ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

TRANSLATE

Πέμπτη 15 Μαρτίου 2018

ΟΙ "ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ" ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΑΚΥΝΘΟΥ:

Είπαν στον ΣΤΙΓΜΑ (14/3/18)
Γιώργος Κωνσταντίνου (Πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Ζακύνθου)
«Είναι άκρως προβληματική η κατάσταση στο Κέντρο Διαχείρισης Ανακυκλώσιμων Υλικών, στην περιοχή του αεροδρομίου.
Οι οκτώ εργαζόμενοι του ΚΔΑΥ παραμένουν απλήρωτοι επί τρεις μήνες, δεν τηρούνται από τον εργολάβο-εργοδότη τα μέτρα ασφάλειας και υγιεινής, δεν έχουν γίνει οι απαραίτητοι εμβολιασμοί, ενώ εδώ και πάνω από έναν μήνα είναι χαλασμένη η πρέσα, το βασικό εργαλείο της ανακύκλωσης.
Επί έναν μήνα γινόταν χειρωνακτικά η διαλογή από τους εργαζόμενους του ΚΔΑΥ, εργαζόμενους των 500 ευρώ, οι οποίοι αφού είναι απλήρωτοι δεν μπορούσαν να καλύψουν ούτε τα βασικά έξοδα μετακίνησής τους. 
Αποτέλεσμα ήταν να μην γίνεται σωστά η όλη διαδικασία της ανακύκλωσης και έτσι πήγαιναν αχταρμά όλα τα ανακυκλώσιμα στον Λίβα.
Θυμίζω ότι το ΚΔΑΥ είναι δημοτική επιχείρηση που δόθηκε μαζί με τα μηχανήματά της στον εργολάβο κ. Ρέντζο, η εταιρία του οποίου έχει προμηθεύσει και μέρος του εξοπλισμού για την λειτουργία της κινητής μονάδας στον Λίβα. 
Αυτή η εταιρία, δραστηριοποιείται σε τουλάχιστον άλλες τέσσερις περιοχές στην Ελλάδα, εμφανίζει και εκεί τα ίδια προβλήματα που εντοπίσαμε στο ΚΔΑΥ του αεροδρομίου.
Αν παγιωνόταν η κατάσταση της μη λειτουργίας της πρέσα στο ΚΔΑΥ, θα παγιωνόταν και η αντίληψη να ανεβαίνουν αχταρμάς όλα τα απορρίμματα στον Λίβα. Δεν υπάρχει σύμβαση που να προβλέπει μεταφορά από το ΚΔΑΥ του αεροδρομίου ότι να ναι και όπως να ναι στον Λίβα.
Δεν μπορούμε να κάνουμε τα στραβά μάτια σε αυτή τη κατάσταση.
Πρέπει άμεσα να αποκατασταθεί η λειτουργία του ΚΔΑΥ στο αεροδρόμιο, το ΚΔΑΥ και η ανακύκλωση είναι το κομβικό σημείο του σχεδιασμού της νέας διαχείρισης των απορριμμάτων, αφού με αυτόν τον σχεδιασμό μειώνουμε και τον όγκο που μεταφέρεται στον Λίβα.
Ο εργολάβος κ. Ρέντζος είναι σημαντικός συνεργάτης του Δήμου Ζακύνθου και οφείλει να τηρεί τα συμφωνηθέντα με τον ΦΟΔΣΑ. 
Θυμίζω, ότι ο κ. Ρέντζος πριν καν αναλάβει οποιαδήποτε εργολαβία, ήταν από τους πρώτους που είχαν εγκατασταθεί στα γραφεία του ΦΟΔΣΑ.
Για όλα αυτά, κάναμε χθες παράσταση διαμαρτυρίας στο Δημοτικό Συμβούλιο, αφού θέλαμε να είναι ενήμεροι όλοι οι Δημοτικοί σύμβουλοι γιατί δημιουργούνται εύλογα ερωτηματικά.
Δόθηκε η υπόσχεση ότι μέχρι την Παρασκευή θα έχουν πληρωθεί οι εργαζόμενοι του ΚΔΑΥ, ενώ πληροφορήθηκα ότι σήμερα πήγαν τεχνικοί για να επισκευάσουν την πρέσα στο αεροδρόμιο.
Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν την επίσχεση εργασίας τους και εμείς θα παρακολουθούμε τις εξελίξεις. 
Δεν θα αφήσουμε κανέναν να κερδοσκοπεί εις βάρος του Ζακυνθινού λαού.»

ΟΙ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ "ΚΑΚΟΜΑΘΑΙΝΟΥΝ" ☺ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ



Δήμος Πατρεων : Λειτουργία Λαϊκού Στεκιού – Εστιατορίου στα Ζαρουχλέικα – Πάτρα***


Decrease Font SizeIncrease Font Size                                                                   
Πρώτο θέμα στην ημερήσια διάταξη του Δημοτικού Συμβουλίου, ήταν «η λειτουργία λαϊκού στεκιού – εστιατορίου στα Ζαρουχλέικα, στην περιοχή των εργατικών κατοικιών Ταραμπούρα».
Εισηγητής ήταν ο Δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης, ο οποίος ανέφερε τα εξής:
«Στο Δήμο μας η ανεργία καλά κρατεί, με 34.000 άνεργους εγγεγραμμένους στα μητρώα του ΟΑΕΔ. Στην πόλη μας 14.500 οικογένειες ζουν με το  Κοινωνικό Επίδομα Αλληλεγγύης. 
Οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, η φορολεηλασία, τα εισοδήματα που έχουν μειωθεί δραματικά για κάθε λαϊκή οικογένεια, το βίαιο ξεκλήρισμα των αγροτών στην ύπαιθρο, των επαγγελματιών και βιοτεχνών στην πόλη συνθέτουν την σκληρή πραγματικότητα που βιώνει ο λαός μας και είναι το αποτέλεσμα της νέας φάσης την καπιταλιστικής ανάπτυξης. Είναι η πραγματικότητα που βιώνει ο λαός μας αυτή που  διαψεύδει τους ισχυρισμούς, ότι τάχα από την ‘’ανάπτυξή’’ θα φάει γλυκό ψωμί ο λαός μας.
Έχοντας καθαρό ότι και σε συνθήκες καπιταλιστικής ανάπτυξης η φτώχεια και η εξαθλίωση, η ανέχεια θα ακολουθούν το λαό μας, έχουμε προχωρήσει σε μια σειρά μέτρα. 
Θυμίζουμε ότι ήδη 3.500 χιλιάδες νοικοκυριά έχουν απαλλαγή ή έχουν μειωμένα ανταποδοτικά τέλη και τιμολόγιο νερού. Τα νέα ζευγάρια  απαλλάχθηκαν από την καταβολή τροφείων στους παιδικούς σταθμούς, το Δημοτικό Βρεφοκομείο (για εισοδήματα μέχρι 25.000 ευρώ). Λειτουργεί ημερήσια κατασκήνωση στην Πλαζ της Αγυιάς και από φέτος και στα Ροΐτικα, για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών. Λειτουργούμε τα Λαϊκά Φροντιστήρια Αλληλεγγύης όπου συμμετέχουν 650 παιδιά, που οι οικογένειές τους δυσκολεύονται να τους δώσουν επιπλέον στήριξη για τη μόρφωσή τους. Έχουμε δομή για  παροχή συσσιτίων, υπάρχει δομή για άστεγους, ενώ ετοιμάζεται και νέα.
Όλα αυτά και άλλα, μικρά ή μεγάλα, προσφέρουν μικρή ανάσα σε όλους όσους υφίστανται τις συνέπειες της ασκούμενης αντιλαϊκής πολιτικής.
Πιλοτικά προχωράμε στη δημιουργία στα Ζαρουχλέικα, στην περιοχή εργατικών κατοικιών Ταραμπούρα στο κτίριο που έχει παραχωρηθεί από τον ΟΑΕΔ, ενός Λαϊκού Στεκιού – Εστιατορίου. Προτείνουμε να λειτουργεί με την ευθύνη του Νοτίου Διαμερίσματος και σε συνεργασία με τον Κοινωνικό Οργανισμό, την Αντιδημαρχία Παιδείας – Αθλητισμού, τον Πολιτιστικό Οργανισμό, το ΔΗΠΕΘΕ, συνολικά των υπηρεσιών του Δήμου.
Επιθυμούμε το στέκι αυτό να γίνει στέκι πολιτιστικής δράσης στην ευρύτερη περιοχή. Θέλουμε οι μαζικοί φορείς, οι μαθητές, η νεολαία, οι φοιτητές να αγκαλιάσουν με τις δράσεις τους αυτήν την προσπάθεια. Να συμβάλλουν ενεργά και δραστήρια στην υλοποίηση της. Να γίνει το δικό τους λαϊκό στέκι, βήμα στην ερασιτεχνική δημιουργία, στην δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου, σε οργάνωση εκδηλώσεων. Το στέκι να απλώνεται σε όλα εκείνα που ευχαριστούν, δίνουν δύναμη σε όλους όσους θα συμμετέχουν, πολιτιστικές εκδηλώσεις, κινηματογράφος, θέατρο, παρουσίαση βιβλίων, χορός, επιτραπέζια παιχνίδια, αθλητικές εκδηλώσεις κ.α..
 Προς αυτή την κατεύθυνση θα ζητήσουμε να αξιοποιηθούν, πέρα από τον υπάρχοντα χώρο, οι χώροι των σχολικών συγκροτημάτων της περιοχής. Θα υπάρχει η δυνατότητα να προσφέρεται το μεσημέρι φαγητό, με τη συνδρομή της δομής Κοινωνικού Παντοπωλείου – Συσσιτίων του Κοινωνικού Οργανισμού. Την Κυριακή του Πάσχα 8 Απρίλη, θα διοργανωθεί μεγάλο λαϊκό γλέντι, μαζί με το παραδοσιακό ψήσιμο του αρνιού.
Σε δεύτερο χρόνο, παίρνοντας εμπειρία από τη λειτουργία του, θα προχωρήσουμε και σε άλλες περιοχές του Δήμου μας στη δημιουργία αντίστοιχων υποδομών.
Στόχος των παραπάνω δράσεών μας δεν είναι σε καμία περίπτωση η αποδοχή της φτώχειας , της ανεργίας. Να εξαρτάται ο λαός μας από δομές διαχείρισης της φτώχειας  από ένα κρατικό σύστημα πενιχρών παροχών και επιδοτήσεων. Να εξαρτάται δηλαδή από αυτό για να μπορεί να ζήσει, καλύπτοντας ένα ελάχιστο μέρος κάποιων αναγκών.
Με την πρωτοβουλία μας αυτή, θέλουμε να στηρίξουμε τη δράση της νεολαίας, των ανέργων, των φορέων, να διεκδικήσουν, να δημιουργήσουν, να απολαμβάνουν όλα όσα τους στερούν οι αντιλαϊκές πολιτικές, γιατί έχουν δικαιώματα στον πολιτισμό, στον αθλητισμό. 
Ο νέος, ο άνεργος, ο δικαιούχος του ΚΕΑ αξίζουν μια ζωή με αξιοπρέπεια, με δουλειά και μισθούς που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες τους.
Ο λαός μας δεν πρέπει να συμβιβαστεί με τη φτώχια την εξαθλίωση και την ανέχεια. Σήμερα υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να διεκδικήσει όλα όσα του ανήκουν. Να δυναμώσει πιο αποφασιστικά τον αγώνα, με σημαία την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του».
Το θέμα εγκρίθηκε ομόφωνα από το Δημοτικό Συμβούλιο.


***
Τη μέρα που ο δήμαρχος Πάτρας, Κώστας Πελετίδης, κλήθηκε να δώσει «εξηγήσεις» στην προϊσταμένη της Κτηματικής Υπηρεσίας Αχαΐας σχετικά με τις παρεμβάσεις των υπηρεσιών του δήμου για την αποκατάσταση ζημιών στην παραλιακή οδό Ποσειδώνος στο Ρίο, αλλά και τη μέρα που στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης, συνεδρίαζε για έργα που εξυπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες (όπως η λειτουργία Λαϊκού Στεκιού - Εστιατορίου στα Ζαρουχλέικα στην περιοχή των εργατικών κατοικιών Ταραμπούρα, έργα αντιπλημμυρικής προστασίας στο κέντρο της πόλης και κατασκευή - συντήρηση  μονώσεων στεγών σχολικών κτιρίων), οι παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αποφάσισαν να αποχωρήσουν από τη συνεδρίαση, στήνοντας ένα ακόμα σόου. 
Για τη στάση τους αυτή, η δημοτική Αρχή, σε σχόλιό της τονίζει: 
«Γνωρίζουμε τη σφοδρή επιθυμία των ηγεσιών των παρατάξεων των ΣΥΡΙΖΑ - Νέας Δημοκρατίας - ΠΑΣΟΚ και άλλων κέντρων να απαλλαγούν από τη Δημοτική Αρχή. Αλήθεια, είναι τυχαίο ότι αποχώρησαν στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου με πρώτο θέμα τη δημιουργία λαϊκού εστιατορίου στα Ζαρουχλέικα; 
Είναι τυχαίο που "έκαναν την πάπια" σήμερα που ο δήμαρχος Πατρέων κλήθηκε σε απολογία από υπηρεσία του Υπουργείου Οικονομικών, επειδή έκανε αυτό που έπρεπε στην οδό Ποσειδώνος στο Ρίο;
Ας δώσει την απάντηση ο πατραϊκός λαός.
Μέχρι τις εκλογές, συντονισμένα, προσχεδιασμένα, με σόου θα προσπαθούν να κάνουν το άσπρο - μαύρο.
Ο πατραϊκός λαός δεν βυζαίνει το δάχτυλο, έζησε τα έργα και τις ημέρες των προηγούμενων δημοτικών αρχών. Μπορεί να βγάλει συμπεράσματα. Με το ψέμα και το θέατρο προσπαθούν να αμαυρώσουν την εικόνα της δημοτικής αρχής και του δημάρχου.

Έχουν σχέδιο, τους ενώνει ο κοινός στόχος και η υπεράσπιση της αντιλαϊκής πολιτικής των κομμάτων που στηρίζουν».

ΚΟΥΒΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥΣ -ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΡΑΟΥΛ.

Εκλογές στην Κούβα: Ψηφοφόροι εξηγούν γιατί πήγαν στην κάλπη

Την περασμένη Κυριακή πραγματοποιήθηκαν στην Κούβα οι εκλογές για την ανάδειξη των 605 μελών της Εθνοσυνέλευσης της Λαϊκής Εξουσίας και των 1265 μελών των 15 επαρχιακών συμβουλίων. 
Τα μέλης της Εθνοσυνέλευσης στις 19 Απρίλη θα εκλέξουν το νέο Κρατικό Συμβούλιο της χώρας καθώς και τον νέο πρόεδρο, αξίωμα το οποίο όπως ανακοίνωσε ο Ραούλ Κάστρο, δεν προτίθεται να διεκδικήσει εκ νέου ο ίδιος. 
Στις εκλογές δικαίωμα ψήφου είχαν όλοι οι κάτοικοι άνω των 16 ετών, ενώ η συμμετοχή, παρά τις κατά τόπους άσχημες καιρικές συνθήκες που οδήγησαν σε παράταση της εκλογικής διαδικασίας κατά μία ώρα σε μια σειρά δήμων, η συμμετοχή μεταξύ των σχεδόν 9 εκατομμυρίων εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ξεπέρασε το 78,5%. 
Η εκλογική διαδικασία είχε ξεκινήσει με τις εκλογές των τοπικών συμβουλίων το Νοέμβρη. 
Σύμφωνα με το εκλογικό σύστημα της Κούβας, το Κομμουνιστικό Κόμμα, η Νεολαία του και διάφορες συνδικαλιστικές κι επαγγελματικές οργανώσεις και μαζικοί φορείς προτείνουν υποψηφίους, οι οποίοι πρώτα πρέπει να λάβουν το 50%+1 των τοπικών και περιφερειακών Λαϊκών Συνελεύσεων, ενώ και μετά την εκλογή τους παραμένουν ανακλητοί. 
 Σήμερα μεταφράζουμε και αναδημοσιεύουμε μερικά αποσπάσματα από άρθρο της αγγλόφωνης έκδοσης της εφημερίδας του ΚΚ Κούβας “Γκράνμα”, όπου ψηφοφόροι από ολόκληρη την Κούβα παρουσιάζουν την εμπειρία συμμετοχής τους στις εκλογές:

[…] Η νεαρή Ιντρία Ντίαζ Ρόκες από το Πινάρ ντελ Ρίο ψήφισε για πρώτη φορά στις 11 αυτού του Μάρτη. Στα 16 της χρόνια, σημείωσε πως αυτές οι εκλογές αντιπροσωπεύουν ένα δικαίωμα που κερδήθηκε από τον κουβανικό λαό το οποίο “σήμερα πρέπει να υπερασπιστούμε”. 
Έτσι, ρίχνοντας την ψήφο της, όχι μόνο έδειχνε την υποστήριξή της στους υποψηφίους του Επαρχιακού Συμβουλία για τη Λαϊκή Εξουσία και Βουλή, αλλά και στη διαδικασία που οικοδομείται σε όλη τη χώρα από το 1959.

Ψηφίζουμε και για την Κούβα, το μέλλον της χώρας μας, τη συνέχιση της Επανάστασης σε αυτές τις εκλογές”, δήλωσε. Η Ιντίρα, φοιτήτρια στην Παιδαγωγική Σχολή Τάνια λα γκεριγέρα στο Πινάρ ντελ Ρίο, εκπαιδεύεται να γίνει δασκάλα.
Είχα συμμετάσχει και σε άλλες εκλογικές διαδικασίας, αλλά μόνο ως μαθήτρια του δημοτικού που φύλασσε την κάλπη, την οποία αγαπούσα και το θεωρούσα μια όμορφη εμπειρία. Πάντα ένιωθα περήφανη που επιλεγόμουν για μια τέτοια σημαντική ευθύνη”.
Παρότι είναι η “πρώτη της φορά”, όπως το έθεσε, η Ιντίρα εξήγησε ότι της δόθηκαν αρκετές πληροφορίες για το πώς να ψηφίσει και πιστεύει ότι το “Κουβανικό εκλογικό σύστημα είναι δημοκρατικό, γιατί έχουμε την ευκαιρία να επιλέξουμε τους ανθρώπους που θα μας αντιπροσωπεύσουν. Κανείς δεν πιέζεται να ψηφίσει κάποιο συγκεκριμένο άτομο. Είναι μια ελεύθερη και διαφανής διαδικασία. ” […]

Στα 17 της χρόνια, η Άναμπελ Γιέρο Ραμίρεζ από την επαρχία γκράνμα, τελειόφοιτη της Επαγγελματικής Σχολής χορού Αλφρέντο Βελάσκεζ, ψήφισε επίσης για πρώτη φορά στις 11 Μάρτη […] “Μια νέα εμπειρία που εκπλήρωσα γιατί είναι χρέος κάθε πολίτη, κι επίσης ένδειξη αφοσίωσης στην Κούβα”, είπε η νεαρή μαθήτρια. […}

Εντωμεταξύ ο φοιτητής Αγρονομίας στο πέμπτο έτος του Πανεπιστημίου της Αρτεμίσα, Αρμάντο Μούνιζ Πίνο, σηκώθηκε νωρίς για να πάει με άλλους εθελοντές, όπως εκείνος, να βοηθήσει στις εκλογές.
Ο Μούνιζ σημείωσε ότι ένιωσε περήφανος που είχε την ευκαιρία να είναι από τους πρώτους που υπηρέτησαν ως εκλογικοί παρατηρητές, αφότου οι φοιτητές οργανώθηκαν να το πράξουν το 2015. […] “Η τελευταία φορά ήταν μεγάλη πρόκληση, γιατί είχα συμμετάσχει στις εκλογές μόνο ως ψηφοφόρος, και εξακολουθεί να είναι και τώρα-παρότι έχω κάποια προηγούμενη εμπειρία και εκπαίδευση-γιατί έχουμε μεγάλη ευθύνη στα χέρια μας. Η ενεργή συμμετοχή της νέας γενιάς είναι άλλο ένα παράδειγμα της δημοκρατίας και της διαφάνειας του κουβανικού εκλογικού συστήματος, καθώς και της εμπιστοσύνης που μας εναποτίθεται” δηλώνει ο 23χρονος φοιτητής.

[…]Στο μεταξύ, η Δρ. Τάνια Σουάρες Οχέα, επιστρέφοντας για διακοπές στην Κούβα για πρώτη φορά από τότε που άρχισε τη διεθνιστική της αποστολή στη Βραζιλία, βρήκε αμέσως το ονομά της στην εκλογική λίστα στο εκλογικό τμήμα 3 […] στο Σαντιάγο της Κούβας. “Δεν μπορούσα να χάσω την ευκαιρία”, είπε”να συμμετέχω, με τη θέλησή μου, αυτή τη μέρα, για να υπερασπιστώ την ανεξαρτησία και τη δημοκρατική επανάσταση”. […] “Σήμερα νιώθω ιδιαίτερη χαρά, γιατί χτες βράδυ είχα την ευχαρίστηση να συναντήσω προσωπικά τον Στρατηγό μας Ραούλ Κάστρο Ρουζ, καθώς περνούσε από το CDR νούμερ 8, Καπιτάν Σαν Λούις. Ήταν σαν να πραγματοποιείται το όνειρο κάθε νέου επαναστάτη επαγγελματία, γιατί στην ταπεινότητα του αναγνώρισα επίσης το μεγαλείο του Φιντέλ”. “

Η Μίνας ντελ Φρίο (Κρύα ορυχεία), ανταποκρίνεται στο ονομά της. 
Στις έξι το πρωί την Κυριακή 11 Μάρτη, η ομίχλη και ο τσουχτερός άνεμος επέβαλαν τη θέλησή τους σε αυτή την απομονωμένη περιοχή, 900 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, της Σιέρα Μαέστρα, στην επαρχία Γκράνμα. Εκείνη την ώρα, ο 30χρονος Ομπίσλευ Ρέγιες έφτανε στο εκλογικό τμήμα με τη σύζυγό του-χέρι-χέρι για λίγη ζεστασιά-για να ετοιμάσει το χώρο όπου 171 κάτοικοι της κοινότητας θα έφταναν σύντομα να ψηφίσουν για “πολλά περισσότερα εκτός από τα ονόματα των υποψηφίων”, είπε.
Είναι που ολόκληρη αυτή η κοινότητα είναι προϊόν της Επανάστασης. Δεν είμαστε πια τέσσερα αραιοχτισμένα σπίτια. Υπάρχει ιατρείο, μαγαζί, εστιατόριο, δύο συνεταιρισμοί, μια φάρμα, ένα μικρό σχολείο όπου δουλεύει η γυναίκα μου και θα πάνε τα παιδιά μας όταν κάνουμε. Υπάρχει ακόμα κι ένα θεραπευτικό κέντρο αποκατάστασης, με οτιδήποτε μπορεί να χρειαστείς, όπου δουλεύω για να ωφελήσω τις διπλανές κοινότητες. Να γιατί εμείς που ζούμε στη Σιέρα Μαέστρα ήρθαμε να ψηφίσουμε, για τους καλούς ανθρώπους που θα μας υπερασπιστούν, έτσι ώστε το βουνό και όλη η χώρα να συνεχίσουν να είναι ένα παράδειγμα ανθρώπινης αξιοπρέπειας”.

Παρότι ο Αντριάν Αλεχάντρο Μεδίνα Φαλκόν από την επαρχία Βίγια Κλάρα είναι μόνο 18 ημερών και αγνοεί τη σημασία αυτής της 11ης Μάρτη για τον κουβανικό λαό, κάποια μέρα οι γονείς του θα του πουν πως ήταν εκεί, εκείνη την ιστορική μέρα. […]
Αυτή τη στιγμή, σε τόσο μικρή ηλικία, δεν ξέρει τι γίνεται, αλλά μια μέρα θα έρθει εδώ να ψηφίσει, όπως χιλιάδες νέοι που ψηφίζουν για πρώτη φορά” είπε ο πατέρας του Αντριάν Μεδίνα, που αναγνώρισε ότι χάρη σε τέτοιες διεργασίες ο γιος του έχει εμβολιαστεί ενάντια σε ασθένειεες που συνεχίζουν να σκοτώνουν χιλιάδες παιδιά σε όλο τον κόσμο, που θα λάβει μια δωρεάν εκπαίδευση και θα απολαύσει άλλα εγγυημένα δικαιώματα. […]

Για την Κλαούντια, μαθήτρια της πρώτης γυμνασίου στο Γυμνάσιο Καλίστο Σαρντούι, δεν είναι η πρώτη φορά που φυλάσσει την κάλπη, έχοντας το ξανακάνει στα οχτώ της, μια εμπειρία που τρυφερά θυμάται ως σήμερα. “Για μένα είναι τιμή μου να συμμετέχω στην εκλογική διαδικασία, γιατί ξέρουμε ότι σε άλλες χώρες στον κόσμο οι κάλπες φυλάσσονται από οπλισμένους στρατιώτες, αλλά στην Κούβα είναι δική μας ευθύνη κι αυτό με κάνει ευτυχή.” […]

Νωρίς το πρωί στις 11 Μάρτη, ο Ρότζερ Αντόνιο Άβιλα Ροντρίγκες συνταξιούχος δικαστικός και ασυνήθιστας ενεργός για 83χρονο, άσκησε το δικαίωμα ψήφου του […] “Ήμουν εννιά χρονών στις εκλογές του 1944 και 13 σε εκείνες του 1948. Θυμάμαι πώς ήταν ο πατέρας μου. Δεν ψήφιζε ποτέ, λέγοντας πως ο πρόεδρος της χώρας, οι δήμαρχοι, οι σύμβουλοι και όλοι οι πολιτικοί επεδίωκαν τις θέσεις αυτές για τον πλουτισμό τους. Έκαναν τα πάντα για να κερδίσουν. Πχ. για να δεχτούν την αδερφή μου, που είχε σκωληκοειδίτιδα, στο νοσοκομείο του Ολγουίν, ο αντιπρόσωπος, ένας από αυτούς τους πολιτικούς, απαίτησε κάθε μέλος της οικογένειας να τον ψηφίσει. Ο πατέρας μου αρνήθηκε, προτιμώντας να πληρώσει ιδωτική κλινική με τα χρήματα που βιαστικά είχε μαζέψει πουλώντας μερικές αγελάδες. Εκείνες τις μέρες δεν υπήρχε σεβασμός για τη δημοκρατία. Το 1952, όταν ήμουν 17 ετών, ο Φουλχένσιο Μπατίστα ηγήθηκε πραξικοπήματος. Ο πατέρας μου είπε: Τώρα η χώρα θα πάει πραγματικά άσχημα. Κι είχε δίκιο. Όλα άλλαξαν με το θρίαμβο του Φιντέλ. Σήμερα ψηφίζω και για εκείνον”, δήλωσε ο Ρότζερ.

Σύμφωνα με τον Φερνάντο Κρέσπο Μπαρό, ειδικό ερευνητή στην Ιστορική Υπηρεσία της πόλης Καμαγουέι, “Η Κούβα έχει επιτύχει ένα εξαιρετικά υψηλό επίπεδο δημοκρατίας, αλλά δεν είμαστε ακόμα ικανοποιημένοι, πρέπει να δουλέψουμε για να ανεβάσουμε το επίπεδο της συμμετοχής των πολιτών, με την άμεση συμβολή και τις ιδέες τους, για την οικοδόμηση μιας καλύτερης πατρίδας”.

Από μας τους Κουβανούς εξαρτάται” σημείωσε
Κανείς δε μπορεί να έρθει και να μας κάνει μαθήματα δημοκρατίας: ο πολιτικαντισμός, η δημαγωγία, η νοθεία, οι κάλπες που φυλάσσονται με όπλα…Αυτά τα πράγματα που προσπαθούν να μας πουλήσουν, τα ξέρουμε εδώ και πολύ καιρό.



Η Κούβα ηγείται διεθνώς στην προστασία και προάσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών, σύμφωνα με την Μαρία Κριστίνα Περσεβάλ, περιφερειακή διευθύντρια της Unicef ​​για τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική.



Κατά τη διάρκεια ενός φόρουμ που διεξήχθη πρόσφατα στη Μανάγκουα για τα δικαιώματα των παιδιών, η Περσεβάλ μίλησε για τα επιτεύγματα της Κούβας στον τομέα αυτό.


Το πρόγραμμα «Εκπαίδευσε τα παιδιά σου» και ένα μοντέλο πρώιμης βρεφικής ανάπτυξης που ανέπτυξε η Κούβα εφαρμόστηκαν και σε άλλες χώρες, ανέφερε η Περσεβάλ.

 Το πρόγραμμα για την εκπαίδευση των παιδιών, το οποίο δημιουργήθηκε πριν από 26 χρόνια έχει σχεδιαστεί για να συμβάλει στην ολοκληρωμένη ανάπτυξη των παιδιών ηλικίας μέχρι 6 ετών που δεν έχουν πάει ακόμη στο σχολείο κι επίσης στοχεύει στην προώθηση του ρόλου της οικογένειας στην ανάπτυξη παιδιών μέσα από μια ολοκληρωμένη προσέγγιση.



Επεσήμανε, τα επιτεύγματα της Κούβας σε θέματα υγείας και κυρίως σε όσα αφορούν στα παιδιά. 
Επίσης, εξήρε τους αποτελεσματικούς μηχανισμούς και συστήματα αντιμετώπισης καταστροφών της Κούβας, επισημαίνοντας την ικανότητα της κυβέρνησης για κοινοτική οργάνωση, όχι μόνο για την προετοιμασία για αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών, αλλά και την αποτελεσματική, επαγγελματική και ταχεία δράση κατά τη διάρκεια των καταστροφών, για την προστασία κυρίως των ευπαθών πληθυσμιακών ομάδων: ηλικιωμένων, γυναικών, των παιδιών και των ατόμων με ειδικές ανάγκες.



Στο ίδιο πνεύμα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της στον κουβανέζικο λαό και την κυβέρνηση της Κούβας που τους επιτρέπουν να δουλεύουν δίπλα τους ταπεινά σε ό,τι θεωρούν αναγκαίο.


«Θέλω επίσης να σας ευχαριστήσω που μας επιτρέπετε να μοιραστούμε όσα έχετε δημιουργήσει και αφορούν την εκπαίδευση των παιδιών, την εξάλειψη της μετάδοσης από μητέρα σε παιδί του HIV και της σύφιλης, την πρόληψη της εφηβικής εγκυμοσύνης … Η Κούβα είναι πρωταθλήτρια, είναι πρωτοπόρος!» αναφώνησε.

Πηγή: granma.cu

Τετάρτη 14 Μαρτίου 2018

ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΙΝΣΤΑΙΝ

 (γεννήθηκε σα σήμερα το 1879)
Η πραγματική πηγή του κακού είναι, κατά τη γνώμη μου, η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως τη βιώνουμε σήμερα.

(Τι ξύλινη γλώσσα αυτή του Αλβέρτου!... 
Λες και διαβάζω κανένα άρθρο απο το Ριζοσπάστη: ''εργάτης'', ''καπιταλιστής'', ''κεφαλαιοκράτης'',
 '' τα μέσα παραγωγής αποτελούν ατομική ιδιοκτησία'', 
"Η παραγωγή πραγματοποιείται για το κέρδος και όχι για το (κοινωνικό) όφελος'',
 ανάγκη για ''σχεδιασμένη οικονομία'', 
''Η τεχνολογική πρόοδος οδηγεί σε αύξηση της ανεργίας'')...
Στο δοκίμιο του ''Why socialism'' (γιατί σοσιαλισμός) που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1949 στο περιοδικό ''Monthly Revue'', ο Αϊνστάιν έγραφε:
(...) Η πραγματική πηγή του κακού είναι, κατά τη γνώμη μου, η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως τη βιώνουμε σήμερα. Έχουμε μπροστά μας ένα τεράστιο σύνολο παραγωγών που ακατάπαυστα πασχίζουν να στερήσει ο ένας από τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής τους εργασίας – όχι με τη βία, αλλά με την πιστή συμμόρφωση σε ένα σύστημα νομικών κανόνων. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι τα μέσα παραγωγής – δηλαδή το σύνολο των παραγωγικών δυνάμεων που είναι απαραίτητες για την παραγωγή καταναλωτικών και άλλων απαραίτητων αγαθών – μπορεί νομικώς να είναι, και το μεγαλύτερο μέρος είναι, ατομική ιδιωτική περιουσία.
Για λόγους απλότητας, θα αποκαλώ στη συνέχεια «εργάτες» όλους εκείνους που δεν έχουν στην κατοχή τους μέσα παραγωγής – αν και αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στη συνηθισμένη χρήση του όρου-.
 Ο ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής (ΣΤΜ: στη συνέχεια θα αποκαλείται «καπιταλιστής», θα μπορούσαμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «κεφαλαιοκράτης») είναι σε θέση να αγοράζει την εργατική δύναμη από τον εργάτη. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ο εργάτης παράγει νέα εμπορεύματα που γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Το βασικό σημείο σε αυτή τη διαδικασία είναι η σχέση μεταξύ των προϊόντων που ο εργάτης παράγει και της αμοιβής του, και τα δύο μετρήσιμα σε όρους πραγματικής αξίας. Όσο η σύμβαση εργασίας είναι «ελεύθερη», αυτό που ο εργάτης λαμβάνει δεν καθορίζεται από την πραγματική αξία των προϊόντων που παράγει, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του καθώς και από τις ανάγκες των καπιταλιστών σε εργατική δύναμη σε σχέση με τον αριθμό των εργατών, που συναγωνίζονται για τις θέσεις εργασίας (ΣΤΜ: προσφορά και ζήτηση εργατικής δυναμης). Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι, ακόμα και στη θεωρία, η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία του προϊόντος που παράγει.
Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια, εν μέρει εξαιτίας του ανταγωνισμού μεταξύ των καπιταλιστών και εν μέρει επειδή η τεχνολογική ανάπτυξη και ο εντεινόμενος καταμερισμός της εργασίας ενθαρρύνουν το σχηματισμό μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρότερων. 
Το αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής είναι μια ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η τεράστια δύναμη της οποίας δεν μπορεί να ελεγχθεί αποτελεσματικά ακόμα και στα πλαίσια μιας δημοκρατικά πολιτικά οργανωμένης κοινωνίας. 
Αυτό συμβαίνει, γιατί τα μέλη των νομοθετικών οργάνων επιλέγονται από πολιτικά κόμματα, τα οποία σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτούνται ή επηρεάζονται με άλλους τρόπους από τους ιδιώτες καπιταλιστές, οι οποίοι διαχωρίζουν, για πολύ πρακτικούς λόγους, το εκλογικό σώμα από τους νομοθέτες. Το αποτέλεσμα είναι οι αντιπρόσωποι του λαού να μην υπερασπίζονται ικανοποιητικά τα συμφέροντα των λιγότερο προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού. 
Επιπρόσθετα, κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες, οι ιδιώτες καπιταλιστές αναπόφευκτα ελέγχουν, άμεσα ή έμμεσα, τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση). 
Για το λόγο αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς αδύνατο ένας πολίτης να μπορεί να εξάγει αντικειμενικά συμπεράσματα και να ασκεί με έξυπνο τρόπο τα πολιτικά του δικαιώματα.
Επομένως, η κατάσταση που επικρατεί σε μία οικονομία που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία του κεφαλαίου χαρακτηρίζεται από δύο κύριες αρχές:
 πρώτον, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο) αποτελούν ατομική ιδιοκτησία και οι ιδιοκτήτες τους τα διαχειρίζονται κατά την κρίση τους και δεύτερον, η σύμβαση εργασίας είναι ελεύθερη. Φυσικά, δεν υπάρχει μιά αμιγώς καπιταλιστική κοινωνία, με αυτήν την έννοια. 
Πρέπει να σημειωθεί ότι οι εργάτες, μέσα από μακρόχρονη και σκληρή πολιτική πάλη, έχουν πετύχει να διασφαλίσουν μια κάπως βελτιωμένη μορφή της «ελεύθερης εργασιακής σύμβασης» για κάποιες κατηγορίες εργατών. Αλλά στο σύνολό της η σημερινή οικονομία δε διαφέρει πολύ από τον «καθαρό» καπιταλισμό.
Η παραγωγή πραγματοποιείται για το κέρδος και όχι για το όφελος. 
Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι, όλοι όσοι είναι ικανοί και πρόθυμοι να εργαστούν, θα μπορούν πάντοτε να βρουν μια δουλειά. Σχεδόν πάντα υπάρχει μια «στρατιά ανέργων». Ο εργάτης φοβάται συνεχώς ότι μπορεί να χάσει τη δουλειά του. Καθώς οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι εργάτες δεν αποτελούν μια κερδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών υποχρεωτικά περιορίζεται, με αποτέλεσμα να υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες. 
Η τεχνολογική πρόοδος συχνά οδηγεί σε αύξηση της ανεργίας αντί για τη διευκόλυνση της εργασίας για όλους. 
Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των καπιταλιστών, ευθύνεται για την αστάθεια στη συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε όλο και χειρότερες καταστάσεις ύφεσης.
 Ο χωρίς όρια ανταγωνισμός οδηγεί σε μια τεράστια απώλεια εργασίας, ακρωτηριάζοντας έτσι την κοινωνική συνείδηση των ατόμων, όπως ανέφερα και νωρίτερα.
Θεωρώ αυτόν τον ακρωτηριασμό των ατόμων το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού. 
Το σύνολο του εκπαιδευτικού μας συστήματος υποφέρει από αυτό το κακό. Μια υπέρμετρα ανταγωνιστική στάση εμφυτεύεται στους μαθητές, οι οποίοι εκπαιδεύονται να λατρεύουν την άπληστη επιτυχία ως προετοιμασία για τη μελλοντική τους καριέρα.
Είμαι πεπεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να εξαλειφθεί όλο αυτό το θανατηφόρο κακό, κι αυτός δεν είναι άλλος από την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, μ’ ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο θα είναι προσανατολισμένο προς την επίτευξη κοινωνικών στόχων. 
Σε μια τέτοια οικονομία, 
η ίδια η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό. 
Μια σχεδιασμένη οικονομία, η οποία θα προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, θα κατανέμει την εργασία που πρέπει να γίνει σε αυτούς που είναι ικανοί να εργαστούν και θα εγγυάται τα προς το ζην σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. 
Η παιδεία, εκτός από την ανάπτυξη των έμφυτων ικανοτήτων του κάθε ατόμου, θα προσπαθεί να αναπτύξει την έννοια της ευθύνης για το συνάνθρωπο, στη θέση της εξύμνησης της εξουσίας και της επιτυχίας, όπως γίνεται στη σημερινή κοινωνία. (...)https://evritanas.files.wordpress.com/…/why_socialism_einst…




Είναι συνετό, για κάποιον που δεν είναι ειδικός σε οικονομικά και κοινωνικά θέματα, να εκφράζει απόψεις στο ζήτημα του σοσιαλισμού; Πιστεύω πως είναι, για αρκετούς λόγους.
 Ας εξετάσουμε πρώτ’ απ’ όλα το ερώτημα αυτό κάτω από το πρίσμα της επιστημονικής γνώσης. 
Σε πρώτη ανάγνωση φαίνεται ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές μεθοδολογικές διαφορές μεταξύ της αστρονομίας και των οικονομικών: 
οι επιστήμονες και στους δυο τομείς προσπαθούν να ανακαλύψουν νόμους ευρείας αποδοχής για ορισμένες ομάδες φαινομένων, προκειμένου να καταστήσουν την αλληλεπίδραση αυτών των φαινομένων όσο γίνεται πιό κατανοητή. Αλλά στην πραγματικότητα, τέτοιες μεθοδολογικές διαφορές υπάρχουν. 
Η ανακάλυψη γενικών νόμων στο πεδίο των οικονομικών καθίσταται δύσκολη από το γεγονός ότι τα παρατηρούμενα οικονομικά φαινόμενα επηρεάζονται συχνά από πολλούς παράγοντες, που είναι πολύ δύσκολο κανείς να αξιολογήσει ξεχωριστά.
 Επιπρόσθετα, η εμπειρία που έχει συσσωρευθεί από την αρχή της, λεγόμενης και, πολιτισμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας έχει, όπως είναι ευρέως γνωστό, επηρεαστεί και περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό από αιτίες, οι οποίες δεν είναι σε καμία περίπτωση αυστηρά οικονομικής φύσης. Για παράδειγμα, τα περισσότερα κυρίαρχα κράτη στην ιστορία όφειλαν την ύπαρξή τους στις κατακτήσεις. 
Οι λαοί-κατακτητές εδραίωναν τους εαυτούς τους, νομοθετικά και οικονομικά, ως την προνομιούχα τάξη στην κατακτημένη χώρα. Άρπαζαν για τους εαυτούς τους το μονοπώλιο της ιδιοκτησίας της γης και όριζαν ιερατεία αποτελούμενα από άτομα της δικής τους τάξης.
 Οι ιερείς, οι οποίοι είχαν την εκπαίδευση στον έλεγχό τους, μετέτρεψαν τον ταξικό αυτό διαχωρισμό της κοινωνίας σε ένα μόνιμο θεσμό και κατασκεύασαν ένα σύστημα αξιών με βάση το οποίο οι άνθρωποι, από τότε και στο εξής και σε ένα βαθμό ασυνείδητα, καθοδηγούνταν στην κοινωνική τους συμπεριφορά. 
Αλλά, η ιστορική παράδοση ανήκει, για να το πω απλά, στο χθες. Πουθενά, δεν έχουμε πραγματικά ξεπεράσει αυτό που ο Thorstein Veblen αποκαλούσε «η ληστρική φάση» της ανθρώπινης ανάπτυξης. 
Τα παρατηρούμενα οικονομικά γεγονότα ανήκουν σε αυτή τη φάση και ακόμα και οι ν Γι’ αυτούς τους λόγους, οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μην υπερεκτιμούμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν το ερώτημα που τίθεται αφορά ανθρώπινα προβλήματα. 
Επίσης, δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι οι ειδικοί είναι και οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να εκφράζονται πάνω σε ζητήματα οργάνωσης της κοινωνίας. 
Εδώ και αρκετό καιρό, ακούγονται πολλές φωνές που υποστηρίζουν ότι η ανθρώπινη κοινωνία βρίσκεται σε κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονιστεί σοβαρά. 
Είναι χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης, ότι τα άτομα νοιώθουν αδιάφορα ή ακόμα και εχθρικά απέναντι στο σύνολο, μικρό ή μεγάλο, στο οποίο ανήκουν.
 Για να δείξω τί εννοώ, επιτρέψτε μου να παραθέσω εδώ μια προσωπική εμπειρία.
 Πρόσφατα, συζητώντας με έναν έξυπνο και αξιόπιστο άνθρωπο, σχετικά με την απειλή ενός ακόμα πολέμου, ο οποίος, κατά τη γνώμη μου, θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την ύπαρξη της ανθρωπότητας, παρατήρησα ότι μόνο ένας υπερεθνικός οργανισμός θα μπορούσε να μας προφυλάξει από τον κίνδυνο αυτό. 
Πάνω σ’ αυτό, ο συνομιλητής μου, πολύ ήρεμα και ψυχρά, μου είπε: 
«Μα γιατί εναντιώνεστε τόσο πολύ στην εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής;» 
Είμαι βέβαιος ότι, μόλις έναν αιώνα πριν, κανείς δε θα έκανε μια τέτοια δήλωση με τόση ευκολία.
 Πρόκειται για τη δήλωση ενός ανθρώπου, ο οποίος έχει προσπαθήσει μάταια να ισορροπήσει μέσα του και έχει πρακτικά χάσει την ελπίδα να το καταφέρει. 
Είναι η έκφραση μιάς οδυνηρής μοναξιάς και απομόνωσης απ΄την οποία τόσοι πολλοί άνθρωποι υποφέρουν στις μέρες μας. 
Ποια είναι όμως η αιτία; 
Και υπάρχει διέξοδος;
 Είναι εύκολο να θέτει κανείς τέτοια ερωτήματα, αλλά δύσκολο να τα απαντήσει με ασφάλεια. 
Πρέπει να προσπαθήσω, όμως, όσο καλύτερα μπορώ, αν και γνωρίζω καλά το γεγονός ότι τα συναισθήματα πολλές φορές επισκιάζουν και αντιτίθενται στις επιδιώξεις μας, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορούν να εκφραστούν με απλές και εύκολες εξισώσεις. 

Ο άνθρωπος είναι, ταυτόχρονα, μοναχικό και κοινωνικό όν. 
Ως μοναχικό ον προσπαθεί να προστατέψει τη δική του ύπαρξη καθώς και την ύπαρξη των οικείων του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιθυμίες και ν’ αναπτύξει τις έμφυτες ικανότητές του. 
Ως κοινωνικό ον επιδιώκει να κερδίσει την αναγνώριση και τη στοργή των συνανθρώπων του, να μοιραστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στις λύπες τους, και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής τους.
 Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του ανθρώπου οφείλεται στην ύπαρξη αυτών των ποικίλων, συχνά αντιφατικών, επιδιώξεων, ενώ ο συνδυασμός τους καθορίζει το βαθμό στον οποίο το άτομο μπορεί να επιτύχει μια εσωτερική ισορροπία και να συνεισφέρει στην ευημερία της κοινωνίας. 
Είναι πολύ πιθανό ότι η σχετική αλληλεπίδραση αυτών των δύο δυνάμεων καθορίζεται, κυρίως, από την κληρονομικότητα. 

Αλλά η προσωπικότητα που τελικά προκύπτει, διαμορφώνεται κυρίως από το περιβάλλον στο οποίο ένας άνθρωπος τυχαίνει να βρίσκεται κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του, από τη δομή της κοινωνίας στην οποία μεγαλώνει, από τις παραδόσεις της κοινωνίας αυτής, καθώς και από τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αξιολογεί τις διαφορετικές συμπεριφορές.

 Η αφηρημένη έννοια της «κοινωνίας» είναι για το ανθρώπινο ον, ως άτομο, το σύνολο των άμεσων και έμμεσων σχέσεών του με τους συνανθρώπους του, καθώς και με όλες τις προηγούμενες γενιές.

 Το άτομο είναι ικανό να σκέφτεται, να νοιώθει, να παλεύει και να εργάζεται για τον εαυτό του, αλλά εξαρτάται τόσο από την κοινωνία, στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική του ύπαρξη, που είναι αδύνατο να διανοηθεί ή να κατανοήσει τον εαυτό του έξω από το πλαίσιο της κοινωνίας.
 Είναι η «κοινωνία», η οποία παρέχει στο άτομο φαγητό, ρουχισμό, σπίτι, τα εργαλεία της δουλειάς του, τη γλώσσα, τους τρόπους σκέψης καθώς και το μεγαλύτερο μέρος των σκέψεών του. 

Η ζωή του είναι δυνατή χάρις στην εργασία και τα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων στο παρελθόν και το παρόν, όλων αυτών που κρύβονται πίσω από τη λέξη «κοινωνία». 
Επομένως, είναι προφανές ότι η εξάρτηση του ατόμου από την κοινωνία είναι ένα φυσικό γεγονός που δεν μπορεί να ακυρωθεί, ακριβώς όπως στην περίπτωση των μυρμηγκιών και των μελισσών. 
Παρόλ’ αυτά, ενώ ολόκληρη η ζωή των μυρμηγκιών και των μελισσών είναι καθορισμένη ακόμα και στις μικρότερες λεπτομέρειες από άκαμπτα, κληρονομικά ένστικτα, τα κοινωνικά μοτίβα και η αλληλεξάρτηση των ανθρώπων ποικίλλουν και μεταβάλλονται αρκετά. 
Η μνήμη, η ικανότητα να κάνει κανείς νέους συνδυασμούς, το δώρο της προφορικής επικοινωνίας, έχουν καταστήσει εφικτές εξελίξεις μεταξύ των ανθρώπων, οι οποίες δεν υπαγορεύονται από βιολογικές ανάγκες. 
Τέτοιες εξελίξεις είναι εμφανείς σε παραδόσεις, ιδρύματα και οργανισμούς, στη λογοτεχνία, σε επιστημονικά και μηχανικά επιτεύγματα, σε έργα τέχνης. 
Αυτό εξηγεί πώς συμβαίνει ότι, κατά κάποιο τρόπο, ο άνθρωπος μπορεί να επηρεάσει την ίδια του τη ζωή μέσα από τη συμπεριφορά του, καθώς και ότι σε αυτή τη διαδικασία παίζουν ρόλο η συνειδητή σκέψη και επιθυμία. 
Ο άνθρωπος αποκτά, κατά τη γέννησή του και μέσω κληρονομικότητας, βιολογική σύσταση, που πρέπει να θεωρείται καθορισμένη και αμετάβλητη και η οποία περιλαμβάνει εκείνες τις φυσικές επιδιώξεις που είναι χαρακτηριστικές του ανθρώπινου είδους. 
Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια της ζωής του, αποκτά μια πολιτισμική συγκρότηση, την οποία και υιοθετεί από την κοινωνία μέσω της επικοινωνίας καθώς και από άλλες επιρροές. 
Είναι αυτή η πολιτισμική συγκρότηση, η οποία με το πέρασμα του χρόνου, υπόκειται σε αλλαγή και καθορίζει, σε μεγάλο βαθμό, τη σχέση μεταξύ του ατόμου και της κοινωνίας.

 Η σύγχρονη ανθρωπολογία μάς έχει διδάξει, μέσα από τη συγκριτική μελέτη των -αποκαλούμενων και- πρωτόγονων πολιτισμών, ότι η κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων μπορεί να διαφέρει σημαντικά, ανάλογα με τα πολιτισμικά πρότυπα και τα είδη οργάνωσης που επικρατούν στην κοινωνία.
 Σε αυτό ακριβώς βασίζουν τις ελπίδες τους όσοι επιδιώκουν να καλυτερεύσουν την τύχη του ανθρώπου: 
Οι άνθρωποι δεν είναι καταδικασμένοι, λόγω της βιολογικής τους συγκρότησης, να αλληλοεξοντώνονται ή να παραδίδονται στο έλεος μιας σκληρής και αναπόφευκτης μοίρας. 
Αν αναρωτηθούμε πώς πρέπει να αλλάξουμε τη διάρθρωση της ανθρώπινης κοινωνίας και του πολιτισμού, προκειμένου να κάνουμε την ανθρώπινη ζωή όσο πιο ευχάριστη γίνεται, θα πρέπει συνεχώς να έχουμε στο μυαλό μας ότι υπάρχουν ορισμένες συνθήκες τις οποίες δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Όπως αναφέραμε και πριν, η βιολογική φύση του ανθρώπου δεν υπόκειται σε αλλαγή, τουλάχιστον για όλους τους πρακτικούς σκοπούς. 
Επιπρόσθετα, η τεχνολογική και δημογραφική ανάπτυξη των τελευταίων αιώνων έχει δημιουργήσει συνθήκες που έχουν εδραιωθεί βαθιά. 
Σε σχετικά πυκνοκατοικημένες περιοχές, για την παραγωγή των αναγκαίων για τη ζωή αγαθών, απαιτούνται απαραίτητα καταμερισμός της εργασίας και ευρέως κεντρικοποιημένα μέσα παραγωγής. 
Η εποχή κατά την οποία άτομα ή σχετικά μικρές ομάδες μπορούσαν να έχουν πλήρη επάρκεια, έχει χαθεί για πάντα. 
Θα είναι απλώς μιά μικρή υπερβολή το να πούμε πως η ανθρωπότητα σήμερα αποτελεί μια παγκοσμιοποιημένη κοινότητα παραγωγής και κατανάλωσης. 
Έχω φτάσει πλέον στο σημείο, όπου μπορώ να προσδιορίσω σύντομα τί αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, την ουσία της σημερινής κρίσης. 
Αφορά τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία.
 Το άτομο έχει συνειδητοποιήσει, πιό πολύ από ποτέ, την εξάρτησή του από την κοινωνία. Όμως, δεν εκλαμβάνει την εξάρτηση αυτή ως θετικό στοιχείο, ως ένα οργανικό δεσμό, ως μια προστατευτική δύναμη, αλλά περισσότερο ως μια απειλή κατά των φυσικών του δικαιωμάτων, ή ακόμα και κατά της ίδιας της οικονομικής του ύπαρξης. 
Επιπλέον, η θέση του στην κοινωνία είναι τέτοια που οι εγωιστικές του επιδιώξεις επιτείνονται συνεχώς, ενώ οι κοινωνικές του επιδιώξεις, οι οποίες είναι και απο τη φύση τους πιο ασθενείς, σταδιακά χειροτερεύουν. Όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα της θέσης τους στην κοινωνία, υποφέρουν από τη διαδικασία αυτή. Αιχμάλωτοι του ίδιου τους του εγωισμού, χωρίς μάλιστα οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται, νοιώθουν ανασφαλείς, μοναχικοί και στερημένοι από την απλή, αθώα και χωρίς πολλές σκέψεις απόλαυση της ζωής. 

Ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή, την τόσο σύντομη και γεμάτη κινδύνους, μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.

 Η πραγματική πηγή του κακού είναι, κατά τη γνώμη μου, η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως τη βιώνουμε σήμερα. Έχουμε μπροστά μας ένα τεράστιο σύνολο παραγωγών που ακατάπαυστα πασχίζουν να στερήσει ο ένας από τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής τους εργασίας – όχι με τη βία, αλλά με την πιστή συμμόρφωση σε ένα σύστημα νομικών κανόνων. 
Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι τα μέσα παραγωγής – δηλαδή το σύνολο των παραγωγικών δυνάμεων που είναι απαραίτητες για την παραγωγή καταναλωτικών και άλλων απαραίτητων αγαθών – μπορεί νομικώς να είναι, και το μεγαλύτερο μέρος είναι, ατομική ιδιωτική περιουσία. 

Για λόγους απλότητας, θα αποκαλώ στη συνέχεια «εργάτες» όλους εκείνους που δεν έχουν στην κατοχή τους μέσα παραγωγής – αν και αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στη συνηθισμένη χρήση του όρου-. 
Ο ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής (ΣΤΜ: στη συνέχεια θα αποκαλείται «καπιταλιστής», θα μπορούσαμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «κεφαλαιοκράτης») είναι σε θέση να αγοράζει την εργατική δύναμη από τον εργάτη. 
Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ο εργάτης παράγει νέα εμπορεύματα που γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. 
Το βασικό σημείο σε αυτή τη διαδικασία είναι η σχέση μεταξύ των προϊόντων που ο εργάτης παράγει και της αμοιβής του, και τα δύο μετρήσιμα σε όρους πραγματικής αξίας.
 Όσο η σύμβαση εργασίας είναι «ελεύθερη», αυτό που ο εργάτης λαμβάνει δεν καθορίζεται από την πραγματική αξία των προϊόντων που παράγει, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του καθώς και από τις ανάγκες των καπιταλιστών σε εργατική δύναμη σε σχέση με τον αριθμό των εργατών, που συναγωνίζονται για τις θέσεις εργασίας (ΣΤΜ: προσφορά και ζήτηση εργατικής δυναμης). 

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι, ακόμα και στη θεωρία, η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία του προϊόντος που παράγει. 
Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια, εν μέρει εξαιτίας του ανταγωνισμού μεταξύ των καπιταλιστών και εν μέρει επειδή η τεχνολογική ανάπτυξη και ο εντεινόμενος καταμερισμός της εργασίας ενθαρρύνουν το σχηματισμό μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρότερων. 
Το αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής είναι μια ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η τεράστια δύναμη της οποίας δεν μπορεί να ελεγχθεί αποτελεσματικά ακόμα και στα πλαίσια μιας δημοκρατικά πολιτικά οργανωμένης κοινωνίας. 
Αυτό συμβαίνει, γιατί τα μέλη των νομοθετικών οργάνων επιλέγονται από πολιτικά κόμματα, τα οποία σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτούνται ή επηρεάζονται με άλλους τρόπους από τους ιδιώτες καπιταλιστές, οι οποίοι διαχωρίζουν, για πολύ πρακτικούς λόγους, το εκλογικό σώμα από τους νομοθέτες. 
Το αποτέλεσμα είναι οι αντιπρόσωποι του λαού να μην υπερασπίζονται ικανοποιητικά τα συμφέροντα των λιγότερο προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού. 
Επιπρόσθετα, κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες, οι ιδιώτες καπιταλιστές αναπόφευκτα ελέγχουν, άμεσα ή έμμεσα, τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση).
 Για το λόγο αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς αδύνατο ένας πολίτης να μπορεί να εξάγει αντικειμενικά συμπεράσματα και να ασκεί με έξυπνο τρόπο τα πολιτικά του δικαιώματα.
 Επομένως, η κατάσταση που επικρατεί σε μία οικονομία που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία του κεφαλαίου χαρακτηρίζεται από δύο κύριες αρχές: 
πρώτον, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο) αποτελούν ατομική ιδιοκτησία και οι ιδιοκτήτες τους τα διαχειρίζονται κατά την κρίση τους 
και δεύτερον, η σύμβαση εργασίας είναι ελεύθερη. 
Φυσικά, δεν υπάρχει μιά αμιγώς καπιταλιστική κοινωνία, με αυτήν την έννοια. 
Πρέπει να σημειωθεί ότι οι εργάτες, μέσα από μακρόχρονη και σκληρή πολιτική πάλη, έχουν πετύχει να διασφαλίσουν μια κάπως βελτιωμένη μορφή της «ελεύθερης εργασιακής σύμβασης» για κάποιες κατηγορίες εργατών. 
Αλλά στο σύνολό της η σημερινή οικονομία δε διαφέρει πολύ από τον «καθαρό» καπιταλισμό. 
Η παραγωγή πραγματοποιείται για το κέρδος και όχι για το όφελος. 
Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι, όλοι όσοι είναι ικανοί και πρόθυμοι να εργαστούν, θα μπορούν πάντοτε να βρουν μια δουλειά. Σχεδόν πάντα υπάρχει μια «στρατιά ανέργων».
 Ο εργάτης φοβάται συνεχώς ότι μπορεί να χάσει τη δουλειά του. Καθώς οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι εργάτες δεν αποτελούν μια κερδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών υποχρεωτικά περιορίζεται, με αποτέλεσμα να υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες. 

Η τεχνολογική πρόοδος συχνά οδηγεί σε αύξηση της ανεργίας αντί για τη διευκόλυνση της εργασίας για όλους. 
Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των καπιταλιστών, ευθύνεται για την αστάθεια στη συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε όλο και χειρότερες καταστάσεις ύφεσης. 

Ο χωρίς όρια ανταγωνισμός οδηγεί σε μια τεράστια απώλεια εργασίας, ακρωτηριάζοντας έτσι την κοινωνική συνείδηση των ατόμων, όπως ανέφερα και νωρίτερα. 
Θεωρώ αυτόν τον ακρωτηριασμό των ατόμων το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού.
 Το σύνολο του εκπαιδευτικού μας συστήματος υποφέρει από αυτό το κακό. 
Μια υπέρμετρα ανταγωνιστική στάση εμφυτεύεται στους μαθητές, οι οποίοι εκπαιδεύονται να λατρεύουν την άπληστη επιτυχία ως προετοιμασία για τη μελλοντική τους καριέρα. 

Είμαι πεπεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να εξαλειφθεί όλο αυτό το θανατηφόρο κακό, κι αυτός δεν είναι άλλος από την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, μ’ ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο θα είναι προσανατολισμένο προς την επίτευξη κοινωνικών στόχων.
 Σε μια τέτοια οικονομία, η ίδια η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό. 
Μια σχεδιασμένη οικονομία, η οποία θα προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, θα κατανέμει την εργασία που πρέπει να γίνει σε αυτούς που είναι ικανοί να εργαστούν και θα εγγυάται τα προς το ζην σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί.
 Η παιδεία, εκτός από την ανάπτυξη των έμφυτων ικανοτήτων του κάθε ατόμου, θα προσπαθεί να αναπτύξει την έννοια της ευθύνης για το συνάνθρωπο, στη θέση της εξύμνησης της εξουσίας και της επιτυχίας, όπως γίνεται στη σημερινή κοινωνία. 
Ωστόσο, είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι μια σχεδιασμένη οικονομία δεν είναι ακόμα σοσιαλισμός. 
Η σχεδιασμένη κοινωνία, αυτή καθεαυτή, μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υποδούλωση της προσωπικότητας. 
Η επίτευξη του σοσιαλισμού προϋποθέτει την επίλυση ορισμένων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων: για παράδειγμα, πώς είναι δυνατόν, λαμβάνοντας υπόψη την εκτεταμένη συγκέντρωση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, να αποτραπεί η γραφειοκρατία απ΄ το να γίνει παντοδύναμη και υπερφίαλη; 
Πώς μπορούν να προστατευτούν τα ατομικά δικαιώματα και ταυτόχρονα να υπάρχει εγγύηση ενός δημοκρατικού αντίβαρου στην εξουσία της γραφειοκρατίας;
 Η σαφήνεια σχετικά με τους στόχους και τα προβλήματα του σοσιαλισμού είναι εξαιρετικά σημαντική σ’ αυτή τη μεταβατική εποχή. 
Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες, η ελεύθερη και ανεμπόδιστη συζήτηση αυτών των προβλημάτων είναι πρακτικά υπό απαγόρευση, θεωρώ ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού (ΣΤΜ: “Monthly Review) αποτελεί μια σημαντική υπηρεσία προς την κοινωνία. 

Albert Einstein Πρώτη έκδοση: Monthly Review, May 1949 Μετάφραση στα ελληνικά: Ευρυτάνας Ταξιδιώτης, Μάρτης 2012