωση" όλων των άλλων λαών, εκτός του δικού της».

«Ο πόλεμος και η σοσιαλδημοκρατία της Ρωσίας» (28 Σεπτέμβρη 1914)

«Είναι μικροαστική και ανόητη πρόληψη ότι τάχα είναι δυνατό να ξεχωρίσουμε τον πόλεμο από την πολιτική των αντίστοιχων κυβερνήσεων, των αντίστοιχων τάξεων, ότι τάχα είναι ποτέ δυνατό να βλέπουμε τον πόλεμο σαν απλή επίθεση που παραβιάζει την ειρήνη και σαν αποκατάσταση ύστερα αυτής της παραβιασμένης ειρήνης. 
Τσακώθηκαν και συμφιλιώθηκαν! (...) Ο πόλεμος συνδέεται αδιάρρηκτα με εκείνο το πολιτικό καθεστώς από το οποίο πηγάζει. Την ίδια πολιτική, που ένα ορισμένο κράτος, μια ορισμένη τάξη στα πλαίσια αυτού του κράτους εφαρμόζει σε μια μακροχρόνια περίοδο πριν από τον πόλεμο, η ίδια αυτή τάξη τη συνεχίζει και στη διάρκεια του πολέμου, αλλάζοντας μόνο τη μορφή δράσης».

«Πόλεμος και επανάσταση» (14 Μάη 1917)


------
Για το ζήτημα της ειρήνης

Ο Λένιν αναδεικνύει ότι η περίοδος του πολέμου είναι περίοδος πρωτόγνωρης όξυνσης της ταξικής πάλης, που δημιουργεί και πρωτόγνωρες συνθήκες για τον λαό. 
«Ο πόλεμος δεν μπορεί να μην προκαλεί στις μάζες τα πιο τρικυμιώδη αισθήματα που διαταράσσουν τη συνηθισμένη νωθρή ψυχική διάθεση. Και δεν είναι δυνατό να υπάρχει επαναστατική τακτική αν δεν αντιστοιχεί στα νέα αυτά τρικυμιώδη αισθήματα».2

Σε τέτοιες συνθήκες οι μάζες του λαού, βιώνοντας πρωτοφανή δεινά, παίρνουν το βάπτισμα του πυρός στην πάλη, διδάσκονται από την ίδια τους την πείρα.

Με βάση την εξέλιξη και την πορεία του πολέμου, ο Λένιν ασχολείται με το ζήτημα των λαϊκών πόθων για ειρήνη και το σταμάτημα της πολεμικής σύγκρουσης, επισημαίνοντας ότι και η ίδια η αστική τάξη για τα συμφέροντά της μπορεί σε κάποια φάση να προβάλει «ειρηνιστικά συνθήματα». 
Δείχνει ότι τόσο ο πόθος για ειρήνη, αλλά και για όλα όσα περιμένουν από μια ειρηνική ζωή, μπορούν να πραγματοποιηθούν οριστικά μόνο με την ανατροπή της αστικής εξουσίας και τη σοσιαλιστική επανάσταση.
----

«Για το σύνθημα της "ειρήνης" κάνετε λάθος ότι δήθεν η αστική τάξη ούτε καν θέλει να ακούσει. 
Σήμερα διάβασα το αγγλικό περιοδικό "Εκονόμιστ". Οι έξυπνοι αστοί της πρωτοπόρας χώρας είναι υπέρ της ειρήνης, φυσικά χάρη του δυναμώματος του καπιταλισμού (...) 
Το σύνθημα της ειρήνης αύριο - μεθαύριο θα το αρπάξει η γερμανική αστική τάξη και ιδιαίτερα οι οπορτουνιστές (...) Δηλαδή η ειρήνη εγγυάται καλύτερα την "κοινωνική ειρήνη", δηλαδή την υποταγή του προλεταριάτου στην αστική τάξη, την καθησύχαση του προλεταριάτου, τη συνέχιση της ύπαρξης του καπιταλισμού».

«Γράμμα προς τον Α. Γκ. Σλιάπνικοφ» (14 Νοέμβρη 1914)

«Μήπως αυτό σημαίνει ότι οι σοσιαλιστές μπορούν να μένουν αδιάφοροι απέναντι στο αίτημα της ειρήνης, που το προβάλλουν ολοένα και πιο πλατιές μάζες; Καθόλου. 
Αλλο πράγμα είναι τα συνθήματα της συνειδητής πρωτοπορίας των εργατών και άλλο τα αυθόρμητα αιτήματα των μαζών.

Ο πόθος για ειρήνη είναι ένα από τα σπουδαιότερα συμπτώματα που αποκαλύπτουν πως αρχίζει η απογοήτευση για την αστική ψευτιά σχετικά με τους "απελευθερωτικούς" σκοπούς του πολέμου, σχετικά με την "υπεράσπιση της πατρίδας" και τις άλλες απάτες της αστικής τάξης σε βάρος του λαού. 
Οι σοσιαλιστές πρέπει να φερθούν με την πιο μεγάλη προσοχή απέναντι σ' αυτό το σύμπτωμα. 
Ολες οι δυνάμεις πρέπει να κατευθυνθούν στο να χρησιμοποιηθεί η διάθεση των μαζών προς όφελος της ειρήνης. Πώς, όμως, να χρησιμοποιηθεί; 
Η αναγνώριση του συνθήματος της ειρήνης και η επανάληψή του θα ήταν ενθάρρυνση της "σπουδαιοφάνειας των ανίσχυρων (και πιο συχνά ακόμη χειρότερα: Των υποκριτών) λογοκόπων". 
Αυτό θα αποτελούσε παραπλάνηση του λαού με την αυταπάτη ότι οι σημερινές κυβερνήσεις, οι σημερινές άρχουσες τάξεις είναι ικανές, χωρίς "να διδαχτούν" (ή σωστότερα χωρίς να παραμεριστούν) από μια σειρά επαναστάσεις, να συνάψουν ειρήνη που να ικανοποιεί κάπως τη δημοκρατία και την εργατική τάξη. 
Δεν υπάρχει τίποτε πιο επιζήμιο από μια τέτοια απάτη.
 Δεν υπάρχει τίποτε που να ρίχνει πιο πολλή στάχτη στα μάτια των εργατών, που να τους υποβάλλει την απατηλή σκέψη ότι η αντίθεση μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού δεν είναι βαθιά, δεν υπάρχει τίποτε που να εξωραΐζει περισσότερο την καπιταλιστική σκλαβιά. 
Οχι, εμείς πρέπει να επωφεληθούμε από τη διάθεση αυτή προς όφελος της ειρήνης, για να εξηγήσουμε στις μάζες ότι τα αγαθά που περιμένουν από την ειρήνη δεν είναι δυνατό να αποκτηθούν χωρίς μια σειρά επαναστάσεις».


Διαδήλωση στους δρόμους της Πετρούπολης. Τα συνθήματα των πανό: «Ειρήνη σε όλο τον κόσμο!», «Ολη η εξουσία στο λαό», «Κάτω οι δέκα καπιταλιστές υπουργοί!»
«Το ζήτημα της ειρήνης» (Ιούλης - Αύγουστος 1915)


Τα νέα καθήκοντα που μπαίνουν στην εργατική τάξη σε συνθήκες πολεμικής σύγκρουσης

Το ζήτημα του πολέμου και η στάση του εργατικού κινήματος είχαν απασχολήσει τα σοσιαλιστικά κόμματα από τις αρχές ακόμη του 20ού αιώνα. 
Εχοντας ξεκάθαρο τον αντιδραστικό χαρακτήρα του πολέμου σε συνθήκες μονοπωλιακού καπιταλισμού και απαντώντας στις απόψεις άλλων σοσιαλιστών της εποχής, ο Λένιν τόνιζε από το 1907 ακόμη, στις εργασίες του Διεθνούς Συνεδρίου της Στουτγάρδης, ότι η πάλη πρέπει να αποβλέπει«στην αντικατάσταση του καπιταλισμού με τον σοσιαλισμό και όχι απλώς στην αντικατάσταση του πολέμου με την ειρήνη».3

Στα κείμενα του Λένιν και των μπολσεβίκων μετά το ξέσπασμα του πολέμου, επισημαίνεται αποφασιστικά ότι η εργατική τάξη πρέπει να στρέψει τα βέλη της στον πραγματικό αντίπαλο, στην εξουσία του κεφαλαίου και το προλεταριάτο κάθε χώρας ενάντια στη δική του κυβέρνηση, που στέλνει τον λαό στη σφαγή.
Οι διαπιστώσεις αυτές συνέβαλαν καθοριστικά στο να μπορέσουν οι μπολσεβίκοι να ανταποκριθούν στις συνθήκες επαναστατικής κατάστασης που γέννησε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, αυτός ο «μεγάλος σκηνοθέτης της επανάστασης», όπως τον ονόμασε ο Λένιν, σε μια σειρά χώρες.
-----
«Η αστική τάξη εξαπατά τις μάζες καλύπτοντας την ιμπεριαλιστική ληστεία με την παλιά ιδεολογία του "εθνικού πολέμου". 
Το προλεταριάτο ξεσκεπάζει αυτήν την απάτη κηρύσσοντας το σύνθημα της μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο».

«Η κατάσταση και τα καθήκοντα της σοσιαλιστικής διεθνούς» (1 Νοέμβρη 1914)

Ο Λένιν ασφαλώς δεν μένει μόνο στη διατύπωση ενός γενικού συνθήματος, αλλά εξηγεί τα βήματα και τον τρόπο δουλειάς που πρέπει να ακολουθήσουν οι επαναστατικές δυνάμεις για να προετοιμάζουν και να προσελκύουν τις εργατικές - λαϊκές μάζες. 
Σε μια επιστολή του προς τον μπολσεβίκο Σλιάπνικοφ αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το σύνθημα της ειρήνης, κατά τη γνώμη μου, στη δοσμένη στιγμή δεν είναι σωστό. Είναι μικροαστικό, παπαδίστικο σύνθημα. Το προλεταριακό σύνθημα πρέπει να είναι: Εμφύλιος πόλεμος. Αντικειμενικά από τη ριζική αλλαγή της κατάστασης στην Ευρώπη βγαίνει ένα τέτοιο σύνθημα στην εποχή του μαζικού πολέμου».


Διαδήλωση ναυτών με συνθήματα: «Κάτω οι καπιταλιστές υπουργοί!», «Ολη η εξουσία στο Σοβιέτ των εργατών, στρατιωτών και αγροτών αντιπροσώπων!»

(...) Η μετατροπή αυτή [σε εμφύλιο πόλεμο] μπορεί να κρατήσει πολύ, μπορεί να απαιτήσει, και θα απαιτήσει, μια σειρά από προκαταρκτικούς όρους, ωστόσο όλη η δουλειά πρέπει να γίνει ακριβώς πάνω στη γραμμή μιας τέτοιας μετατροπής, πάνω στο πνεύμα και την κατεύθυνση αυτής της μετατροπής. (...)
 Εμείς δεν μπορούμε να "υποσχεθούμε" εμφύλιο πόλεμο ούτε και να τον "επιβάλλουμε με διάταγμα", όμως είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε δουλειά - στην ανάγκη και πολύ μακρόχρονη - προς την κατεύθυνση αυτή».

«Γράμμα προς τον Α. Γκ. Σλιάπνικοφ» (17 Οκτώβρη 1914)

«Μια τέτοια μετατροπή δεν είναι βέβαια εύκολη και δεν μπορεί να γίνει "σύμφωνα με τη θέληση" του ενός ή του άλλου κόμματος. 
Μα ακριβώς αυτή η μετατροπή βρίσκεται μέσα στις αντικειμενικές συνθήκες του καπιταλισμού γενικά, της εποχής του τέλους του καπιταλισμού ειδικά. 
Και προς αυτήν την κατεύθυνση, μόνο προς αυτήν την κατεύθυνση, πρέπει να διεξάγουν τη δουλειά τους οι σοσιαλιστές. 
Να μην ψηφίζουν τις πολεμικές πιστώσεις, να μην ενθαρρύνουν τον σοβινισμό της χώρας "τους" (και των σύμμαχων χωρών), να καταπολεμήσουν πρώτ' απ' όλα τον σοβινισμό της "δικής τους" αστικής τάξης, να μην περιορίζονται στις νόμιμες μορφές πάλης όταν αρχίζει η κρίση και η αστική τάξη αφαιρεί η ίδια τη νομιμότητα που δημιούργησε - να ποια είναι η γραμμή δουλειάς που οδηγεί στον εμφύλιο πόλεμο και θα οδηγήσει σ' αυτόν σε τούτη ή σ' εκείνη τη στιγμή της πανευρωπαϊκής πυρκαγιάς».



Το φύλλο αρ. 208 της εφημερίδας «Ιζβέστια» στις 27 Οκτώβρη 1917, όπου δημοσιεύτηκε το Διάταγμα για την Ειρήνη

«Η κατάσταση και τα καθήκοντα της σοσιαλιστικής διεθνούς» (1 Νοέμβρη 1914)
------
Ενάντια στον συμβιβασμό με την αστική τάξη και τους στόχους της

Κεφαλαιώδους σημασίας ήταν η συμβολή των μπολσεβίκων στη διαπάλη με τον συμβιβασμό και τον οπορτουνισμό.

Ο πόλεμος οδήγησε σε ανοιχτές σοσιαλσοβινιστικές θέσεις μια σειρά από μεγάλα και σημαντικά κόμματα της περιόδου, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας. 
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, υπερασπιζόμενη τις συνεπείς προλεταριακές - ταξικές θέσεις, έγραφε απέναντι στην ηγεσία του κόμματος ότι έχει μετατρέψει την ιστορική έκκληση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου σε «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε στην ειρήνη και σφαχτείτε μεταξύ σας στον πόλεμο!».4

Ο Λένιν όλα τα προηγούμενα χρόνια είχε αναδείξει την ειδική σύνδεση που υπήρχε ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και την ανάπτυξη του οπορτουνισμού, καλώντας σε ιδεολογικό - πολιτικό και οργανωτικό διαχωρισμό.
 Η θέση αυτή ήταν σημαντική για να μπορούν οι μπολσεβίκοι αποφασιστικά να παλεύουν μέσα στον λαό ενάντια στον συμβιβασμό τόσο των μενσεβίκων και άλλων μικροαστών σοσιαλιστών στη Ρωσία, όσο και στις υπόλοιπες οπορτουνιστικές δυνάμεις στο διεθνές κίνημα.
-----

«Οι αντικειμενικές συνθήκες του τέλους του 19ου αιώνα δυνάμωσαν εξαιρετικά τον οπορτουνισμό, μετατρέποντας τη χρησιμοποίηση της αστικής νομιμότητας σε δουλοπρέπεια απέναντί της, δημιουργώντας ένα μικρό στρώμα γραφειοκρατίας και αριστοκρατίας της εργατικής τάξης και προσελκύοντας στις γραμμές των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων πολλούς μικροαστούς "συνοδοιπόρους". 
Ο πόλεμος επιτάχυνε την εξέλιξη μετατρέποντας τον οπορτουνισμό σε σοσιαλσοβινισμό, μετατρέποντας τη μυστική συμμαχία των οπορτουνιστών σε ανοιχτή συμμαχία με την αστική τάξη.





Η οικονομική βάση του οπορτουνισμού και του σοσιαλσοβινισμού είναι μια και η ίδια: Τα συμφέροντα ενός μηδαμινού στρώματος προνομιούχων εργατών και των μικροαστών, που υπερασπίζουν την προνομιούχα θέση τους, το "δικαίωμά" τους να παίρνουν ψίχουλα από τα κέρδη που πραγματοποιεί η εθνική "τους" τάξη από τη ληστεία των ξένων εθνών, από τα πλεονεκτήματα που της δίνει η κυριαρχική της θέση κ.τ.λ. 
Το ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο του οπορτουνισμού και του σοσιαλσοβινισμού είναι ένα και το ίδιο: Συνεργασία των τάξεων αντί πάλη των τάξεων (...)

Η ενότητα με τους οπορτουνιστές σημαίνει σήμερα στην πράξη υποταγή της εργατικής τάξης στην εθνική "της" αστική τάξη, σημαίνει συμμαχία μαζί της για την υποδούλωση ξένων εθνών και για τον αγώνα για τα προνόμια του κυρίαρχου έθνους και είναι διάσπαση του επαναστατικού προλεταριάτου όλων των χωρών».

«Σοσιαλισμός και πόλεμος» (Ιούλης - Αύγουστος 1915)

«Η υπεράσπιση της συνεργασίας των τάξεων, η άρνηση της ιδέας της σοσιαλιστικής επανάστασης και των επαναστατικών μεθόδων πάλης, η προσαρμογή στον αστικό εθνικισμό, το γεγονός ότι ξεχνούν πως τα όρια της εθνότητας ή της πατρίδας είναι ιστορικά - μεταβατικά, η μετατροπή της αστικής νομιμότητας σε φετίχ, η άρνηση της ταξικής άποψης και της ταξικής πάλης από φόβο μήπως απομακρυνθούν οι "πλατιές μάζες του πληθυσμού" (διάβαζε: Της μικροαστικής τάξης) - αυτές είναι αναμφισβήτητα οι ιδεολογικές βάσεις του οπορτουνισμού».
«Η κατάσταση και τα καθήκοντα της σοσιαλιστικής διεθνούς» (1 Νοέμβρη 1914)
-------
Στο δρόμο προς την Οκτωβριανή Επανάσταση

Ο θεωρητικός και πολιτικός αυτός εξοπλισμός έδωσε τη δυνατότητα στους μπολσεβίκους να δουλέψουν ανυποχώρητα στην πράξη με αυτή την πολιτική γραμμή, μέσα στον λαό που βασανιζόταν από την πείνα και τις ελλείψεις, μέσα στον στρατό, που όσο περνούσαν οι μήνες ολοένα και δυνάμωνε η αγανάκτηση απέναντι στη ρωσική τσαρική κυβέρνηση.

Στην εικονογραφημένη έκδοση «1917: 
Η Οκτωβριανή Επανάσταση από μήνα σε μήνα» περιλαμβάνονται μοναδικά ντοκουμέντα της εποχής, προκηρύξεις, φυλλάδια που κυκλοφορούσαν οι μπολσεβίκοι εκείνη την περίοδο και δείχνουν τη δουλειά που έκαναν στους εργάτες και στρατιώτες που είχαν εξαθλιωθεί και αγανακτήσει από τον πόλεμο. 
Οι επαναστατημένοι εργάτες και στρατιώτες ήταν που γκρέμισαν τον τσάρο τον Φλεβάρη του 1917, συγκρότησαν τα επαναστατικά όργανα εξουσίας, τα Σοβιέτ, και με την καθοδήγηση του μπολσεβίκικου κόμματος άνοιξαν τον δρόμο για τη μεγάλη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης τον Οκτώβρη.
-----

Ποιος άλλος, εκτός από τους εργάτες, μπορεί να σταματήσει την κατασκευή κανονιών, βλημάτων για να πάψει η σφαγή;
 Ποιος άλλος μπορεί να υψώσει την ένδοξη σημαία της ρωσικής επανάστασης; 
Πλησιάζει η ώρα της μεγάλης λύσης, της μεγάλης δίκης των υπαίτιων του μεγαλύτερου στην ιστορία εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας... Φτάνουν οι θυσίες για τη δόξα του κεφαλαίου. Ο κοινός μας εχθρός βρίσκεται ακριβώς πίσω μας.
Από προκήρυξη μπολσεβίκων στο Αικατερίνοσλαβ

Σύντροφοι, είναι καιρός πια να θέσουμε τέρμα στον πόλεμο κατά των Γερμανών και να αρχίσουμε να πολεμάμε ενάντια στον πραγματικό μας εχθρό - τον τσάρο και την κυβέρνηση...
 Ετοιμαστείτε, αδέλφια, συνεννοηθείτε, συμβουλευτείτε ο ένας τον άλλο και, όταν χρειαστεί, θα υπερασπίσουμε τον εαυτό μας... 
Ξύπνα, λοιπόν, ξεσηκώσου, εργαζόμενε λαέ! Ξεσηκώσου στην πάλη, πεινασμένε λαέ, εμπρός, εμπρός!
Από τυπωμένα φυλλάδια που κυκλοφορούσαν οι μπολσεβίκοι του χωριού Σόστκα, του κυβερνείου Τσερνίγκοφ

Σύντροφοι, φτάνει πια να σφυρηλατούμε τις αλυσίδες μας.
 Δεν μπορούμε να περιμένουμε μέχρι να πεθάνουμε από την πείνα και το κρύο, δεν θα γίνουμε πρόβατα και δεν θα πάμε στο τσαρικό σφαγείο για χάρη της παραξενιάς μιας χούφτας παράσιτων... 
Αν είναι να πεθάνουμε πριν την ώρα μας, καλύτερα να πεθάνουμε στην τίμια μάχη, στην πάλη για ελευθερία, και όχι στον επονείδιστο αδελφοκτόνο πόλεμο. Θυμηθείτε τους πρώτους αγωνιστές που έπεσαν με τιμή στο όνομα της ελευθερίας και ας αρχίσουμε να πραγματοποιούμε τη μεγάλη υποθήκη τους.

Από την προκήρυξη της επιτροπής του ΣΔΕΚΡ (μπ.) του Ροστόφ - Ναχιτσέφσκι του Ντον

25 Φλεβάρη 1917

Η ζωή έγινε αφόρητη. Δεν έχουμε να φάμε. Δεν έχουμε να ντυθούμε. Δεν υπάρχει θέρμανση.
Στο μέτωπο αίμα, ανάπηροι, θάνατος. Η επιστράτευση, η μια πίσω απ' την άλλη. Τα τρένα, το ένα μετά τ' άλλο: Σαν κοπάδια ζώων στέλνονται τα παιδιά μας και τα αδέλφια μας στην ανθρωποσφαγή.

Δεν πρέπει να σωπαίνουμε!

Το να δίνουμε τα αδέλφια μας και τα παιδιά μας στο σφαγείο, ενώ εμείς οι ίδιοι πεθαίνουμε από το κρύο και την πείνα, και να σωπαίνουμε ατέλειωτα, είναι δειλία παράλογη, εγκληματική, άτιμη.

...Ηρθε η ώρα της ανοιχτής πάλης. 
Οι απεργίες, τα συλλαλητήρια, οι διαδηλώσεις, δεν θα αποδυναμώσουν την οργάνωση. Θα τη δυναμώσουν παραπέρα. Εκμεταλλευθείτε κάθε περίπτωση, κάθε ημέρα. Πάντοτε και παντού με τις μάζες και τα δικά μας επαναστατικά συνθήματα!

...Καλέστε τους όλους στην πάλη. Καλύτερα να πεθάνουμε με ένδοξο θάνατο, παλεύοντας για την εργατική υπόθεση, παρά να σκοτωθούμε για το κεφάλαιο στο μέτωπο, ή να χτικιάσουμε από την πείνα και την βαριά δουλειά.

Από προκήρυξη της Επιτροπής Πετρούπολης του Κόμματος των Μπολσεβίκων
------

Σημειώσεις:

1. Β. Ι. Λένιν, «Κάτω από ξένη σημαία» (Γενάρης 1915), Απαντα, τ. 26, σ. 137

2. Β. Ι. Λένιν, «Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο», Απαντα, τ. 26, σ. 296

3. Β. Ι. Λένιν, «Το διεθνές σοσιαλιστικό συνέδριο της Στουτγάρδης» (Αύγουστος 1907), Απαντα, τ. 16, σ. 78

4. Ρ. Λούξεμπουργκ, «Το ξαναχτίσιμο της Διεθνούς», στη συλλογή «Ο βασικός εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα», σ. 97, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή»

Κυριακή 20 Μαρτίου 2022

Η ΑΛΕΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΕΜΟ: "η Δικτατορία της μιας Αστικής τάξης.. Απέναντι στην Άλλη"



ΑΛΕΚΑ:
Οι λαοί έχουν λόγο και υποχρέωση να προετοιμάζονται και να κρατούν Δική τους Αυτοτελή στάση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο


Σε συγκέντρωση των Κομματικών Οργανώσεων Περιστερίου, στο Θέατρο Πολιτών, για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εμπλοκή σε αυτόν μίλησε το απόγευμα του Σαββάτου η Αλέκα Παπαρήγα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του Κόμματος.

Επεσήμανε μεταξύ άλλων πως «Δεν πρέπει να υπάρξει σήμερα κομμουνιστής, είτε είναι μέλος του Κόμματος είτε όχι, είναι φίλος ή οπαδός, δεν πρέπει να υπάρξει άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει ΝΑΤΟ και ΗΠΑ, λόγω της τραγικής εμπειρίας στη χώρας μας, άνθρωπος με ριζοσπαστική, προοδευτική συνείδηση, άνθρωπος που προβληματίζεται και δεν θέλει να καταπίνει αμάσητη την αστική προπαγάνδα της, που να μην προσπαθήσει να μάθει τι λέει το ΚΚΕ για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ποια στάση πρέπει να προετοιμάζονται για να κρατούν οι λαοί απέναντί του.»

Και σημείωσε πως το ΚΚΕ ενοχλεί την αστική τάξη με τη στάση και τις θέσεις του που αναδεικνύουν ότι ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός και από τις δυο μεριές, ότι στον καπιταλισμό ο πόλεμος είναι η αναπόφευκτη συνέχιση της «ειρήνης» και ότι οι λαοί έχουν λόγο και υποχρέωση να προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο αυτό και να κρατούν δική τους αυτοτελή στάση, διαχωρισμένη από την αστική τάξη και τα κόμματά της.

Στο άνοιγμα της εκδήλωσης έγινε προβολή του βίντεο της ΚΝΕ με θέμα «γιατί έγινε η εισβολή στην Ουκρανία;».




Οταν ξεσπά ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ο αντικομμουνισμός κορυφώνεται

Σχολιάζοντας στην αρχή της ομιλίας της την προπαγάνδα στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού πολέμου η Αλέκα Παπαρήγα επεσήμανε πως η αστική τάξη επιδιώκει «να περάσει τον ευρωατλαντισμό και τη δικτατορία της αστικής τάξης ως "το α και το ω" της ελευθερίας», ενώ κορυφώνεται ο αντικομμουνισμός με στόχο να μη φτάσουν οι θέσεις του Κόμματος στο λαό. Σημείωσε συγκεκριμένα:
«Όπως γνωρίζετε, ο αντικομμουνισμός είναι συστατικό στοιχείο της αστικής ιδεολογίας και προπαγάνδας, του αστικού κράτους και των μηχανισμών του, των αστικών φιλελεύθερων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, αποτελεί στοιχείο επίσης του οπορτουνισμού και του ρεφορμισμού, ιδιαίτερα στις γραμμές του κινήματος.
 Ξεκαθαρίζουμε, δεν θεωρούμε αντικομμουνισμό τη ριζική διαφωνία με τις θέσεις του Κόμματος ούτε την οξυμένη έως και πολεμική πολιτική αντιπαράθεση. Και εμείς με τον ίδιο τρόπο τους αντιμετωπίζουμε. 
Αντικομμουνισμό θεωρούμε τον πόλεμο που δεν γίνεται ενάντια στις πραγματικές θέσεις του Κόμματος, αλλά με παραποίηση και διαστρέβλωσή τους, με ψέματα, ακόμα και με τη μέθοδο της προβοκάτσιας. 
Βεβαίως ο αντικομμουνισμός κάνει και τις προσαρμογές του, όταν λόγου χάρη ζητάμε αυξήσεις στους μισθούς, κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς κατανάλωσης, κατάργηση των ειδικών φόρων στο πετρέλαιο και τη βενζίνη κ.λπ., ο αντικομμουνισμός ενδύεται με ειρωνείες ή επιχειρήματα ότι το ΚΚΕ είναι ένα παλαιολιθικό κόμμα, που μένει πίσω, δεν προσαρμόζεται στις εξελίξεις, δεν παίρνουμε υπόψη την αντοχή της οικονομίας, δηλαδή την ακόρεστη δίψα των καπιταλιστών για κέρδη και ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης.

Η πλύση εγκεφάλου του λαού, η χειραγώγησή του δεν περιλαμβάνει μόνο ψέματα, αναλήθειες, υποσχέσεις που παίρνονται πίσω, αντικομμουνισμό, αλλά και έξαλλο ανορθολογισμό. Θέλουν να περάσουν στην πλειοψηφία του λαού να μην έχει κριτήριο και μεθοδολογία στην οργάνωση της σκέψης του. Οι σκέψεις του να είναι κάποιες σκόρπιες ψηφίδες χωρίς να ολοκληρώνει το ψηφιδωτό.

Όταν όμως προετοιμάζεται και ξεσπά ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, εκεί ο αντικομμουνισμός κορυφώνεται, εξαχρειώνεται γιατί έχει κάθε λόγο να μη φτάσει στον λαό ούτε μια θέση του. 
Δεν είναι τυχαίο ότι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στις χώρες που παίρνουν μέρος κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος, όποιος πει κάτι διαφορετικό μπορεί να φυλακιστεί, μέχρι και να εκτελεστεί για έσχατη προδοσία. Όποιος έχει διαφορετική γνώμη τραμπουκίζεται, φιμώνεται κ.λπ. Τέτοιοι νόμοι ισχύουν σήμερα στην Ουκρανία, που δέχθηκε την καταδικαστέα εισβολή της Ρωσίας, αλλά και στη Ρωσία ψηφίστηκαν και έκτακτοι νόμοι ενώ ο Πούτιν μίλησε για καθάρματα και προδότες.
Τις τελευταίες δύο μέρες γίνεται κάτι που δεν είχε γίνει έως τώρα στο έναν μήνα του πολέμου. 
Τα ΜΜΕ, κρατικά και ιδιωτικά, έδιναν πληροφορίες για τη διεξαγωγή του πολέμου με βάση τις ανακοινώσεις των ουκρανικών στρατιωτικών δυνάμεων και της ηγεσίας του κράτους, ή και των ρωσικών και αντίστοιχα της κρατικής ηγεσίας. 
Τώρα αρχίζουν και δίνουν ανακοινώσεις ιδιαίτερα από την τραγική περιοχή της Μαριούπολης, που το ναζιστικό τάγμα Αζόφ το 2014 παρέλαυνε στην κεντρική πλατεία του Κιέβου, με ναζιστικά σύμβολα, χαιρετώντας το στρατιωτικό πραξικόπημα. Είναι το τάγμα που έδωσε στο πιάτο προσχήματα στη ρωσική ηγεσία. Αφού έχει δολοφονήσει 15.000 ρωσόφωνους το 2014-2022, ενώ το 2014 σκότωσε πάνω από 40 εργατικούς συνδικαλιστές στην Οδησσό. Γι' αυτόν τον πόλεμο άκρα του τάφου σιωπή χρόνια τώρα. Μέχρι και ο Έλληνας πρόξενος που ζούσε σε καταφύγιο και έφυγε με τη συμφωνία Ουκρανίας και Ρωσίας για να έρθει στην Ελλάδα, έκανε αγιογραφία των ταγμάτων Αζόφ, τα οποία - προσθέτουμε - έχουν εξοπλιστεί και αναγνωριστεί εδώ και χρόνια από την ουκρανική κυβέρνηση.
Εννοείται ότι η Ρωσία δεν ξεπλένεται για την εισβολή που έκανε, άλλωστε και η ίδια είχε παίξει ρόλο στη δημιουργία των δύο αυτόνομων δημοκρατιών στο Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ, που σκόπιμα ονομάστηκαν λαϊκές δημοκρατίες ενώ είναι αστικά κράτη με αστική τάξη και απαγορεύουν με νόμο τη δράση των κομμουνιστών. 
Τα ανείπωτα δράματα που περνά σήμερα ο ουκρανικός λαός δεν ξεπλένουν την ευθύνη της ουκρανικής ηγεσίας, της ουκρανικής αστικής τάξης, που προσφέρθηκε να μετατρέψει την Ουκρανία σε ένα αμερικανοΝΑΤΟικό προγεφύρωμα για στρατιωτική, οικοδομική, πολιτική περικύκλωση της Ρωσίας, πρόδρομος και σε πιθανή στρατιωτική επέμβαση. Βεβαίως ο ουκρανικός λαός έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίσει με όλα τα μέσα και με όπλα την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, αυτή η δίκαιη στάση του ουκρανικού λαού δεν ξεπλένει τις ευθύνες της ηγεσίας του.

Σε όλα τα άλλα κράτη της ΕΕ, και στην Ελλάδα το αστικό κράτος, οι κυβερνήσεις, ανάμεσα στις πρώτες και τα παπαγαλάκια της ΝΔ, κλείνουν και χαραμάδες ακόμα, που υπήρχαν για να ακούγονται διαφορετικές απόψεις, αντιδιαμετρικές όπως είναι του ΚΚΕ. 
Επιδιώκεται να περάσει τον ευρωατλαντισμό και τη δικτατορία της αστικής τάξης ως «το α και το ω» της ελευθερίας, της ειρήνης και της δημοκρατίας μέχρι και στα παιδιά του νηπιαγωγείου με εργαλείο τη βαρβαρότητα του πολέμου, που οδηγεί σε χιλιάδες θύματα και αμάχους και στο έδαφος της χώρας που δέχεται εισβολή, αλλά και σοβαρά προβλήματα στη χώρα που κάνει την επίθεση, με νεκρούς χιλιάδες παιδιά του ρωσικού λαού και σημαντικό οικονομικό κόστος, λόγω των κυρώσεων που θα το πληρώσει ο ρωσικός λαός με απολύσεις, φτώχεια, ελλείψεις προϊόντων.»




Απόλυτη ανάγκη να διαδίδονται ευρύτερα όχι μόνο τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις αλλά και οι θεωρητικές θέσεις
Επισημαίνοντας την ανάγκη να υπάρχει βαθύτερη γνώση για τις θέσεις του Κόμματος, η Αλέκα Παπαρήγα επεσήμανε πως: «Δεν πρέπει να υπάρξει σήμερα κομμουνιστής, είτε είναι μέλος του Κόμματος είτε όχι, είναι φίλος ή οπαδός, δεν πρέπει να υπάρξει άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει ΝΑΤΟ και ΗΠΑ, λόγω της τραγικής εμπειρίας στη χώρας μας, άνθρωπος με ριζοσπαστική, προοδευτική συνείδηση, άνθρωπος που προβληματίζεται και δεν θέλει να καταπίνει αμάσητη την αστική προπαγάνδα της, που να μην προσπαθήσει να μάθει τι λέει το ΚΚΕ για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ποια στάση πρέπει να προετοιμάζονται για να κρατούν οι λαοί απέναντί του.
Εννοείται ότι είναι και δική μας πρώτη ευθύνη, ωστόσο από μόνοι δεν είναι δυνατόν κάθε μέρα, κάθε ώρα να φτάνουμε παντού. Αν δεν αγοράζεται καθημερινά ο «Ριζοσπάστης», κανείς δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα στον αγώνα, να διαμορφώνει γνώμη, να αποκτά γνώση.
Αυτό που πρέπει καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα να κάνουμε, συστηματικά και ανεξάρτητα αν υπάρχει ένα τρέχον σοβαρό γεγονός ή όχι, είναι η κατάκτηση του πλούτου της θεωρίας μας για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, της ιστορίας των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της μελέτης βασικών πολιτικών γεγονότων που λειτούργησαν ως τομή για τη δραματική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων. 
Σήμερα αλλά και αύριο είναι απόλυτη ανάγκη να διαδίδονται ευρύτερα όχι μόνο τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις που προβάλλουμε για τα οξυμένα εργατικά - λαϊκά προβλήματα, αλλά αυτά να στηρίζονται και στις θεωρητικές θέσεις, στις απαιτήσεις της ιδεολογικής διαπάλης, για το πώς ένας λαός πρέπει να προετοιμάζεται, στο τι πρέπει να κάνει όταν η χώρα του δέχεται ξενική εισβολή, άρα γίνεται θύμα, ή όταν η χώρα του συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο, άρα γίνεται θύτης. Και εδώ που τα λέμε, σε συνθήκες οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ο θύτης εύκολα γίνεται θύμα και αντίστροφα. Χωρίς το διάβασμα δεν βγαίνει πέρα η αντιπαράθεση με την πλύση εγκεφάλου που δέχεται ο ελληνικός λαός.
Ας σκεφτούμε και κάτι άλλο, ως συμπέρασμα και δίδαγμα. Εμείς χρόνια τώρα, πάντα, και ιδιαίτερα μετά το 1991 που νίκησε η αντεπανάσταση, ανησυχούσαμε, προειδοποιούσαμε για τη διατήρηση και κυρίως για την ανάφλεξη και νέων εστιών πολέμων, για τον κίνδυνο ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου. 
Χρόνια τώρα σε όλα μας τα Συνέδρια, στον «Ριζοσπάστη» και την ΚΟΜΕΠ, σε εκδόσεις της «Σύγχρονης Εποχής», σε κεντρικές και τοπικές ομιλίες αναφέραμε δίνοντας υλικό και πληροφορίες για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Οργανώσαμε πολλές φορές κινητοποιήσεις, με αφετηρία τις πρωτόγνωρες λαϊκές και νεανικές αγωνιστικές εκδηλώσεις όταν ξεκίνησε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος κατά της Γιουγκοσλαβίας, συμβάλαμε να οργανωθούν κινητοποιήσεις κατά την περίοδο της Παλαιστινιακής Ιντιφάντα, για τον πόλεμο κατά της Συρίας, συλλαλητήρια κατά των βάσεων σε όλη την Ελλάδα κ.λπ. Υπενθυμίζουμε τις αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις κατά της βάσης στη Σούδα, αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις για τη νέα και εξαιρετικά επικίνδυνη βάση στην Αλεξανδρούπολη που έχτισε ο ΣΥΡΙΖΑ, επίσης στο Στεφανοβίκειο σε συμφωνία με τις ΗΠΑ. Σήμερα είναι ο βασικός κόμβος συγκέντρωσης όπλων που μπαίνουν μέσα στην Ουκρανία και μετατρέπουν την Ελλάδα σε στόχο της Ρωσίας, όπως άλλωστε έγινε με την ειδική ανακοίνωση του ρώσικου υπουργείου.»




Το ΚΚΕ ενοχλεί με τις θέσεις και τη στάση του

Στη συνέχεια η Αλέκα Παπαρήγα αναφέρθηκε αναλυτικά στο ότι το ΚΚΕ ενοχλεί με τη στάση και τις θέσεις του. Σημειώνοντας το ποιές θέσεις του ιδιαίτερα ενοχλούν την αστική τάξη σημείωσε:
«1ον Η θέση μας ότι και από τις δυο πλευρές, από τη Ρωσία και την Ουκρανία, ο πόλεμος έχει ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που δεν μπορείς να ξεδιαλύνεις ποιο καπιταλιστικό κράτος ή ποια καπιταλιστική συμμαχία έκανε πρώτη την αρχή.
Ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι αναπόσπαστος με τον καπιταλισμό στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, δηλαδή το μονοπωλιακό, ότι ο πόλεμος έχει οικονομική βάση, κάτι που κρύβουν ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΗΠΑ και εδώ στην Ελλάδα η ΝΔ και όλα τα άλλα κόμματα. Ενώ πίσω από το παραβάν αναδεικνύεται στην πρώτη γραμμή η αντιπαράθεση Κίνας και ΗΠΑ για την πρωτοκαθεδρία. Δεν είναι πόλεμος που κηρύχθηκε από τους δυο λαούς, είναι πόλεμος ανάμεσα σε δύο καπιταλιστικά κράτη και τις ηγεσίες τους για τα συμφέροντα της καθεμιάς σε βάρος της άλλης, σε ποια συμμαχία θα ανήκει η μια ή άλλη. Δεν είναι ο πόλεμος ανάμεσα σε έναν δικτάτορα και εγκληματία πολέμου απέναντι στον οπαδό της ελευθερίας και της δημοκρατίας, αλλά πόλεμος ανάμεσα στη δικτατορία της μιας αστικής τάξης απέναντι στην άλλη.
Εμείς βεβαίως και καταδικάσαμε τη ρωσική ιμπεριαλιστική επίθεση της Ρωσίας, αλλά αναδείξαμε την αιτία του πολέμου, και από την άποψη αυτή η Ουκρανία, δηλαδή η κρατική ηγεσία, η αστική της τάξη, πυροδότησε την επίθεση, καθώς δέχθηκε να παραχωρήσει από το 2004 και ιδιαίτερα από το 2014 να γίνει στρατιωτικό προγεφύρωμα, με καθαρά επιθετική διάθεση κατά της Ρωσίας. Έτσι το ποιος ξεκινά τον πόλεμο δεν έχει πρακτική σημασία. Και οι δύο προετοιμάζονταν συγκεντρώνοντας εύφλεκτο υλικό και ήταν θέμα ποιος πρώτος θα οργανώσει την επίθεση, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι επιτίθεμαι για να μη δεχθώ την επίθεση του άλλου, για να μη βρεθώ στη θέση της άμυνας. Σε κάθε πόλεμο μπορεί να συνυπάρχουν και τα δύο, η επίθεση να γίνει άμυνα και η άμυνα επίθεση. Το θέμα είναι ποια τάξη κάνει τον πόλεμο και ποια πολιτική συνεχίζει ο πόλεμος, ποιο πολιτικό σκοπό υπηρετεί.

Δεν τους αρέσει η θέση μας όταν αποκαλύπτουμε το επιχείρημά τους, ότι τάχα παλεύουν κατά του αναθεωρητισμού της Ρωσίας, δηλαδή την αλλαγή συνόρων. 
Εμείς απαντάμε ότι ο αναθεωρητισμός αφορούσε όλους τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, πριν και μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Διαλύθηκαν ομοσπονδιακά κράτη, στα Βαλκάνια, έγιναν κράτη - προτεκτοράτα όπως το Κόσοβο, που τώρα θα μπει στο ΝΑΤΟ, ενώ η επιλογή για κατακερματισμό της Συρίας δεν πέρασε, ή του Ιράκ, παρά τις επιλογές των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.

2ον Ενοχλεί η θέση μας ότι δεν είναι ένας τοπικός πόλεμος ανάμεσα σε δύο ανταγωνιζόμενα γειτονικά κράτη, αλλά ανάμεσα σε ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ από τη μια και τη Ρωσία από την άλλη.
Ενοχλεί όταν λέμε ότι όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ενωση, οι ΗΠΑ και η ΕΕ χειροκρότησαν την ανάδειξη ξεχωριστών κρατών, ενώ αρχικά επέδειξαν ξεχωριστή εύνοια προς τη Ρωσία. Όταν όμως η Ρωσία φιλοδόξησε να προσελκύσει τα νέα καπιταλιστικά κράτη ώστε να συστήσει όχι την τσαρική αυτοκρατορία, που λένε οι ανιστόρητοι, αλλά μια ισχυρή ιμπεριαλιστική ενωσιακή ή ομοσπονδιακή αστική δημοκρατία, τότε άρχισαν οι τριγμοί με τη Ρωσία. Έγινε άγρια μάχη απέναντι στη Ρωσία με την παρέμβαση των ΗΠΑ πού θα κατανεμηθούν 15 οι πρώην ενωσιακές δημοκρατίες, αρχής γενομένης με αμερικανική παρέμβαση στο Καζακστάν, στη Γεωργία, στην Ουκρανία και Λευκορωσία.

Θυμίζουμε τους πολέμους που με παρέμβαση και υποκίνηση των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ ξέσπασαν μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ.
Πόλεμος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, από τη μια η Ρωσία και η Αρμενία, και από την άλλη το Αζερμπαϊτζάν, που στηριζόταν από το Πακιστάν και την Τουρκία.
Πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία, διάλυση, πόλεμος στο Κόσοβο, πυροδότηση εθνικιστικών δυνάμεων στην Κροατία και τη Σλοβενία, ανατροπή της κυβέρνησης της Νέας Γιουγκοσλαβίας που τότε ήταν η Σερβία και το Μαυροβούνιο.
Οι πολεμικές επιχειρήσεις της συμμαχίας των προθύμων στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, η «Αραβική Ανοιξη» και οι έγχρωμες «επαναστάσεις» στην Τυνησία, στη Λιβύη, στην Αίγυπτο, στη Συρία, που συνδυάστηκαν και με εσωτερικές εμφύλιες αναμετρήσεις.
Ο πόλεμος Σαουδικής Αραβίας κατά Υεμένης, βομβαρδίζεται η Υεμένη τώρα που γίνεται ο ρωσοουκρανικός πόλεμος, άχνα δεν έβγαλε η ΕΕ, ούτε βεβαίως η Ελλάδα που έχει στείλει στη Σαουδική Αραβία πυραύλους «Πάτριοτ» για να πέφτουν στα κεφάλια του λαού της Υεμένης. Η εισβολή της Τουρκίας σε συριακά εδάφη, ο πόλεμος της Τουρκίας με Κούρδους, οι συγκρούσεις στην Αφρική, στο Σαχέλ, στο Σουδάν που χωρίστηκε στα δύο, στην Ακτή Ελεφαντοστού. Πάνω από 100 στρατιωτικές παρεμβάσεις το ΝΑΤΟ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και πριν το 1991.

3ον Δεν αντέχουν να λέμε ότι όσο ο καπιταλισμός έχει επικρατήσει παγκόσμια, άρα ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος, ότι οι λαοί έχουν λόγο και υποχρέωση να προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο αυτό και να κρατούν δική τους αυτοτελή στάση, διαχωρισμένη από την αστική τάξη και τα κόμματά της.
Εμείς δεν έχουμε κανένα δίλημμα ότι πρέπει να υπερασπιστούμε τα σύνορα και την εδαφική ακεραιότητα της καπιταλιστής Ελλάδας αν δεχθεί επίθεση, είτε ως τίμημα για τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο είτε από τοπικό ανταγωνιστή όπως είναι η Τουρκία. Υπάρχει η πατρίδα της αστικής τάξης και η πατρίδα της εργατικής και των συμμάχων της. Εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να αφήσουμε την πατρίδα του λαού ανυπεράσπιστη και χωρίς απάντηση στην ξενική εισβολή.
Στην πραγματικότητα, το ζήτημα τίθεται ως εξής: `Η θα σκοτωνόμαστε για τα συμφέροντα της αστικής τάξης ή για τα εργατικά, λαϊκά. Το παρελθόν του Κόμματος το έχει αποδείξει με την ΕΑΜική Αντίσταση, τον ΕΛΑΣ κ.λπ., όταν το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής ηγεσίας συντηρητικής και κεντρώας έφυγε από την Ελλάδα, έβλεπε τον πόλεμο κατά της γερμανο-ιταλικής και βουλγαρικής κατοχής από μακριά, στην Αίγυπτο, ή ο βασιλιάς στο Λονδίνο μηχανορραφώντας να γυρίσουν στην Ελλάδα μετά τη νίκη του λαού και να συνεχίσουν το έργο τους με προϋπόθεση να τσακίσουν το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, τους κομμουνιστές και άλλους πατριώτες.
Το ΚΚΕ στο Πρόγραμμά του τοποθετείται συγκεκριμένα στο γενικό αυτό ζήτημα ή και με τη μορφή ερωτήματος που συχνά τίθεται, για το τι πρέπει να κάνουμε στην περίπτωση ιμπεριαλιστικής εμπλοκής της Ελλάδας σε αμυντικό ή επιθετικό πόλεμο: 
«Το Κόμμα πρέπει να ηγηθεί της αυτοτελούς οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές (δική μας υπογράμμιση), ώστε να οδηγήσει σε ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας. Με την πρωτοβουλία και καθοδήγηση του Κόμματος να συγκροτηθεί εργατικό - λαϊκό μέτωπο με όλες τις μορφές δράσης, με σύνθημα: Ο λαός θα δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα που, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την "ειρήνη" με το πιστόλι στον κρόταφο».
Δεν έχουμε δίλημμα τι πρέπει να γίνει αν η Ελλάδα στείλει στρατιωτικές δυνάμεις έξω από τα σύνορα. Δείγματα είχαμε όταν κατώτεροι αξιωματικοί αρνήθηκαν να μπουν π.χ. στα πολεμικά πλοία, όταν γινόταν ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας, ενώ ΚΝίτες φαντάροι δήλωναν δεν βγαίνουν έξω από τα σύνορα, έχουν δώσει τον λόγο τους να δράσουν μόνο για την υπεράσπιση των ελληνικών συνόρων. Το ίδιο γίνεται και σήμερα, στρατευμένοι δηλώνουν ότι αν τους ζητηθεί δεν θα δεχθούν να βγουν από τα σύνορα για να πολεμήσουν στην Ουκρανία ή να γίνουν στρατιωτικός κλοιός στα σύνορα της Πολωνίας με την Ουκρανία.
Το ότι λέμε ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι αναπόφευκτος, καθόλου δεν αδιαφορούμε, το αντίθετο, παλεύουμε για ένα φιλειρηνικό μαχητικό μαζικό κίνημα με χαρακτήρα αντικαπιταλιστικού, αντιμονοπωλιακού, αντιιμπεριαλιστικού, κατά του πολέμου σε κάθε χώρα και στην Ελλάδα και τη διεθνή συντονισμένη πάλη του. Αυτό το κίνημα έχουμε ανάγκη και όχι τη γενικόλογη διακήρυξη ειρήνη και όχι πόλεμος.

4ον Ενοχλεί όταν λέμε ότι δεν έχει καμία σοβαρή βάση το επιχείρημα ότι αν στείλουμε όπλα στην Ουκρανία και αν η Ελλάδα είναι επιθετικό στρατιωτικό προγεφύρωμα παγκόσμιας σημασίας, θα σωθούμε αν η Τουρκία επιτεθεί στρατιωτικά, γιατί θα εφαρμοστεί το διεθνές δίκαιο ή γιατί η Ελλάδα θα ανταμειφτεί για τη διάθεσή της στηρίζει το μακέλεμα των μαζών.
Η πρώτη άποψη είναι πολύ μακριά από τη βεβαιότητα.
Αν το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ και η ΕΕ σέβονταν το παγκόσμιο δίκαιο, από το 1973 και το 1974 θα είχε λυθεί το ζήτημα και στο Αιγαίο και στην Κύπρο, και από το 1947 ο παλαιστινιακός λαός θα είχε τη δική του πατρίδα, αντί να είναι στο έλεος του δολοφονικού κράτους του Ισραήλ.

Ενοχλεί ιδιαίτερα τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ, το ΜέΡΑ25 όταν αποκαλύπτουμε τις λεγόμενες προοδευτικές και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, ότι έχουν την ίδια ευθύνη, δηλαδή την ίδια με τη ΝΔ
Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ/ ΚΙΝΑΛ πρωτοστατούν σε πολεμικές ιαχές, όπως έκαναν και το 1999 κατά της γιουγκοσλαβικής ηγεσίας υιοθετώντας το ιμπεριαλιστικό πρόσχημα περί εθνοκάθαρσης. Στο Αφγανιστάν, που έλεγαν «όχι στον πόλεμο - όχι στην τρομοκρατία». Στήριξαν μέχρι την «Αραβική Άνοιξη» και την «πορτοκαλί επανάσταση» όπως και η ΝΔ.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστάτησε στην υλοποίηση των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδίων, εγκαινιάζοντας τον «Στρατηγικό Διάλογο» με τις ΗΠΑ για την αναβάθμιση των στρατιωτικών βάσεων στην Ελλάδα, με ξεκάθαρο στόχο τη Ρωσία. Καυχήθηκε και καυχάται ότι η κυβέρνησή του αναβάθμισε το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, τη βάση που αξιοποιήθηκε και αξιοποιείται ακόμα πιο καθαρά τώρα για επιθετικές ενέργειες σε βάρος της Ρωσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισε την αποστολή υλικού που η ΝΑΤΟικότερη των ΝΑΤΟικότερων ΝΔ αποφάσισε, η διαφορά του ήταν ότι δεν νομιμοποιήθηκε αυτή η αποστολή με απόφαση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Δεν φτάνει να λέμε όχι στον πόλεμο ή να βλέπουμε τον πόλεμο σαν εκτροπή από την ειρήνη σαν ένα ασυγχώρητο ηθικό αμάρτημα.

Ο πόλεμος, σύμφωνα με τον Λένιν, δεν είναι γενικά και αφηρημένα, ηθικολογικά, ένα αμάρτημα, είναι αναπόφευκτη βαθμίδα του καπιταλισμού, μια μορφή καπιταλιστικής ζωής όπως είναι και η ειρήνη. Γέννημα της όλης πορείας ανάπτυξης του καπιταλισμού στο ανώτατο στάδιο το μονοπωλιακό, που αποκλήθηκε ιμπεριαλιστικό. Ο πόλεμος είναι συνέχεια της ειρήνης και όχι επιλογή που διακόπτει την ειρήνη.»

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι άδικος, 
αλλά υπάρχουν και δίκαιοι πόλεμοι, οι πόλεμοι των λαών
«Η κοινωνική εξέλιξη γνώρισε άδικους και δίκαιους πολέμους» επεσήμανε η Αλέκα Παπαρήγα, σημειώνοντας μεταξύ άλλων πως «Τον 19ο αιώνα, τότε ξέσπασαν άδικοι φεουδαρχοδυναστικοί πόλεμοι, εναντίον των επαναστατικοδημοκρατικών και εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων και πολέμων. Ήταν το ιστορικό καθήκον εκείνης της εποχής.
Οι πόλεμοι την εποχή των αστικών και αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων ήταν προοδευτικοί, γιατί κατέστρεψαν βλαβερούς αντιδραστικούς θεσμούς, όταν η αστική τάξη είχε προοδευτικό κοινωνικό χαρακτήρα. Η αστική τάξη, που τότε εξόπλιζε και την εργατική τάξη και λαϊκά στρώματα, επιδίωκε την ανατροπή της απολυταρχίας και φεουδαρχίας, αποτίναξη του ξενικού ζυγού. Τέτοιος ήταν ο αγώνας του 1821, κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας και κατοχής, αστική, εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση.
Από τη στιγμή που η αστική τάξη έγινε τάξη εξουσίας, πήρε τον κατήφορο, έγινε τροχοπέδη. Οι πόλεμοί της έχουν αντιδραστικό χαρακτήρα. Οι αστικοί πόλεμοι, δηλαδή οι ιμπεριαλιστικοί, γίνονται για τη διανομή των αγορών και του πλούτου ανάμεσα σε ηγετικές καπιταλιστικές δυνάμεις και συμμαχίες. Πηγή είναι ο ανταγωνισμός ανάμεσά τους, καθώς η ανάπτυξη του καπιταλισμού είναι ανισόμετρη και οδηγεί σε αλλαγή ισχύος μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών. Ξεκάνει σαν οικονομικός και εμπορικός πόλεμος, με κυρώσεις και αποκλεισμούς και όταν δεν φτάνουν τα προηγούμενα μέτρα, τότε γίνεται και με τα όπλα.
Οι πόλεμοι των δούλων κατά των δουλοκτητών ήταν δίκαιοι, οι πόλεμοι των δουλοπάροικων αγροτών κατά των τσιφλικάδων δικαιούχοι, οι πόλεμοι των μισθωτών εργατών κατά της αστικής ταώς δίκαιοι, οι πόλεμοι κατά της ξενικής κατοχής δίκαιοι, ο αγώνας για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, για το σοσιαλισμό.»
Σημείωσε ακόμη πως «στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο μετέχουν και περιφερειακά κράτη, μικρά κράτη, δηλαδή ανεξάρτητα ποιά θέση θα έχουν στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία» ενώ για όσους επικαλούνται το λεγόμενο «διεθνές δίκαιο» τόνισε πως «Αυτό που λένε σήμερα ότι σημαία είναι το διεθνές δίκαιο, στην πράξη είναι η διεθνής νομοθετική - πολιτική θωράκιση της οικονομικής κυριαρχίας του κεφαλαίου και της διεθνοποίησης της δράσης του, των διεθνών σχέσεων. Επομένως δεν υπάρχει νομιμότητα γενικά, είναι ταξική η νομιμότητα που εκφράζει και στηρίζει τις κυρίαρχες σχέσεις παραγωγής. Οι λαοί όλης της Γης και ο ελληνικός καλούνται να θεωρούν ως νομιμότητα και ειρήνη την υποταγή στη νομιμότητα των συμφερόντων των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των μεγαλεμπόρων».




Οι συνέπειες του πολέμου και της ελληνικής εμπλοκής είναι ήδη εδώ για τον λαό

«Οι οικονομικές συνέπειες του πολέμου και της ελληνικής εμπλοκής είναι ήδη εδώ για τον λαό» τόνισε η Αλέκα Παπαρήγα και σημείωσε:
Είναι τα 4 δισ. ευρώ των ΝΑΤΟικών εξοπλισμών, τους οποίους πλέον η κυβέρνηση συνδέει ανοιχτά με την υπεράσπιση του «ΝΑΤΟικού εδάφους», που καμιά σχέση δεν έχει με την άμυνα της χώρας.
Είναι οι πρόσθετες λόγω πολέμου ανατιμήσεις στο φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, που έχουν εκτοξεύσει τις τιμές τους σε ρεκόρ δεκαετίας, συμπληρώνοντας τις μεγάλες αυξήσεις από την απελευθέρωση της αγοράς Ενέργειας και την «πράσινη» ανάπτυξη. Το τίμημα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και του πολέμου είναι το ακριβότερο ρεύμα, η μεγαλύτερη ενεργειακή φτώχεια, οι τιμές - φωτιά σε μετακινήσεις και βασικά αγαθά, με τον πληθωρισμό να τρέχει τον προηγούμενο μήνα στα επίπεδα ρεκόρ του 6,3%. Οι παροχές της κυβέρνησης είναι ελάχιστες, δεν θα μετριάσουν καν τις νέες αυξήσεις.
Είναι οι επιπτώσεις από τις κυρώσεις και τα αντίμετρα. Για παράδειγμα, οι ξενοδοχοϋπάλληλοι και οι βιοπαλαιστές είναι αυτοί που θα πληρώσουν ακριβότερα τις συνέπειες στον Τουρισμό, αφού 600.000 Ρώσοι και Ουκρανοί δεν θα έρθουν φέτος στη χώρα. Το έργο το έχουν ξαναδεί και οι βιοπαλαιστές αγρότες που πλήρωσαν τη νύφη για τις κυρώσεις του 2014. Πέρα από τα ακριβότερα καύσιμα, αγροτικά εφόδια και πρώτες ύλες, με τα οποία ήταν αντιμέτωποι και πριν από τον πόλεμο, η ζημιά θα είναι ακόμα μεγαλύτερη, αν υπολογίσει κανείς ότι το εμπάργκο που επιβλήθηκε τότε στη Ρωσία από την ΕΕ, τους στοιχίζει περί τα 160 εκατομμύρια κάθε χρόνο!

Και τόνισε πως το ΚΚΕ, στο δρόμο της αντεπίθεσης, στην πάλη για τη συγκέντρωση δυνάμεων για το σοσιαλισμό, παλεύει για

-- Κατάργηση των φόρων στα καύσιμα και άλλα είδη λαϊκής κατανάλωσης.

-- Αυξήσεις μισθών και Συλλογικές Συμβάσεις, προστασία εργασιακών δικαιωμάτων, προστασία συνταξιούχων και ανέργων.

-- Μέτρα για αγρότες και αυτοαπασχολούμενους λόγω των κυρώσεων στη Ρωσία.

-- Αξιοποίηση των εγχώριων ενεργειακών πόρων, όχι στην απολιγνιτοποίηση

-- Να σταματήσει η εμπλοκή.

-- Να κλείσουν οι βάσεις.

-- Κανένας στρατιώτης και στρατιωτικός έξω από τα σύνορα.

 https://www.902.gr/eidisi/politiki/289974/oi-laoi-ehoyn-logo-kai-ypohreosi-na-proetoimazontai-kai-na-kratoyn-diki-toys

Υ/Γ οι εμφάσεις στο κείμενο του Viva La Revolucion 

Τρίτη 15 Μαρτίου 2022

#ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Το "μεροκάματο" των Μισθοφόρων - Δολοφόνων του Πολέμου



Thesska Katerina:

Τις τελευταίες μέρες διαβάζουμε εγκώμια σε στήλες εφημερίδων για "εθελοντές" μισθοφόρους που πάνε να πολεμήσουν στην Ουκρανία. 
Λίγο πολύ τους παρουσιάζουν ως ήρωες πολέμου.
 Ο μισθός τους είναι 60.000 ευρώ! 
Μπορεί η Ουκρανία να πληρώνει τέτοια ποσά για 16.000 κοπρόσκυλα που πήγαν εκεί να σφάζουν τους ίδιους τους Ουκρανούς;
Ξέρετε πολλούς ήρωες, εθελοντές, ακτιβιστές, αγωνιστές των δικαιωμάτων, να πληρώνονται 2000 ευρώ τη μέρα για να είναι "ήρωες"; 
Εγώ ξέρω οι αληθινοί ήρωες δίνουν και τη ζωή τους αμισθί.

Όλοι αυτοί οι πληρωμένοι δολοφόνοι από διάφορες χώρες, "βετεράνοι πολέμων" προέρχονται από ομάδες παραστρατιωτικών και ακροδεξιών, που εμφανίζονται ως «εθελοντές» και τα δυτικά ΜΜΕ τους ηρωποιούν! 
Είναι κοινοί εγκληματίες, υμνητές του ναζισμού, με εμπειρία στο μακέλεμα λαών.

Στις χώρες που έγινε η Αραβική Άνοιξη, που έφερε βαρύ χειμώνα στους λαούς της Μέσης Ανατολής, πήγαν αυτοί οι ΝΑΤΟικοι μισθοφόροι ως απελευθερωτές των λαών που "καταπιέζονταν", προέβησαν σε μαζικές δολοφονίες αμάχων για ασήμαντους λόγους, λεηλάτησαν σπίτια και αρχαιολογικούς χώρους.

Στη Μαριούπολη οι ναζιστικές ορδές του ουκρανικού στρατού (που βρίσκονται εκεί για να προστατεύσουν υποτίθεται τους αμάχους) λεηλατούν τα σπίτια των Ουκρανών και όποιον αντιστέκεται τον σκοτώνουν. 
Χρησιμοποιούν όποιον έμεινε στην πόλη ως ασπίδα και σκοτώνουν όποιον προσπαθεί να διαφύγει.
Ο επικεφαλής των διαπραγματεύσεων της Ουκρανίας είναι ένας πρώην μισθοφόρους πολέμου που πολέμησε στη Γεωργία.

Η Ρωσία του επίσης φασίστα Πούτιν (φανατικός οπαδός Ρώσων ιδεολόγων ναζιστών) χρησιμοποιεί μισθοφόρους.
 Έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι αυτοί οι μισθοφόροι της Ρωσίας μπούκαραν στην Ουκρανία για να την αποναζιστικοποιήσουν; 
Η Ρωσία να αποναζιστικοποιήσει πρώτα τη δική της κυβέρνηση και μετά να ασχοληθεί με τους άλλους.

Ο επικεφαλής της Ρωσίας στις διαπραγματεύσεις (Μεντίσκι) είναι ένας ακραίος εθνικιστής ο οποίος απαίτησε την απομάκρυνση της σωρού του Λένιν από το Μαυσωλείο και κάποια χρόνια πριν διέταξε την εκταφή πτωμάτων των "σταλινικών εκκαθάρισεων", αλλά προς μεγάλη του απογοήτευση τα πτώματα ήταν στρατιώτες του κόκκινου στρατού που σκοτώθηκαν από Φινλανδούς στον Β ΠΠ....

Και τώρα πάμε στη "δική μας" Χρυσή Αυγή. 
Η οποία τηρεί στάση ουδετερότητας. 
Ποια από τις δύο φασιστικές κυβερνήσεις να διαλέξει; 
Παρότι το Ταγμα Αζοφ και ο Δεξιός Τομέας είναι ιδεολογικά αδέλφια της Χρυσής Αυγής, αυτή κυρίως γέρνει προς τον Πούτιν γιατί από εκεί τα παίρνει:
    "Μιλώντας το 2016 στο Eurozine και τον Κώστα Ζαφειρόπουλο, ο Αντρέ Ταρασένκο, τότε αρχηγός του Δεξιού Τομέα, του ουκρανικού ακροδεξιού κόμματος, ερωτήθηκε μεταξύ άλλων και για τις σχέσεις του κόμματος με τη Χρυσή Αυγή. 
«Είχαμε κάποια επαφή στο παρελθόν», είπε, «όμως τη διακόψαμε, επειδή είναι με το μέρος του Πούτιν, που χρηματοδοτεί τα περισσότερα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, όπως εκείνο της Λεπέν».
Συμπέρασμα: η Χρυσή Αυγή δεν διέκοψε τις σχέσεις της γιατί ο Δεξιός Τομέας είχε κάνει εγκλήματα εις βάρος των Ελλήνων ομογενών (που είχε κάνει και οι Έλληνες φασίστες σήμερα"κλαίνε"), 
      αλλά γιατί έπαιρνε δάνεια από τον Πούτιν.

Έτσι λοιπόν τα ακροδεξιά μορφώματα σε όλο τον κόσμο αποδεικνύονται χρήσιμα εργαλεία για όποιον θέλει να εισβάλει σε μια χώρα.  
Όλες οι επεμβάσεις του ΝΑΤΟ τα προηγούμενα χρόνια έγιναν με αφορμή εθνοκάθαρσεις, καταπιεστικές κυβερνήσεις, μειονότητες κλπ. Με το ίδιο πρόσχημα εισέβαλε τώρα η Ρωσία.
Κρύβουν και οι δύο πλευρές όμως τη βασική αιτία: 
το μοίρασμα του ορυκτού πλούτου, της Ενέργειας.

Τα αποδεδειγμένα εγκλήματα των ναζιστών στην ανατολική Ουκρανία τα προηγούμενα χρόνια ήταν βούτυρο στο ψωμί του Πούτιν για να δικαιολογήσει την εισβολή.
Οι αναλυτές κάνουν λόγο για το πρώτο βήμα ενός Γ ΠΠ. 

Η σωστή πλευρά της Ιστορίας σε αυτόν τον πόλεμο για τον ελληνικό λαό και για τους λαούς όλου του κόσμου είναι
να αγωνιστούν ενάντια στον εθνικισμό-φασισμό και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες των μπουρζουάδων.

ΥΓ: Ένα μήνα πριν η παράνομη εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη στα γραφεία της, υπό το κάλυμμα του Ιερού Λόχου, συζήτηση με θέμα "την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου μας"! 

Βγάλτε τα συμπεράσματά σας για το πώς στρώνουν το έδαφος για την αποσταθεροποίηση μιας περιοχής με την αναβίωση του εθνικισμού.

https://www.facebook.com/DionGiatrelou/posts/168700122166370?comment_id=168876205482095