Translate

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

ο λεβέντης μας – ο «αριστερός»: "ο Τραμπ είναι «συνεχιστής των αξιών της ελευθερίας και της δημοκρατίας" !

,,Ο Τραμπ μας είπε πόσο ευτυχής είναι για την ύπαρξη της βάσης της Σούδας στην Ελλάδα. Μιλάμε για την Σούδα που ως άντρο του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού εγκλήματος έχει παρασημοφορηθεί δυο φορές από τους Μπους, τη μια στον πόλεμο του Κόλπου και την άλλη στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Αυτή είναι η Σούδα. 
Αυτό είναι και το Ακτιο, αυτή (θα) είναι και η Ανδραβίδα που οι Αμερικάνοι τη θέλουν για βάση drones, αυτές θα είναι και οι νέες βάσεις (!) από Καστέλι μέχρι Κάρπαθο που καμιά άλλη κυβέρνηση πλην της «αριστερής» του ΣΥΡΙΖΑ δεν τόλμησε ποτέ να θέσει: Νέες βάσεις!
Και ο Τσίπρας – ο «αριστερός» – 
αυτός που θα έφερνε την «κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων» (από την «Πολιτική Απόφαση» του Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ – Ιούλιος 2013), αυτός που έλεγε «(…) κλείσιμο όλων των ξένων βάσεων στην Ελλάδα. Αμεση κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Ακτίου. Δεν θέλουμε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, ούτε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και αγωνιζόμαστε για την διάλυσή του» («Εκλογικό Πρόγραμμα» ΣΥΡΙΖΑ – Μάης 2012),
 τι έκανε; Πήρε το λόγο και κοιτώντας γλυκά και συμμαχικά τον Τραμπ, του είπε με νόημα: Ναι, στη Σούδα «γίνεται σημαντική δουλειά, που μπορεί και πρέπει να αναβαθμιστεί»!,,
*******

1) O Τραμπ, έχοντας δίπλα του τον Έλληνα πρωθυπουργό, ξεκίνησε την κοινή τους συνέντευξη μιλώντας για το ρεκόρ στον δείκτη του… αμερικανικού χρηματιστηρίου. Στη συνέχεια οι μισές του δηλώσεις αναλώθηκαν στα εξής αμιγώς… ελληνικού ενδιαφέροντος θέματα: Στο Οbamacare, στο ισοζύγιο των ΗΠΑ με τους βασικούς εμπορικούς τους εταίρους και στην επιλογή του επόμενου διοικητή της Fed…

Όπως διαπιστώνει κανείς, ο Τραμπ ξεχείλιζε από… αγωνία και ενδιαφέρον για την συνάντηση που είχε προηγηθεί με τον Τσίπρα.

2) Ο Τσίπρας – σύμφωνα με τους φίλους του – πήγε στις ΗΠΑ ώστε μεταξύ άλλων να φέρει και «επενδύσεις» που θα ανοίξουν δουλειές στην Ελλάδα. Αντιθέτως τι μάθαμε; 
Ότι εκεί, η καταχρεωμένη Ελλάδα, η Ελλάδα του ΕΝΦΙΑ και της κατάργησης του ΕΚΑΣ, η Ελλάδα του δεν έχουμε μαντήλι να κλάψουμε, συνήψε συμφωνία να φεσωθεί επιπλέον 2,4 δισ. δολάρια. Γιατί; Για να αγοράσει αμερικανικά F-16! 
Συμφωνία που, όπως είπε ο Τραμπ, θα ανοίξει, μεν, δουλειές (όλοι τις ίδιες αθλιότητες και τα ίδια ψέματα λένε στους λαούς τους), αλλά που; Στις ΗΠΑ…

Πήγε, δηλαδή, ο Τσίπρας στις ΗΠΑ για να ταΐσει κι αυτός, όπως όλοι οι προκάτοχοί του, τις «Λόκχιντ» και για να μπορεί ο Τραμπ που ταίζει τις «Λόκχιντ» με το αίμα του ελληνικού και όλων των λαών, να πουλάει παραμύθια στον αμερικανικό λαό περί νέων θέσεων εργασίας (στις… ΗΠΑ). 

3) Ο Τραμπ είπε στις κοινές δηλώσεις με τον Τσίπρα ότι συγχαίρει την Ελλάδα που εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της στο ΝΑΤΟ όντας μια από τις λίγες χώρες που καταβάλει στο σύγχρονο «ταμείο της Δήλου» πάνω από το 2% του ΑΕΠ της σε αμυντικές δαπάνες.

Και ο Τσίπρας – ο «αριστερός» – αυτός που θα έφερνε «απεμπλοκή της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ» («Πολιτική Απόφαση» Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ – Ιούλιος 2013), τι έκανε; Καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι. 
Τι έκανε; 
Διαλάλησε, για να δείξει πόσο καλός σύμμαχος είναι, την στρατιωτική συνεργασία της Ελλάδας όχι μόνο με τις ΗΠΑ, αλλά και με το Ισραήλ. 
Ποιος; Ο – «αριστερός» – Τσίπρας, αυτός που θα έφερνε την «αποτροπή της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ» («Πολιτική Απόφαση» Ιδρυτικού Συνεδρίου ΣΥΡΙΖΑ – Ιούλιος 2013) και την «εφαρμογή της αρχής “κανείς Έλληνας στρατιώτης σε πολεμικά μέτωπα έξω από τα σύνορα της χώρας”(…)».

4) Ο Τραμπ μας είπε πόσο ευτυχής είναι για την ύπαρξη της βάσης της Σούδας στην Ελλάδα. Μιλάμε για την Σούδα που ως άντρο του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού εγκλήματος έχει παρασημοφορηθεί δυο φορές από τους Μπους, τη μια στον πόλεμο του Κόλπου και την άλλη στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Αυτή είναι η Σούδα. Αυτό είναι και το Ακτιο, αυτή (θα) είναι και η Ανδραβίδα που οι Αμερικάνοι τη θέλουν για βάση drones, αυτές θα είναι και οι νέες βάσεις (!) από Καστέλι μέχρι Κάρπαθο που καμιά άλλη κυβέρνηση πλην της «αριστερής» του ΣΥΡΙΖΑ δεν τόλμησε ποτέ να θέσει: Νέες βάσεις!

Και ο Τσίπρας – ο «αριστερός» – αυτός που θα έφερνε την «κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων» (από την «Πολιτική Απόφαση» του Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ – Ιούλιος 2013), αυτός που έλεγε «(…) κλείσιμο όλων των ξένων βάσεων στην Ελλάδα. Αμεση κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Ακτίου. Δεν θέλουμε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, ούτε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και αγωνιζόμαστε για την διάλυσή του» («Εκλογικό Πρόγραμμα» ΣΥΡΙΖΑ – Μάης 2012),
 τι έκανε; Πήρε το λόγο και κοιτώντας γλυκά και συμμαχικά τον Τραμπ, του είπε με νόημα: Ναι, στη Σούδα «γίνεται σημαντική δουλειά, που μπορεί και πρέπει να αναβαθμιστεί»!

5) Ο Τσίπρας, ο ίδιος που πήγαινε το 2014 στο Ελληνικό βγάζοντας λογίδρια ότι η σωτηρία του Ελληνικού ήταν «κατάθεση ψυχής»για τον ΣΥΡΙΖΑ και μια «μάχη που δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουμε», εμφανίστηκε δίπλα στον Τραμπγια να διαφημίσει, τι;

Για να διαφημίσει το «realestate» – δικά του τα λόγια – του Ελληνικού. Και να καλέσει τους Αμερικάνους να κάνουν πολλές τέτοιες «επενδύσεις» στην Ελλάδα σαν αυτές που όταν ήταν στην αντιπολίτευση τις αποκαλούσε – δικά του τα λόγια – «πλιάτσικο». Αλλά τώρα, ενώπιον του και επιχειρηματία Τραμπ, εγγυήθηκε την «φαστ τρακ» πραγματοποίησή τους…

6) Ο Τσίπρας, γλείφοντας περί την προηγούμενη μνημονιακή«στήριξη» των Αμερικάνων,την οποία έχουμε απολαύσει 7 μνημονιακά χρόνια τώρα, πήγε στις ΗΠΑ για να πάρει νέα αμερικανική «στήριξη» στο θέμα του χρέους. Έτσι λέει το παραμύθι. Και τι πήρε; Μαζί με την γενική δήλωση του Τραμπ για την ρύθμιση του χρέους πήρε, όμως, και μια ακόμα δήλωση. Μόνο που αυτή δεν ήταν γενική. Ήταν πολύ ειδική και πολύ στοχευμένη: Ενθάρρυνα τον κ.Τσίπρα, είπε ο Τραμπ, η Ελλάδα να συνεχίσει την εφαρμογή του προγράμματοςκαι των μεταρρυθμίσεων.

Ε, όσο κι αν είμαστε «ιθαγενείς» γνωρίζουμε πια την μετάφραση των λέξεων «πρόγραμμα» και «μεταρρυθμίσεις»: Μνημόνια, είναι η μετάφραση. Τόσο ενθαρρυντικός και ευπροσήγορος ο κ.Τραμπ…

7) Πήγε ο Τσίπρας στις ΗΠΑ για να του ανατεθεί από τους Αμερικάνους «ρόλος κλειδί» –αυτά ήταν τα λόγια του Τραμπ – για την επίτευξη των γεωστρατηγικών συμφερόντων τους στην περιοχή. Ειδικά τώρα που οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία δεν είναι και οι καλύτερες. Και γι’ αυτό το σκοπό ξεδίπλωσε ο Τσίπρας – ο «αριστερός» – όλη την πραμάτεια της υποτέλειας και της συνενοχής της ελληνικής άρχουσας τάξης στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα. Και τι «αξιόπιστοί σύμμαχοί σας που είμαστε», και τι «για πολλά χρόνια» που θα είμαστε ακόμα σύμμαχοι, και (άλα Παπανδρέου, Σαμαρά, Μπακογιάννη κοκ) τι «κοινές αξίες»που έχουμε, και τι «σταθερές οι σχέσεις μας από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που τώρα είναι και στο καλύτερο επίπεδο», και τι «υπέρμαχος της σταθερότητας στην περιοχή που είστε κ.Τράμπ»(ο Τράμπ υπέρμαχος της σταθερότητας!), και τι «υπέρμαχος της ειρήνης που είστε κ.Τράμπ» (ο Τραμπ υπέρμαχος της ειρήνης!)…Και γιατί όλα αυτά; Για να έχουμε, λέει, τα «ανταλλάγματα»που απορρέουν από την αναγόρευση της Ελλάδας σε «ρόλο κλειδί» των Αμερικάνων».

Ε, λοιπόν, θα το θέσουμε ευθέως, αφού πρώτα ρίξουμε μια ματιά γύρω μας. Μια ματιά στην περιοχή, από τη Συρία και το Ιρακ μέχρι την Κορέα και το Αφγανιστάν και από την Λιβύη και την Παλαιστίνη μέχρι τα κατακερματισμένα Βαλκάνια και το γεμάτο πτώματα προσφύγων Αιγαίο. Και αφού ρίξαμε τη ματιά μας, ρωτάμε:

Αλήθεια: 

Πόσο χαλασμένος πρέπει να είσαι για να διαφημίζεις τον «αναβαθμισμένο» σου ρόλο στον αφανισμό των γειτονικών λαών σαν προϋπόθεση της «βελτίωσης» της ζωής του ελληνικού λαού;Πόσο;…

Απάντηση:
Τόσο ώστε να συνεχίζεις επάξια εκείνη τη σχέση με τις ΗΠΑ που ξεκινάει από τις βόμβες ναπάλμ του Εμφυλίου, πάει στα «στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας» της Μακρονήσου, περνάει από τους μετεμφυλιακούς Πιουριφόι και από τους Κίσινγκερ της χούντας για να φτάσει στα«ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» του Σημίτη.

Είναι αυτά τα «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» που σήμερα τα επαναλαμβάνει ο Τσίπρας – ο «αριστερός»…

8) Ρωτήθηκε ο Τσίπρας πως αισθάνεται τώρα ενώπιον του Τραμπ, όταν τον Μάρτη του 2016 σχολιάζοντας το ενδεχόμενο να εκλεγεί ο Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ είχε πει εκείνο το «μακάρι να μη μας βρει κι αυτό το κακό». Και τι απάντησε ο Τσίπρας ως άλλος Σαμαράς (τα θυμάστε τα «ουδείς αναμάρτητος» ενώπιον της Μέρκελ εκείνου του άλλου «κολοκοτρώνη» μας); 
Μπορεί «να μοιάζει διαβολικός αλλά ό,τι κάνει είναι για καλό»(!), απολογήθηκε ο λεβέντης μας – ο «αριστερός».Τώρα που είδα τον Τραμπ από κοντά, είπε ο λεβέντης μας – ο «αριστερός» -κατάλαβα ότι ο Τραμπ είναι «συνεχιστής των αξιών της ελευθερίας και της δημοκρατίας»!

Και εμείς κύριε Τσίπρα, τώρα που σας είδαμε εκεί στον Λευκό Οίκο, το καταλάβαμε. 
Καταλάβαμε το νόημα εκείνου του ανεκδότου με τον λαγό, που τραύλιζε σε αμερικάνικη προφορά ακόμα και το τραύλισμά του, όταν το λιοντάρι τον ρώτησε: «Λαγέ μαδάς;»…

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Οκτωβριανή Επανάσταση Φωτεινός Φάρος στο Δρόμο των καταπιεσμένων Λαών

,,η σοβιετική εξουσία από τα πρώτα της κιόλας βήματα υλοποίησε το σοσιαλιστικό περιεχόμενο των συνθημάτων με τα οποία οι Μπολσεβίκοι ξεσήκωσαν το λαό στην επανάσταση: 
«Ειρήνη στους λαούς!», «Η εξουσία στα σοβιέτ!», «Η γη στους αγρότες!», «Οι φάμπρικες στους εργάτες!», «8ωρη εργασία στους εργαζόμενους!».
Αποδείχτηκε ο αναντικατάστατος ρόλος του επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης,,

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Διακήρυξη για τα 100 χρόνια της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, τα διδάγματα και τα καθήκοντα για τους σύγχρονους κομμουνιστές

«Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, αλλά ο νέος κόσμος της νικηφόρας Σοσιαλιστικής Επανάστασης και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού - κομμουνισμού!», σημειώνεται στη Διακήρυξη



Στις 11 - 13 Αυγούστου 2017 πραγματοποιήθηκε στο Λένινγκραντ Διεθνής Συνδιάσκεψη, που διοργάνωσε το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας (ΚΕΚΡ) με θέμα 
«100χρονα της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Τα διδάγματα και τα καθήκοντα για τους σύγχρονους κομμουνιστές». 

Η Συνδιάσκεψη συνέπεσε με την 100ή επέτειο του 6ου Συνεδρίου του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (μπολσεβίκοι), το οποίο υιοθέτησε γραμμή άμεσης προετοιμασίας της ένοπλης πάλης για τη σοσιαλιστική επανάσταση. 
Σε αυτήν συμμετείχαν εκπρόσωποι 30 Κομμουνιστικών Κομμάτων, μεταξύ αυτών και του ΚΚΕ, ενώ γραπτές παρεμβάσεις και χαιρετιστήρια απέστειλαν άλλα 15 Κομμουνιστικά Κόμματα. Η Συνδιάσκεψη ενέκρινε τη Διακήρυξη «Οκτώβρης 100», εκτενή αποσπάσματα της οποίας παρουσιάζει σήμερα ο «Ριζοσπάστης»

***
Ο Μεγάλος Οκτώβρης του 1917 επιβεβαίωσε την ορθότητα της μαρξιστικής - λενινιστικής θεωρίας για το αναπόφευκτο της σοσιαλιστικής επανάστασης, ως απαραίτητο σημαντικό κρίκο για τη νίκη του προλεταριάτου στην ταξική πάλη ενάντια στην αστική τάξη και την επιτυχή οικοδόμηση του σοσιαλισμού και της επικράτησης του ολοκληρωμένου κομμουνισμού, μιας κοινωνίας ελεύθερης ανάπτυξης όλων των μελών της. 
Κι αυτό όταν όλες οι προσπάθειες να ξεφύγει κανείς από τον κόσμο στον οποίο κυριαρχεί το κεφάλαιο μέσα από τη σταδιακή κοινωνική μεταρρύθμιση, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, οδηγούν μόνο στη διαιώνιση της κοινωνικής ανισότητας και στην τελειοποίηση των μορφών εκμετάλλευσης.
Ο Οκτώβρης του 1917 επιβεβαίωσε την ορθότητα του συμπεράσματος του Λένιν για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού, «αρχικά σε μερικές ή ακόμη και σε μία μόνο χώρα».

Σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις, που οδήγησαν στην αλλαγή του ενός εκμεταλλευτικού σχηματισμού από έναν άλλο, η σοσιαλιστική επανάσταση δεν ολοκληρώνεται, αλλά ξεκινά με την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας - την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου ως απαραίτητης συνθήκης για τη νίκη του προλεταριάτου στη συνεχιζόμενη πάλη για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και της τελικής επικράτησης του κομμουνισμού, για την καταστολή της αντίστασης εκμεταλλευτριών τάξεων, που έχουν ανατραπεί, των αντεπαναστατικών στοιχείων και την προστασία από την απειλή της εξωτερικής ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση φωτεινός φάρος στο δρόμο των καταπιεσμένων λαών

Το μονοπάτι, το οποίο βάδισε για πρώτη φορά η Παρισινή Κομμούνα, είναι δρόμος των πρωτοπόρων. Ο κομμουνισμός, από φάντασμα του 19ου αιώνα, για το οποίο έγραψαν ο Μαρξ και ο Ενγκελς, άρχισε το πραγματικό ταξίδι του με τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση στη Ρωσία.

Ο σοσιαλισμός σε μία χώρα διευρύνθηκε κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα σε παγκόσμιο σύστημα του σοσιαλισμού και η Σοβιετική Ενωση έγινε η δεύτερη υπερδύναμη του κόσμου. Σε συνεχή αγώνα κατά των εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών, σε θανάσιμο αγώνα ενάντια στο φασισμό, με τον κόσμο της καταπίεσης και του σκοταδισμού, δημιούργησε ένα νέο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και παρασιτισμό, μια κοινωνία ελευθερίας και δικαιοσύνης. Κατά τη διάρκεια των 70 χρόνων της ύπαρξής της, η Σοβιετική Ενωση ήταν φωτεινός φάρος, φωτίζοντας το δρόμο των καταπιεσμένων λαών, ήταν κάλεσμα ξεσηκωμού των προλετάριων στην πάλη για τη χειραφέτησή τους.

Η θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού και η πρακτική της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στον 20ό και 21ο αιώνα έχουν δείξει πειστικά ότι η εξουσία, που εγκαθιδρύεται ως αποτέλεσμα της νίκης της σοσιαλιστικής επανάστασης, στην ουσία της, δεν μπορεί παρά να είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, δηλαδή η εξουσία της εργατικής τάξης, που δεν την μοιράζεται με οποιοδήποτε άλλη τάξη και την ίδια στιγμή εκφράζει τα συμφέροντα όλων των εργαζομένων και γι' αυτό υποστηρίζεται ενεργά από αυτούς.

Η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση εδραίωσε στη χώρα τη Σοβιετική εξουσία. Ηδη, την επόμενη μέρα μετά την επανάσταση της 7ης Νοέμβρη 1917 και την ανατροπή της Προσωρινής Κυβέρνησης των αστών, στο Δεύτερο Συνέδριο των Σοβιέτ των εργατών, αγροτών και στρατιωτών Αντιπροσώπων, ανακηρύχθηκε η Σοβιετική εξουσία.

Η 3η Ρωσική, η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, ως προς το περιεχόμενό της (κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό) ήταν σοσιαλιστική επανάσταση, που έλυσε επιπλέον και πρώτα απ' όλα μια σειρά γενικών δημοκρατικών ζητημάτων που κληρονόμησε η σοβιετική εξουσία από το αντιδραστικό απολυταρχικό τσαρικό καθεστώς. Μάλιστα, από τις πρώτες μέρες της η Οκτωβριανή Επανάσταση καταπιάστηκε με την επίλυση θεμελιωδών ζητημάτων που ούτε η απολυταρχία, ούτε η αστική δημοκρατία, δεν μπορούσε και δεν ήθελε να επιλύσει.

Τα πρώτα διατάγματα της σοβιετικής κυβέρνησης ήταν τα διατάγματα για την ειρήνη, τη γη, τη συγκρότηση της Εργατο-αγροτικής Κυβέρνησης, για την πλήρη εξουσία στα Σοβιέτ, το διάταγμα για την κατάργηση των καστών και πολιτικών αξιωμάτων, για την εθνικοποίηση των τραπεζών, των σιδηροδρόμων, των επικοινωνιών και μιας σειράς από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις, καθώς και για τον εργατικό έλεγχο και άλλα.

Εγκρίθηκε στις 15 Νοέμβρη 1917 η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Λαών της Ρωσίας, η οποία ανακήρυσσε:
Την ισότητα και την κυριαρχία των λαών της Ρωσίας.
Το δικαίωμα των λαών της Ρωσίας για την ελεύθερη αυτοδιάθεση μέχρι την απόσχιση και δημιουργία αυτοτελούς κράτους.
Την ακύρωση οποιωνδήποτε εθνικών και εθνικο-θρησκευτικών προνομίων και περιορισμών.
Την ελεύθερη ανάπτυξη των εθνικών μειονοτήτων και των εθνοτικών ομάδων που κατοικούν στο έδαφος της Ρωσίας.

Ετσι, η σοβιετική εξουσία από τα πρώτα της κιόλας βήματα υλοποίησε το σοσιαλιστικό περιεχόμενο των συνθημάτων με τα οποία οι Μπολσεβίκοι ξεσήκωσαν το λαό στην επανάσταση: 
«Ειρήνη στους λαούς!», «Η εξουσία στα σοβιέτ!», «Η γη στους αγρότες!», «Οι φάμπρικες στους εργάτες!», «8ωρη εργασία στους εργαζόμενους!».
Αποδείχτηκε ο αναντικατάστατος ρόλος του επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης

Η παγκόσμια ιστορική σημασία, που αποκάλυψε η ρωσική εργατική τάξη κι αφορά την οργανωτική μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου, βρίσκεται στο ότι το Συμβούλιο στηρίζει το σχηματισμό και τη λειτουργία του στην αντικειμενική πραγματικότητα, στην οργάνωση των εργαζομένων στη διαδικασία της κοινωνικής παραγωγής και ως εκ τούτου εξασφαλίζει την ουσία της δικτατορίας του προλεταριάτου. 
Τα Συμβούλια εκλέγονται 
στις εργατικές κολεκτίβες, διαπερνούν την κοινωνία ως ενιαίο δίκτυο, εξασφαλίζουν τον προλεταριακό χαρακτήρα της εξουσίας, τον έλεγχο και την ευθύνη της εξουσίας από τις εργαζόμενες μάζες.

Το βασικό περιεχόμενο των Σοβιέτ παντού και πάντα συνάδει με πρακτικά μέτρα, που ψηλάφισε ήδη η Κομμούνα του Παρισιού, στην προσπάθειά της να κάνει τους εργαζόμενους πραγματικούς αφέντες της κοινωνίας. 
Η εμπειρία της Κομμούνας του Παρισιού έδειξε, και η όλη εμπειρία της ΕΣΣΔ απέδειξε, τον αναντικατάστατο ρόλο του επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης ως εμπροσθοφυλακή της τάξης, που καθοδηγεί την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας. 
Διατηρεί πλήρως τη σημασία της η λενινιστική θεωρία για το κόμμα, ότι «δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατικό κίνημα χωρίς επαναστατικό κόμμα». Αυτό το κόμμα ήταν το κόμμα των Μπολσεβίκων, το κόμμα των Λένιν, Στάλιν.

Υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Σοβιετική Ενωση λύθηκαν πολλά θεμελιώδη, εξαιρετικά σημαντικά ζητήματα, που ποτέ δεν έλυσε ουσιαστικά κι ούτε μπορεί να λύσει οποιαδήποτε καπιταλιστική χώρα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την εμπειρία των αδελφών κομμάτων των σοσιαλιστικών χωρών.

Συγκεκριμένα, λύθηκε το ζήτημα της πλήρους απασχόλησης, εξασφαλίστηκε η δωρεάν εκπαίδευση, ιατρική περίθαλψη, η χρήση των επιτευγμάτων της επιστήμης και του πολιτισμού
Στην ΕΣΣΔ ήταν πρακτικά σχεδόν δωρεάν η στέγαση, οι υπηρεσίες κοινής ωφελείας, οι συγκοινωνίες κ.ά. 
Σε καμία καπιταλιστική χώρα η ανθρώπινη ασφάλεια δεν ήταν σε τόσο υψηλό επίπεδο όπως στη σοσιαλιστική Σοβιετική Ενωση. Η ΕΣΣΔ είχε τη χαμηλότερη στον κόσμο ηλικία συνταξιοδότησης.

Η εμπειρία της ΕΣΣΔ έχει επίσης πειστικά αποδείξει την ορθότητα των προγραμματικών απαιτήσεων του μαρξιστικού - λενινιστικού κόμματος, που διατυπώθηκε από τον Μαρξ και τον Ενγκελς ήδη στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», για τη σοσιαλιστική κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, ως μία από τις πιο σημαντικές γενικές νομοτέλειες της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Ενώ η εμπειρία της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης απέδειξε στην πράξη ότι μετά την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη μπαίνει το καθήκον της απαλλοτρίωσης των απαλλοτριωτών και της κυριότητας όλων των σημαντικών οικονομικών «κλειδιών» στη χώρα, κάτι που είναι απαραίτητο για την εξάλειψη της οικονομικής κυριαρχίας της αστικής τάξης και για να τεθεί κάτω από τη δικτατορία του προλεταριάτου η οικονομική βάση - η κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, χωρίς την οποία η εργατική τάξη δεν μπορεί να διατηρήσει την πολιτική εξουσία και να πραγματοποιήσει το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Η οικονομική βάση της υλοποίησης, ενίσχυσης και ανάπτυξης της σοβιετικής εξουσίας είναι η κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, η σχεδιασμένη άμεσα κοινωνική παραγωγή, η παραγωγή της αξίας χρήσης, με στόχο την εξασφάλιση της πλήρους κοινωνικής πρόνοιας και της ελεύθερης ολόπλευρης ανάπτυξης όλων των μελών της κοινωνίας.

Στόχος της σοσιαλιστικής παραγωγής η εξασφάλιση της πλήρους ευημερίας και της ελεύθερης, ολόπλευρης ανάπτυξης όλων των μελών της κοινωνίας και όχι η αυτοαυξανόμενη αξία, η υπεραξία. 
Η απόρριψη αυτού του στόχου, η στροφή προς την αγορά, οδηγεί στην καταστροφή του σοσιαλισμού, εφόσον η εμπορευματική οικονομία της αγοράς δεν μπορεί να είναι η οικονομική βάση της εργατικής εξουσίας. Η καθολική εμπορευματική οικονομία είναι καπιταλισμός, η βάση για τη δικτατορία της αστικής τάξης.
Με την αντεπανάσταση η ιμπεριαλιστική αντίδραση σε όλο τον κόσμο πέρασε στην αντεπίθεση

Η ανάγκη του προλεταριάτου για δικό του κράτος καθορίζεται από το καθήκον της καταστολής ενεργειών που είναι αντίθετες προς τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, που εκφράζει επί της ουσίας τα συμφέροντα όλων των τμημάτων του εργαζόμενου λαού. Οσο υπάρχουν τάξεις, το κράτος είναι ένα όργανο, ένα εργαλείο της δικτατορίας της άρχουσας τάξης.

Ως εκ τούτου, η ανάγκη για κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου απονεκρώνεται μόνο με την επίτευξη του τελικού στόχου των κομμουνιστών: Με την πλήρη εξάλειψη των τάξεων, δηλαδή της διαφοράς μεταξύ της πόλης και του χωριού, των ανθρώπων της σωματικής και πνευματικής εργασίας, της ολοκλήρωσης της οικοδόμησης του κομμουνισμού, την εξαφάνιση της απειλής της καπιταλιστικής επίθεσης, όχι μόνο από μέσα, αλλά και από το εξωτερικό.

Ο ιδεολογικός και πολιτικός εκφυλισμός του ανώτερου κλιμακίου του κρατικού μηχανισμού, η αναθεώρηση του μαρξισμού - λενινισμού, που έγινε αρχικά στο 20ό και 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, με απόγειο την πολιτική της περεστρόικα του Γκορμπατσόφ, η απόρριψη των θεμελιωδών αρχών της οικοδόμησης του κομμουνισμού στη θεωρία και στην πράξη, ο πολλαπλασιασμός του καριερισμού και του γραφειοκρατισμού, οδήγησαν στην αντεπανάσταση και στην παλινόρθωση του καπιταλισμού, που ολοκληρώθηκε στην ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90 του περασμένου αιώνα.

Με την υποστήριξη του διεθνούς ιμπεριαλισμού έγινε η καταστροφή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και η δημιουργία αντί αυτής μιας ομάδας αστικών κρατών. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, η ιμπεριαλιστική αντίδραση σε όλο τον κόσμο πέρασε στην αντεπίθεση. Διαλύθηκε το παγκόσμιο σύστημα του σοσιαλισμού.

Σε πολλές χώρες εξαπολύθηκε ένα μεγάλο θολό κύμα αντικομμουνισμού και αντισοβιετισμού, διώξεων σε βάρος ΚΚ και κομμουνιστών, που συνεχίζονται έως τις μέρες μας και στο οποίο ηγετικό ρόλο παίζουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ, με τη συμμετοχή επί της ουσίας όλων των αστικών κυβερνήσεων.

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι κομμουνιστές δηλώνουν φανερά: Ο αντικομμουνισμός και ο αντισοβιετισμός δεν θα περάσουν! Οι αντεπαναστατικές ανατροπές των τελευταίων 30 χρόνων δεν αλλάζουν το χαρακτήρα της εποχής μας, που παραμένει εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό!

Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις συνεχίζουν να οδηγούν σε σκληρές συγκρούσεις

Τα τελευταία χρόνια έγινε πιο φανερή η τάση σημαντικών αλλαγών στο συσχετισμό μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών, υπό την επίδραση του νόμου της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης. Οι ΗΠΑ παραμένουν η πρώτη οικονομική και στρατιωτική δύναμη, αλλά με σημαντική μείωση του μεριδίου τους στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, ενώ σημαντικό ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις παίζουν η ΕΕ καθώς και άλλες δυνάμεις στις οποίες κυριαρχούν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, όπως είναι οι χώρες των BRICS και της Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης.

Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, που οδήγησαν στο παρελθόν σε δεκάδες τοπικούς, περιφερειακούς και σε δύο παγκόσμιους πολέμους, συνεχίζουν να οδηγούν σε σκληρές συγκρούσεις, οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές, για τις πρώτες ύλες, την Ενέργεια, τους δρόμους μεταφοράς, τα μερίδια των αγορών.

Σε αυτήν τη διαπάλη ηγετικό ρόλο παίζουν συνήθως οι πολεμικές μηχανές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, καθώς κι άλλων καπιταλιστικών δυνάμεων, όπως το Ισραήλ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Επιπλέον, συνεχίζεται η σφοδρή επίθεση στα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο. Ιδεολογικό όπλο τους είναι οι νεοφιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές θεωρίες περί της κοινωνικής και της ταξικής συνεργασίας, της κοινωνικής ειρήνης και του τέλους των επαναστάσεων. Το οπλοστάσιο αυτό συμπληρώνουν ο αναθεωρητισμός, ο οπορτουνισμός, που έχουν γίνει πλέον καθοδηγούμενα όπλα του ιμπεριαλισμού.

Την ίδια ώρα, η ανθρωπότητα δεν μπορεί να αναπτυχθεί προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στη βάση της παραγωγής, η οποία βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία.

Επιτακτικό καθήκον η ανασυγκρότηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος

Το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα έχει καθήκον να δυναμώσει τις προσπάθειές του για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. 
Στα αστικά συνθήματα περί «παγκοσμιοποιημένου κόσμου», είτε σε αυτά του κρατικού εθνικισμού, 
οι κομμουνιστές δηλώνουν σε όλο τον κόσμο: Μόνο η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό με την προοπτική της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και της τελικής επικράτησης του κομμουνισμού, μόνο η πορεία που ξεκίνησε με τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, είναι ο κεντρικός δρόμος της ανθρωπότητας προς την πραγματική ελευθερία και την ισότητα, με την έννοια της εξάλειψης της δυνατότητας για κάθε είδους εκμετάλλευση, την εξάλειψη των τάξεων, την αδελφοσύνη και την ευτυχία όλων των λαών, καθώς και τη διατήρηση της ίδιας της ζωής στη Γη.

Επιτακτικό καθήκον αποτελεί η ανασυγκρότηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, η διέξοδος από τη σημερινή κατάσταση της κρίσης και της υποχώρησης, η διαμόρφωση μιας ενιαίας στρατηγικής στη βάση του μαρξισμού - λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού, της αναγνώρισης του ρόλου και της συμβολής της ΕΣΣΔ, της αναγνώρισης της αναγκαιότητας της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού και της οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας. Την εκπλήρωση αυτού του καθήκοντος απαιτούν οι σημερινές συνθήκες της πάλης ενάντια στην αυξανόμενη επίθεση των μονοπωλίων και των αστικών κυβερνήσεων στα εργατικά δικαιώματα, της περαιτέρω αντιδραστικοποίησης του καπιταλισμού, έως και της αναβίωσης του φασισμού και του συνεχόμενου κινδύνου ανάφλεξης των εστιών του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Για το κομμουνιστικό κίνημα σήμερα είναι σημαντικός ο διεθνής αγώνας ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. 
Ενα από τα σημαντικότερα καθήκοντά μας είναι η αδιάλλακτη πάλη ενάντια στον αναθεωρητισμό και τον οπορτουνισμό σε όλες τις μορφές τους, ως τον κύριο κίνδυνο στο κομμουνιστικό κίνημα. 
Οι επαναστάσεις δεν γίνονται σύμφωνα με τη βούληση των ηγετών και των κομμάτων, αλλά εκφράζουν τα αντικειμενικά συμφέροντα και την ακαταμάχητη θέληση της πρωτοπόρας τάξης, των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων λαών να κάνουν δικά τους τα αποτελέσματα της εργασίας τους, για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας, τη δημιουργία υλικών και πνευματικών αγαθών για όλους.

Ας ζουν στους αιώνες οι ιδέες και το έργο του Μεγάλου Οκτώβρη! Εργαζόμενοι και εκμεταλλευόμενοι, καταπιεσμένοι λαοί, ξεσηκωθείτε στον αγώνα για την εξάλειψη του σάπιου εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την τελική νίκη του κομμουνισμού! 
Αυτή είναι η μόνη εναλλακτική λύση για το αναπόφευκτο και φωτεινότερο μέλλον για όλη την ανθρωπότητα.
Δες Ακόμα: 
Tην χτεσινή ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ:

100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση: 
Ο καπιταλισμός είναι το χθες, ο σοσιαλισμός είναι το αύριο
**********
Oι εμφάσεις στο κείμενο του:Viva La Revolucion

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Διδάγματα του Αγώνα: 73η επέτειος από την Απελευθέρωση της Αθήνας

Με συγκέντρωση και κατάθεση στεφάνου στο μνημείο του «Αγνώστου Στρατιώτη», η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ) τίμησε την φετινή 73η επέτειο από την Απελευθέρωση της Αθήνας, στις 12 Οκτώβρη του 1944.
Πλήθος κόσμου, με τις σημαίες και τα λάβαρα της Εθνικής Αντίστασης, συγκεντρώθηκε μπροστά από το μνημείο, ενώ χαιρετισμός στους συγκεντρωμένους απηύθυνε ο αντιπρόεδρος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ Γιάννης Ζαγγανάς (Παρακάτω ολόκληρος ο χαιρετισμός)
Η εκδήλωση περιλάμβανε επίσης την κατάθεση στεφάνων για τους αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους για την απελευθέρωση του λαού.
Υπό τα συνθήματα «ΕΑΜ, ΕΛΑ, ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ, ΔΣΕ / Δόξα και τιμή στο ΚΚΕ» και «Ένας αιώνας αγώνας και θυσία / το ΚΚΕ στην πρωτοπορία» στεφάνια κατέθεσαν, εκ μέρους της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ ο πρόεδρός της Χρηστος Τσιντζιλώνης, ο Γιάννης Μανουσογιαννάκης, εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, εκπρόσωπος της ΚΝΕ και της ΠΕΑΦΕ.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τους συμμετέχοντες να τραγουδούν το «Επέσατε θύματα» και τον εθνικό ύμνο.

Ο χαιρετισμός της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ στην εκδήλωση

Χαιρετισμό στην εκδήλωση της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ για την 73η επέτειο από την Απελευθέρωση της Αθήνας, που έγινε στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, το πρωί της Πέμπτης, απηύθυνε ο Γιάννης Ζαγγανάς αντιπρόεδρος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ. 
Παρατίθεται η ομιλία: 
«Φίλες και φίλοι, αγαπητοί συναγωνιστές συντρόφισσες και σύντροφοι

Τιμάμε σήμερα την Απελευθέρωση της Αθήνας, στις 12 Οκτώβρη 1944, από τους ναζί κατακτητές.

Όλοι οι Αντιστασιακοί αγωνιστές, οι μαχητές του ΔΣΕ, οι Απόγονοι και φίλοι της Αντίστασης που είμαστε εδώ, μα και πολλοί ακόμα που δεν μπόρεσαν αν και θα ήθελαν να είναι εδώ, τιμάμε τη μέρα που οι Γερμανοί κατακτητές, κυνηγημένοι παντού από το θρυλικό ΕΛΑΣ, το ένοπλο τμήμα του λαού μας, εγκατέλειπαν την Πρωτεύουσα.

Τιμάμε τη μέρα που ο λαός της Αθήνας που τόσα υπέφερε στην κατοχή, κατέκλυζε όλους τους κεντρικούς δρόμους ζητωκραυγάζοντας την Απελευθέρωσή του από τους μισητούς φασίστες κατακτητές.

Όπως γράφει το ρεπορτάζ του "Ριζοσπάστη" στις 12 Οκτώβρη 1944, τη μέρα της Απελευθέρωσης που έκανε δύο εκδόσεις, κύματα-κύματα η λαοθάλασσα πλημμυρίζει την πλατεία Συντάγματος και όλες τις κεντρικές οδούς, από το Ζάππειο μέχρι την πλατεία Ομόνοιας. 

Και συμπληρώνει ο "Ρ": 
Μέσα σε λίγες ώρες τα πάντα σημαιοστολίστηκαν με τις γαλανόλευκες και κόκκινες σημαίες. Τα τεράστια πανό του ΕΑΜ και του ΚΚΕ υψώθηκαν και τα συνθήματα για μια Νέα Ελλάδα και Λαοκρατία περνούν σ' όλα τα χείλη.

Η ΕΑΜική αντίσταση στη χώρα μας είχε συμβολή στην αντιφασιστική νίκη των λαών στην Ευρώπη, όπου η Σοβιετική Ένωση και εκατομμύρια αγωνιστές, κομμουνιστές και ο Κόκκινος Στρατός, έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στη συντριβή του φασισμού - ναζισμού.

Αγαπητοί συναγωνιστές,

Η ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, οι αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασης και οι μαχητές του ΔΣΕ, τιμούμε σήμερα εδώ, 73 χρόνια μετά, αυτή τη νίκη του λαού μας, την Απελευθέρωση της Αθήνας από το θρυλικό ΕΛΑΣ.

Η απελευθέρωση της Αθήνας και όλης της Ελλάδας από τη ναζιστική-φασιστική Κατοχή ήταν έργο της ηρωικής πάλης του ελληνικού λαού, οργανωμένου στο ΕΑΜ με καθοδηγητή το ΚΚΕ και με το ένοπλο τμήμα του τον ΕΛΑΣ, δηλαδή ήταν έργο της εργατικής τάξης, του λαού. Η αστική τάξη συνέχισε να πλουτίζει μαζί με τον κατακτητή και στην Κατοχή.

Η πολιτική στάση, όμως, των αστικών κομμάτων στα χρόνια της Κατοχής δείχνει ότι και σ' αυτή την περίοδο της πάλης για την απελευθέρωση υπήρχαν δύο κόσμοι αντίθετοι και ότι οι αστοί δεν νοιάζονταν για την απελευθέρωση, παρά μόνο για τη διατήρηση της εξουσίας τους και μετά απ' αυτήν.

Να γιατί, δεν έχουμε τίποτα κοινό για να γιορτάσουμε μ' αυτούς που βρέθηκαν εδώ λίγο πιο πριν για την Απελευθέρωση της Αθήνας.

Κι ας μας επιτραπεί, να ρωτήσουμε αγαπητοί συναγωνιστές:

Τι τιμούν, άραγε, οι εκπρόσωποι του Αστικού πολιτικού συστήματος;

Τότε, στην κατοχή, ένα τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου επέλεξε το δρόμο της ανοιχτής συνεργασίας με τους κατακτητές. Ήταν οι γνωστοί "κουίσλινγκ", που σχημάτισαν τις κατοχικές κυβερνήσεις υπό τους Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλο και Ι. Ράλλη.

Ήταν το γερμανόφιλο τμήμα των αστών που μαζί με τις κατοχικές κυβερνήσεις φρόντισε να φτιάξει τάγματα ασφαλείας, ώστε να είναι έτοιμο, πριν το τέλος του πολέμου, να οργανώσει αντικομμουνιστική σφαγή, για να θωρακίσει την αστική εξουσία, είτε ήταν νικητής η Γερμανία, είτε η Βρετανία.

Ένα άλλο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου της εποχής είναι αυτοί που δεν μπήκαν στις κατοχικές κυβερνήσεις, αλλά συμφωνούσαν με τη συγκρότησή τους, έδωσαν συγχαρητήρια στον Τσολάκογλου όταν έκανε την κυβέρνηση. Ήταν το ηγετικό αγγλόφιλο τμήμα της ελληνικής αστικής τάξης.

Αυτοί εγκαταστάθηκαν στο Κάιρο σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής, και ο βασιλιάς στο Λονδίνο μαζί με ένα τμήμα αστών πολιτικών. Είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην Αγγλία για την αντιμετώπιση των Γερμανών. Αλλά και να αντιμετωπίσει η ίδια, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον "κομμουνιστικό κίνδυνο", όπως έλεγαν.

Αγαπητοί συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Η λαϊκή αντιφασιστική νίκη επιβεβαιώνει ότι ο οργανωμένος και αποφασισμένος λαός που έχει το δίκιο με το μέρος του, μπορεί να νικήσει οποιονδήποτε αντίπαλο, όσο και αν αυτός φαντάζει ανίκητος.

Ωστόσο, ο λαός που έχυσε το αίμα του για την απελευθέρωση της Ελλάδας δεν μπόρεσε να χαρεί τους καρπούς της νίκης και των θυσιών του. Βρέθηκε αντιμέτωπος με τις επιδιώξεις της αστικής τάξης της χώρας που, σε συνεργασία με τους Εγγλέζους, στην αρχή, και, στη συνέχεια, με τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Έπνιξαν το λαϊκό κίνημα στο αίμα, για να στεριώσουν την αστική εξουσία και το σύστημά της.

Το ταξικό τους συμφέρον επέβαλε: Να τσακιστεί το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ που έμπαιναν εμπόδιο στα σχέδια της άρχουσας τάξης, αλλά και ο λαός που αγωνίστηκε κατά της τριπλής φασιστικής Κατοχής, προσβλέποντας σε καλύτερες μέρες μετά την απελευθέρωση.Το κυρίαρχο λοιπόν, ζήτημα μετά την απελευθέρωση ήταν αυτό της εξουσίας, ποια τάξη θα κυριαρχούσε. Η αστική ή η εργατική τάξη με τους συμμάχους της, τα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα.

Αυτοί λοιπόν μεθόδευσαν το Δεκέμβρη του '44 και ματοκύλισαν το λαό της Αθήνας, και, στη συνέχεια, μετά την απαράδεκτη συμφωνία της Βάρκιζας, τις διώξεις, τις φυλακές και τις εξορίες των αγωνιστών. Ο λαός τότε διάλεξε, ανάμεσα στις αλυσίδες και τα όπλα, και πήρε τα όπλα ξανά οργανώνοντας την τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ.

Και, βέβαια, συναγωνίστριες και συναγωνιστές, μας χωρίζει άβυσσος μ' αυτούς που και σήμερα δίνουν τη γη, θάλασσα και αέρα της πατρίδας μας στους δολοφόνους των λαών ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ. 

Δίνουν στρατιωτικές βάσεις και στέλνουν ελληνικό στρατό σπονδή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις όπου γης, με στόχο τη... γεωστρατηγική αναβάθμιση της θέσης της αστικής τάξης για τα κέρδη των μονοπωλίων, εγκυμονώντας τεράστιους κινδύνους για το λαό μας.

Να τους θυμίσουμε, λοιπόν, ότι το ΕΑΜ, με τις μεγαλειώδεις λαϊκές κινητοποιήσεις-διαδηλώσεις στη διάρκεια της κατοχής, δεν επέτρεψε να σταλεί ούτε ένας Έλληνας να πολεμήσει μαζί με τους ναζί ιμπεριαλιστές φασίστες, στο Ανατολικό μέτωπο κατά του κόκκινου στρατού και του σοβιετικού λαού. Δεν επέτρεψε να πάει κανένας Έλληνας για δουλειά στα γερμανικά εργοστάσια-κάτεργα.

Και είναι απαράδεκτο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που, εκτός των παραπάνω, ρημάζει τα λαϊκά συμφέροντα και εργατικά δικαιώματα με τη βάρβαρη πολιτική των μνημονίων που υλοποιεί και ψηφίζει μαζί με τα άλλα αστικά κόμματα, για τα κέρδη του κεφαλαίου, η κυβέρνηση αυτή να υποκρίνεται πως τιμά το ΕΑΜ!

Να καταφεύγει στο χυδαίο αντικομμουνισμό μαζί με όλα τα άλλα αστικά κόμματα και να παριστάνει, τάχα, το φίλο της Οκτωβριανής Επανάστασης και του σοσιαλισμού ενώ λανσάρει, απλώς, τη θεωρία για, δήθεν, καλύτερο καπιταλισμό, καπηλευόμενη τους αγώνες του λαού για να τον εξαπατήσει ώστε να περάσει τη βάρβαρη πολιτική της. Και την ίδια ώρα συμφωνεί με την αντιδραστική θεωρία της ΕΕ, της ταύτισης φασισμού-κομμουνισμού, αθωώνοντας έτσι το φασισμό.

Και αυτό, αγαπητοί φίλοι, ενώ ο λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Που το τέρας του ναζισμού - φασισμού με τη μορφή της Χρυσής Αυγής, των υμνητών των προδοτικών ταγμάτων ασφαλείας, εκτρέφεται από το σύστημα για να αξιοποιηθεί σε βάρος του λαού.

Αλλά, οι άσπονδοι φίλοι της ΕΑΜικής Αντίστασης τη δουλειά τους κάνουν, προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό παριστάνοντας τους τιμητές των αγώνων του, ενώ κάνουν τη "βρώμικη δουλειά" του καπιταλιστικού συστήματος.

Εμείς, όμως, αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, συναγωνίστριες και συναγωνιστές, που είμαστε εδώ για να τιμήσουμε πραγματικά την Απελευθέρωση της Αθήνας γνωρίζουμε ότι:

Δίχως το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ θα ήταν αδύνατη η νίκη του λαού μας. Και δίχως το ΚΚΕ, που πρωτοστάτησε στην ίδρυση και τη δράση του, όντας ψυχή ραχοκοκαλιά και καθοδηγητής του, θα ήταν αδύνατη η μεγάλη συμβολή της Ελλάδας στην Αντιφασιστική νίκη.

Αλλά δυστυχώς, το ΚΚΕ, δεν είχε διαμορφώσει στρατηγική για την κατάκτηση της εξουσίας που να συνδύαζε τον απελευθερωτικό με τον κοινωνικοταξικό αγώνα.

Μελετώντας την ιστορία του -και ιδιαίτερα της περιόδου 1940-1949, το ΚΚΕ και οι αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασης μελετώντας την ίδια τους την πείρα απ' αυτούς τους αγώνες γίναμε πιο ώριμοι ιδεολογικά και πολιτικά.

Από την ιστορική πείρα προκύπτει και το εξής:

Η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της, οι λαϊκές δυνάμεις πρέπει να είναι προετοιμασμένοι μέσα από τον καθημερινό αγώνα, μέσα από την πολιτική τους πείρα να μη χύσουν το αίμα τους στο πλευρό της αστικής τάξης της χώρας τους στο πλευρό ενός ιμπεριαλιστή στην προσπάθειά του να νικήσει τον ανταγωνιστή του ιμπεριαλιστή. 

Όπως τονίζεται χαρακτηριστικά στο πρόγραμμα του ΚΚΕ που ψηφίστηκε στο 19ο Συνέδριο:

"Σε περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας, είτε σε αμυντικό είτε σε επιθετικό πόλεμο, το Κόμμα πρέπει να ηγηθεί της αυτοτελούς οργάνωσης της εργατικής-λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει σε ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα αυτή η πάλη να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας. 
Με την πρωτοβουλία και καθοδήγηση του Κόμματος να συγκροτηθεί εργατικό-λαϊκό μέτωπο με όλες τις μορφές δράσης με σύνθημα: 
Ο λαός θα δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα που, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και "την ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο".

Αγαπητοί φίλοι και συναγωνιστές, με αυτή μας την πείρα και τα πολύτιμα διδάγματα εκείνου του αγώνα, συνεχίζουμε την πάλη μας, σήμερα, για τα λαϊκά προβλήματα, την ανατροπή της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής. 
Για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου και πρώτα απ' όλες η βάση της Σούδας. 
Καμιά συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις επεμβάσεις, να γυρίσουν πίσω τα ελληνικά στρατεύματα που συμμετέχουν σ' αυτούς.

Ζήτω η Απελευθέρωση της Αθήνας, Ζήτω το ΕΑΜ και ο θρυλικός ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ, η ΟΠΛΑ και ο ΔΣΕ. Ζήτω το τιμημένο ΚΚΕ, το κόμμα της Αντίστασης και των λαϊκών αγώνων».
1 / 1

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Η πρώτη συνέντευξη του Che στην αμερικανική τηλεόραση του ABC



Η συνέντευξη του Τσε Γκεβάρα στην εκπομπή «Issues and Answers» του ABC (1964)


Lisa Howard-Che Guevara
1964
Η πρώτη συνέντευξη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στην αμερικανική τηλεόραση δώθηκε στην εκπομπή «Issues and Answers» του τηλεοπτικού δικτύου ABC. Η ανταποκρίτρια Λίζα Χάουαρντ (Lisa Howard) ταξίδεψε στην Αβάνα την άνοιξη του 1964 όπου συνάντησε τον τότε υπουργό βιομηχανίας της επαναστατικής κυβέρνησης της Κούβας. Παρακάτω παρατίθεται, μεταφρασμένα στα ελληνικά, τα πρακτικά της συνέντευξης, με τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις όπως ακριβώς δώθηκαν στη δημοσιότητα απ’ το τηλεοπτικό δίκτυο.

22 Μαρτίου 1964.

Ερώτηση: Πόσο σοβαρά επηρεάζει την κουβανική οικονομία ο αποκλεισμός (εμπάργκο) των ΗΠΑ;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Δε μπορώ να σας δώσω συγκεκριμένη εικόνα των επιπτώσεων που ο οικονομικός αποκλεισμός έχει επιφέρει στην Κούβα και, είτε το πιστεύετε η όχι, το εμπάργκο έχει και καλές και αρνητικές επιπτώσεις. Στις καλές [επιπτώσεις] είναι η ανάπτυξη της εθνικής επίγνωσης και του αγωνιστικού πνεύματος του κουβανικού λαού σε μια προσπάθεια να ξεπεράσει το γεγονός ότι [στο παρελθόν] κάθε μηχάνημα στην Κούβα ήταν κατασκευασμένο στις ΗΠΑ και πως το νησί είχε καταστεί σκουπιδότοπος μεταχειρισμένων αμερικανικών μηχανημάτων, με το αζημίωτο, κάτι που έχει διακοπεί τώρα. Αν το αναλογιστείτε αυτό μπορείτε να καταλάβετε τι έχει επιφέρει το εμπάργκο και την προσπάθεια που απαιτείται για να το αντιμετωπίσουμε. Δε μπορώ να σας δώσω στατιστικά στοιχεία. Δεν τα γνωρίζω. Αλλά ασφαλώς ο αποκλεισμός έχει επιφέρει σοβαρές δυσκολίες. Την ίδια όμως στιγμή, έχει αποτελέσει ένα καλό μάθημα για μας. Μας έμαθε πως να διαχειριστούμε την οικονομία μας στο μέλλον.

Ερώτηση: Η Ρωσία ενισχύει με μεγάλα χρηματικά ποσά στην κουβανική οικονομία κάθε μέρα. Τι θα συνέβαινε στην οικονομία του νησιού εάν αυτή η βοήθεια σταματούσε ξαφνικά;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Αυτές οι δηλώσεις περί “καθημερινής” οικονομικής βοήθειας είναι, πιστεύω, χαρακτηριστικό του αμερικανικού τρόπου σκέψης και του πως αντιλαμβάνεστε την έννοια της επένδυσης. Θα μπορούσε, πράγματι, να αντικατοπτρίζει περίπου του πως αντιλαμβάνονται οι αμερικανοί την “οικονομική βοήθεια”. Η αμερικανική βοήθεια στις χώρες της Νότιας Αμερικής τελικώς στράφηκε ενάντια στα κράτη που λάμβαναν τη βοήθεια αυτήν. Στην δική μας περίπτωση έχει υπάρξει αυτό που θα αποκαλούσαμε “οικονομική βοήθεια”, όπως η διαγραφή συγκεκριμένων εμπορικών χρεών, η χορήγηση μακροπρόθεσμων δανείων, σε μια καθαρά εμπορική βάση. Όσο για τα υπόλοιπα, έχουμε την φυσιολογική, φυσική εμπορική σχέση μεταξύ δύο χωρών. Οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον ο κύριος πελάτης εισαγωγών-εξαγωγών της Κούβας. Είναι η Σοβιετική Ένωση. Τώρα εάν, με την ερώτηση σας, θέλετε να σας πω τι θα συνέβαινε εάν η σοβιετική οικονομική βοήθεια σταματούσε, τότε μπορώ να σας απαντήσω πως η ζωή της χώρας θα παρέλυε επειδή, για παράδειγμα, το πετρέλαιο μας, όλο το πετρέλαιο που έχουμε, σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια τόνοι, εισάγονται απ’ την Σοβιετική Ένωση – αλλά αυτό δεν συνιστά βοήθεια. Αποτελεί εμπορική σχέση ανταλλαγής στη βάση της πλήρους ισότητας και πληρώνουμε γι’ αυτήν με ζάχαρη και άλλα προϊόντα.

Ερώτηση: Θα κάνατε μια εκτίμηση για το πόσο επιτυχημένος έχει αποδειχθεί ο οικονομικός αποκλεισμός εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Νομίζω ότι σχεδόν με καλείτε να διαρρεύσω απόρρητες πληροφορίες. Έχουμε αναγνωρίσει την σημασία του οικονομικού αποκλεισμού, αλλά έχουμε επίσης δηλώσει πως το εμπάργκο δεν πρόκειται να μας εμποδίσει να αναπτυχθούμε. Κυρίως όμως είναι δύσκολο να είμαι σαφής αναφορικά με αυτό και ούτε είναι σωστό. Σε τελική ανάλυση, ασχέτως των καλών σας προθέσεων, είμαστε ακόμη εχθροί. Και ο εχθρός πρέπει να γνωρίζει μόνο γενικά πράγματα αναφορικά με την άλλη πλευρά.

Ερώτηση: Η Κούβα αγόρασε πρόσφατα λεοφωρεία από το Λονδίνο. Διαπραγματεύεστε για πλοία με την Ισπανία. Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει κάποια οικονομικού τύπου αποστολή στην Ελβετία – αποτελεί αυτό για σας βασική αλλαγή της κουβανικής οικονομίας;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Δε νομίζω. Νομίζω υπάρχει αλλαγή στην οικονομική πολιτική ορισμένων χωρών. Έχει υπάρξει μια συγκεκριμένη διάλυση της επονομαζόμενης μονολιθικής ενότητας του ελεύθερου κόσμου. Υπάρχουν περισσότερες εμπορικές σχέσεις με την Κούβα τώρα. Η εμπορική μας αντίληψη βασίζεται πάντα στις ίδιες αρχές. Με άλλα λόγια, το εμπόρευμα είναι εμπόρευμα και πρέπει να είναι ισοβαρές και για τον αγοραστή και τον πωλητή. Και σε αυτή τη βάση έχουμε εμπορικές σχέσεις με όλον τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, ακόμη και μετά την χειροτέρευση των σχέσεων μας.

Οι ΗΠΑ έχουν εξασκήσει μεγάλη πίεση προκειμένου να απαγορεύσουν την πώληση συγκεκριμένων προϊόντων σε μας και γνωρίζετε καλά τις συζητήσεις που έγιναν επειδή η Leyland [1] μας πούλησε λεωφορεία. Αλλά στην πραγματικότητα δεν είμαστε εμείς που έχουμε αλλάξει. Συγκεκριμένα στοιχεία της διεθνούς πολιτικής έχουν αλλάξει. Δε γνωρίζω εάν αυτά σχετίζονται με εμάς. Δεν το νομίζω. Δε νομίζω ότι είμαστε και τόσο σημαντικοί.

Ερώτηση: Αισθάνεσθε ότι αυτές οι αγορές (εκ μέρους της Κούβας) αποτελούν αποτυχία του οικονομικού αποκλεισμού των ΗΠΑ;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Ναι.

Ερώτηση: Σημαντική αποτυχία;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Αυτό εξαρτάται απ’ το πως επηρρεάζει το αμερικανικό “εγώ”, τον εγωϊσμό των ΗΠΑ.

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, πιστεύετε ότι οι εμπορικές σας σχέσεις με τη Δύση που υπάρχουν τώρα θα συνεχίσουν – και πιθανόν να επεκταθούν – στο προσεχές μέλλον;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Το ελπίζω. Φυσικά δεν έγκειται μόνο στις δικές μας ευχές αλλά επίσης στη θέληση των λαών με τους οποίους έχουμε σήμερα εμπορικές σχέσεις. Αλλά έχω ελπίδες πως θα συνεχιστεί και θα περάσουμε σε μια νέα εποχή αναφορικά με τις σχέσεις της Κούβας. Το γεγονός δηλαδή ότι οι χώρες της Ευρώπης έχουν αντιληφθεί την σημασία του να έχουν σχέσεις με όλες τις χώρες του κόσμου και πως η Κούβα είναι μια καλή, αξιόπιστη, σταθερή αγορά. Επομένως, όλα μας οδηγούν στο να ελπίζουμε πως αυτές οι σχέσεις θα συνεχιστούν και θα επεκταθούν στο μέλλον. Ενδιαφερόμαστε ιδιαίτερα γι’ αυτό. Έχουμε κλείσει συμφωνίες για την αγορά εργοστασιακών μονάδων με συγκεκριμένες χώρες, τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ιαπωνία. Αισθανόμαστε ότι στο μέλλον θα είμαστε σε θέση να κάνουμε τέτοιες συμφωνίες και με ακόμη μεγαλύτερη ασφάλεια. Διότι κατά το παρελθόν υπήρχε πάντοτε ο φόβος πως οι εμπορικές σχέσεις μπορούσαν να διακοπούν, αλλά ειδικά η Αγγλία και η Γαλλία έχουν διατηρήσει πολύ καλές σχέσεις με εμάς σε αυτόν τον τομέα. Έχουν εγγυηθεί την παροχή επιμέρους τμημάτων του εξοπλισμού που αγοράσαμε κατά την επαναστατική περίοδο.

Αυτό έχει ενισχύσει την αυτοπεποίθηση μας στην πιθανότητα να εισάγουμε νέο μηχανικό εξοπλισμό και τότε, με αυτόν τον πρώτης τάξης εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, να χτίσουμε μια ολόκληρη σειρά βιομηχανιών τις οποίες αναπτύσουμε σήμερα.

Ερώτηση: Τι θα συνέβαινε στην κουβανική οικονομία εάν αυτό το εμπόριο με τη Δύση διακόπτονταν ξαφνικά;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Τίποτα.

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, αποδεικτικά στοιχεία απ’ το εξωτερικό δείχνουν ότι το μαρξιστικό οικονομικό σύστημα απλά δεν λειτουργεί. Δεν προσφέρει πλούσια ζωή για τους ανθρώπους. Μετά από 47 χρόνια εφαρμογής του, η Σοβιετική Ένωση δε μπορεί ακόμη να θρέψει, να στεγάσει και να ντύσει επαρκώς το λαό της. Πιστεύετε ότι είναι πιθανόν το μαρξιστικό σύστημα να μην προσφέρει τα κατάλληλα κίνητρα για την ύπαρξη υψηλού επιπέδου παραγωγικότητας;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Έχετε μια τάση να κάνετε δηλώσεις υπό τη μορφή ερωτήσεων. Και πάλι, οφείλω να διαψεύσω τη δήλωση σας και έπειτα να απαντήσω στην ερώτηση. Λέτε πως έχει αποδειχθεί ότι ο μαρξισμός, ή το μαρξιστικό σύστημα, δεν προσφέρει στους ανθρώπους αυτά που χρειάζονται για να διασφαλιστεί μια καλή ζωή. Νομίζω πως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Εάν συγκρίνουμε το μέσο βιοτικό επίπεδο στις ΗΠΑ με αυτό άλλων χωρών τότε πρέπει πράγματι να παραδεχτούμε πως στις υπόλοιπες χώρες είναι χαμηλότερο. Όταν όμως μιλάτε για τον αμερικανικό τρόπο ζωής, και αυτόν του ελεύθερου κόσμου, πρέπει να λάβετε υπ’ όψη τα 200 εκατομμύρια ανθρώπων στη Λατινική Αμερική που πεθαίνουν της πείνας, που πεθαίνουν απο αρρώστιες, που η ζωή τους δεν περνάει τα 18 χρόνια, που πεθαίνουν σε παιδική ηλικία. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι συμβάλλουν στο οικονομικό μεγαλείο των Ηνωμένων Πολιτειών οι οποίες τους εκμεταλλεύονται με τον ένα η τον άλλο τρόπο. Το ίδιο συμβαίνει στην Αφρική και συνέβη επίσης στην Ασία. Ο μαρξισμός δίνει ένα τέλος σε όλα αυτά. Την στιγμή που πολιορκούμαστε απ’ τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό δε μπορούμε να προσφέρουμε στο λαό μας όλα αυτά που θα επιθυμούσαμε, όλα αυτά που θα μπορούσαμε να παρέχουμε μέχρι τώρα. Και αυτός είναι ο βασικός λόγος που οι λαοί συνεχίζουν να αγωνίζονται για την απελευθέρωση τους.

Ερώτηση: Όμως η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών γνωρίζει καλά τα προβλήματα στη Λατινική Αμερική και μέσω της Alianza [2] προσπαθεί πολύ σκληρά να ανυψώσει το βιοτικό επίπεδο των λαών σε όλο το ημισφαίριο. Εάν οι μεγαλοαστικές τάξεις συμφωνήσουν σε αγροτικές και φορολογικές μεταρρυθμίσεις και αν αυξηθεί το βιοτικό επίπεδο, το νόημα της κουβανικής επανάστασης δεν χάνει την σημασία του;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Ασφαλώς θα το έχανε αμέσως. Το μήνυμα της κουβανικής επανάστασης έχει νόημα επειδή ο Ιμπεριαλισμός μπορεί μόνο να προσφέρει χλιαρές μεταρρυθμίσεις οι οποίες δεν φτάνουν στη ρίζα των προβλημάτων. Εάν το σύνολο της Λατινικής Αμερικής απελευθερώνονταν απ’ την ιμπεριαλιστική επικυριαρχία, τότε ο ίδιος ο Ιμπεριαλισμός θα έρχονταν αντιμέτωπος με πολύ σοβαρά ζητήματα. Η βάση του Ιμπεριαλισμού είναι η κυριαρχία του στις λατινοαμερικανικές χώρες μέσω της ανισοβαρούς σχέσης, της ανταλλαγής βιομηχανικών προϊόντων για πρώτες ύλες, η υφαρπαγή θέσεων “κλειδιά” στις κυβερνήσεις μέσω εθνικών ολιγαρχιών-πιστών στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. 

Τώρα, εάν όλα αυτά επρόκειτο να αλλάξουν, ο Ιμπεριαλισμός θα έχανε την ισχύ του. Θα αντιμετώπιζε τότε τη γενική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Με άλλα λόγια, κρίση προερχόμενη απ’ την εργατική τάξη της ίδιας της πατρίδας του. Και παρ’ ότι δεν είναι τόσο άμεση απειλή στην χώρα σας τώρα, επειδή η εκμετάλλευση των εργατικών τάξεων έχει μεταφερθεί στη Λατινική Αμερική, στην Αφρική και την Ασία, η ταξική πάλη θα στραφεί σε μια τέτοια περίπτωση στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Φυσικά το μήνυμα της κουβανικής επανάστασης θα έχανε όλη την σημασία του, αλλά δεν θα ήταν ούτε χρήσιμο πλέον, επειδή αυτό είναι ακριβώς [σ.μ: η ταξική πάλη] που επιθυμούμε για όλους της λαούς της Λατινικής Αμερικής – και από την στιγμή που αυτό θα είχε επιτευχθεί δεν θα υπήρχε περαιτέρω ανάγκη να διαδώσουμε το μήνυμα μας. Δεν θα είχε νόημα.

Ερώτηση: Επομένως, συμφωνούμε στην ανάγκη για μεταρρυθμίσεις;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Αληθινές μεταρρυθμίσεις, για την πρόσβαση των λαών στην εξουσία. Τότε συμφωνούμε.

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, αισθάνεστε ότι αυτό δεν μπορεί να έρθει μέσα από μια εξελικτική διαδικασία και πρέπει να έρθει μέσω της βίας και των επαναστατικών αναστατώσεων;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Αυτό, φυσικά, έγκειται στις αντιδραστικές τάξεις. Είναι αυτές που αρνούνται να παραδώσουν την εξουσία, να παραδώσουν τα ηνία της ισχύος. Οπουδήποτε οι αντιδραστικές τάξεις επιμένουν τα κρατάνε την εξουσία, πέραν της θέλησης του συνόλου, η σπίθα θα εκραγεί και θα μπορούσε να προκαλέσει πυρκαγιά σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική και οι λαοί θα έρθουν στην εξουσία.

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, από την επιτυχία της επανάστασης μέχρι τώρα, η κουβανική οικονομία, σύμφωνα με όλες τις πληφορορίες, έχει επιδεινωθεί σε κάθε τομέα. Η βιομηχανική παραγωγή, η καλλιέργεια λαχανικών, η συγκομιδή ζάχαρης η οποία πέρυσι ήταν μειωμένη στους τρεισίμισι εκατομμύρια τόνους. Πως εκτιμάτε αυτήν την οικονομική οπισθοδρόμηση;

Che Guevara interviewed 3
ΓΚΕΒΑΡΑ: Λοιπόν, και πάλι η ερώτηση αυτή συνιστά δήλωση. Επομένως το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι η διάψευση της δήλωσης αυτής και μετά η όποια απάντηση. Λέτε ότι όλοι οι τομείς της κουβανικής οικονομίας έχουν επιδεινωθεί κατά τη διάρκεια της επαναστατικής περιόδου και σας λέω πως κάνετε λάθος. Η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε απ’ το 1959 και θα μπορούσε να έχει αυξηθεί πολύ περισσότερο εάν δεν είχε επηρρεαστεί απ’ την παραγωγή ζάχαρης η οποία, πράγματι, μειώθηκε. Η βιομηχανική παραγωγή έχει αυξηθεί με ετήσιο ρυθμό 7% και, φυσικά, χωρίς να μετράμε τη ζάχαρη. Και η αύξηση για το 1963, και οι εκτιμήσεις για το 1964, δείχνουν ακόμη υψηλότερο ρυθμό. Για το 1963, έφτασε το 10% και οι προβλέψεις για το 1964 είναι ακόμη υψηλότερες, όπως και παραγωγή ζάχαρης θα αυξηθεί επίσης.

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, όταν πολεμούσατε στους λόγους της Σιέρρα Μαέστρα είχατε προβλέψει ότι η επανάσταση θα γινόταν τόσο ριζοσπαστική;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Διαισθητικά το ένιωσα. Φυσικά, η πορεία και η βίαιη ανάπτυξη της επανάστασης δε μπορούσε να προβλεφθεί. Ούτε ο μαρξιστικός-λενινιστικός χαρακτήρας αυτής μπορούσε να προβλεφθεί. Είχαμε μια, λίγο έως πολύ, ασαφή ιδέα για το πως θα λύσουμε τα προβλήματα που ξεκάθαρα ταλαιπωρούσαν τους χωρικούς που πολεμούσαν μαζί μας και τα προβλήματα που εντοπίσαμε στις ζωές των εργατών. Αλλά θα έπαιρνε πάρα πολύ χρόνο να σας αφηγηθώ την όλη διαδικασία μεταμόρφωσης της ιδεολογίας μας.

Ερώτηση: Στις ΗΠΑ υπάρχει η πεποίθηση ότι ο Στρατηγός Γκεβάρα ήταν ένας εκ των πλέον ριζοσπαστών της επανάστασης και μετατόπισε (πολιτικά) τον Δρ. Κάστρο προς τα αριστερά. Αυτό που συνέβη εδώ ήταν εν μέρει ότι είχε προσχεδιάσει. Το δέχεται ή το αρνείται αυτό;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Για μεγάλο διάστημα, στις ΗΠΑ και σε πολλές άλλες χώρες, μου έχουν κάνει την τιμή να θεωρούμαι ο εγκέφαλος της επανάστασης, ο ψυχρός υπολογιστής, ο αριστεριστής, η ισχύς πίσω απ’ την εξουσία. Λοιπόν, σε προσωπικό επίπεδο δεν θα με ενοχλούσε, αλλά η ειλικρίνεια μου ως επαναστάτη, η έμφυτη μετριοφροσύνη και ειλικρίνεια με οδηγούν στο να εξομολογηθώ πως ο κορυφαίος αριστερός στην Κούβα είναι ο Φιντέλ Κάστρο και πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τις ΗΠΑ στην Κούβα είναι ο Φιντέλ και όχι εγώ.

Ερώτηση: Στους λόφους της Σιέρρα Μαέστρα, όταν ο Φιντέλ Κάστρο δήλωσε ότι δεν είναι κομμουνιστής, πιστέψατε ότι δεν ήταν κομμουνιστής και δεν επρόκειτο να γίνει;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Γνώριζα ότι δεν ήταν κομμουνιστής, αλλά πιστεύω πως επίσης γνώριζα ότι θα γινόταν κομμουνιστής. Όπως ακριβώς ήξερα, εκείνη την στιγμή, ότι δεν ήμουν και γω κομμουνιστής αλλά θα γινόμουν ένας μέσα σε σύντομο διάστημα – και πως η φυσική συνέχεια της επανάστασης θα μας οδηγούσε όλους στο μαρξισμό-λενινισμό. Δε μπορώ να πω ότι ήταν καθαρή, συνειδητή γνώση, αλλά ήταν διαίσθηση, το αποτέλεσμα προσεκτικής εκτίμησης της συμπεριφοράς των ΗΠΑ και ο τρόπος που η χώρα σας έδρασε εκείνη την εποχή εναντίον μας και υπέρ του Μπατίστα.

Ερώτηση: Εάν συνέβαινε κάτι στον Φιντέλ Κάστρο, ποιά πιστεύετε θα ήταν η μοίρα της κουβανικής επανάστασης και ποιός θα αναλάμβανε τα ηνία της ισχύος εδώ;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Απ’ την ερώτηση της συμπεραίνω ότι αναφέρεστε σε περίπτωση που του συνέβαινε κάτι βίαιο. Δε μπορούμε να αρνηθούμε ότι θα ήταν ένα πολύ σοβαρό χτύπημα στην κουβανική επανάσταση. Ο Φιντέλ είναι ο ηγέτης μας, αδιαμφισβήτητος και αδιαφιλονίκητος. Έχει υπάρξει ο αληθινός οδηγός μας μέσα απο μια σειρά πολύ πολύ δύσκολων περιστάσεων που η Κούβα είχε να αντιμετωπίσει, και σε αυτές τις στιγμές απέδειξε το ηγετικό του ανάστημα ως διεθνούς κύρους ηγέτης. Δε νομίζω ότι κάποιος απο εμάς έχει το ηγετικό του ανάστημα, αλλά έχουμε αποκτήσει επαναστατική εμπειρία πολεμώντας στο πλευρό του. Γίναμε αυτό που γίναμε πηγαίνοντας στο ίδιο “σχολείο” με αυτόν, ένα σχολείο κουράγιου, τόλμης, θυσίας, της αποφασιστικότητας να υπερασπιστούμε τις αρχές μας, της ανάλυσης διαφορετικών προβλημάτων. Και πιστεύω πως όλοι μαζί θα μπορούσαμε, να βαδίσουμε ακόμη και αν συνέβαινε κάτι σ’αυτόν.

Τώρα, αναφορικά με το ποιός θα τον αντικαθιστούσε, αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να συζητηθεί τότε. Κανένας απο μας δεν έχει αυτού του είδους την πολιτική φιλοδοξία αλλά, λογικά, ο αδελφός του Ραούλ (θα τον αντικαθιστούσε), όχι επειδή είναι αδελφός του, αλλά για τα ίδια του τα προσόντα – είναι ο αναπληρωτής πρωθυπουργός και επομένως θα ήταν ο πλέον κατάλληλος μεταξύ υμών ώστε να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι της κουβανικής επανάστασης.

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, ο Δρ.Κάστρο συχνά εκφράζει την επιθυμία του να ομαλοποιηθούν οι σχέσεις μεταξύ Κούβας και ΗΠΑ. Επιθυμείτε εσείς τέτοια ομαλοποίηση των σχέσεων;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Εάν βασίζεται σε αρχές, ναι. Και πιθανόν εγώ [να το επιθυμώ] περισσότερο απο κάθε άλλον επειδή η βιομηχανία είναι αυτή που πλήττεται περισσότερο απ’ τον οικονομικό αποκλεισμό. Η βιομηχανία και οι μεταφορές είναι ίσως οι τομείς της παραγωγής που έχουν πληγεί περισσότερο απ’ το εμπάργκο. Οι μεταφορές έχουν, λίγο έως πολύ, απελευθερωθεί απ’ τον αποκλεισμό αλλά όχι και η βιομηχανία και επομένως, στη βάση αρχών και πλήρους ισότητας, η ομαλοποίηση των σχέσεων θα ήταν ιδανική για μας.

Ερώτηση: Είστε αισιόδοξος για την πιθανότητα ομαλοποίησης των σχέσεων Κούβας και Ηνωμένων Πολιτειών;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Νομίζω πως είναι δύσκολο να απαντήσω. Παρακολουθούμε. Περιμένουμε. Ετοιμαζόμαστε για όποιον δρόμο κι’ αν ακολουθηθεί, οτιδήποτε κι’ αν συμβεί. Είναι κάτι που εξαρτάται από μια σειρά περιστάσεων. Εξαρτάται απ’ το πως η αμερικανική κυβέρνηση είναι σε θέση να υπολογίσει την κατάσταση διεθνώς. Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση σας δεν έχει δώσει σαφή εικόνα ότι γνωρίζει πως να υπολογίσει τον συσχετισμό δυνάμεων παγκοσμίως και επομένως δεν υπάρχει ξεκάθαρη ιδέα για την πλήρη ομαλοποίηση [των σχέσεων].

Ερώτηση: Τι θα επιθυμούσατε να κάνουν οι ΗΠΑ αναφορικά με την Κούβα;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Είναι πολύ δύσκολο να σας δώσω σαφή απάντηση. Είναι κάπως μη ρεαλιστική, ως ερώτηση. Ίσως η πιο ειλικρινής και υποκειμενική απάντηση θα ήταν η εξής: Τίποτα. Τίποτα απολύτως. Τίποτα για μας ή εναντίον μας. Απλά να μας αφήσουν ήσυχους.

Λίζα Χάουαρντ: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ Στρατηγέ Γκεβάρα.

Υποσημειώσεις:

[1] Leyland: Βρετανική εταιρεία κατασκευής οχημάτων, λεωφορείων και τρόλλεϋ με την επωνυμία Leyland Motors. Ιδρύθηκε το 1896, εθνικοποιήθηκε το 1975 και εντάχθηκε στην εταιρεία Rover το 1986.

[2] Alianza para el Progresso: «Συμμαχία για την ειρήνη», εμπνεύσεως του αμερικανού προέδρου Τζων Φ. Κέννεντι το 1961. Στόχος της, σύμφωνα με τις ΗΠΑ, ήταν η επέκταση των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Λατινικής Αμερικής.

Πηγή: American Broadcasting Corporation, Μετάφραση & Επιμέλεια: Νικόλαος Μόττας/Guevaristas.